Παρατηρείται σε μεγαλύτερη συχνότητα στις γυναίκες (70%) λόγω ανατομικής παραλλαγής σε σχέση με τους άνδρες (μεγαλύτερη διάμετρος της πυέλου). Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, ανακαλύπτεται εκτάκτως λόγω σοβαρών συμπτωμάτων, καθώς το μέγεθός της συνήθως δεν ξεπερνά το 1 εκ., καθιστώντας την δύσκολα αναγνωρίσιμη, ιδίως σε υπέρβαρα άτομα.
Εμφανίζεται ανατομικά ως εξόγκωμα στη βουβωνική χώρα ή τον μηρό. Προβάλλει στο μηριαίο δακτύλιο, ένα μικρό κανάλι που εντοπίζεται κάτω από το βουβωνικό σύνδεσμο. Το μηριαίο κανάλι φιλοξενεί τη μηριαία αρτηρία, φλεβα και νεύρο. Η διόγκωση που δημιουργείται από τη μηροκήλη, εντοπίζεται κάτω ακριβώς από τον βουβωνικό σύνδεσμο, και παρόλο που διαφέρει από τη βουβωνοκήλη, συχνά οι δύο αυτές μορφές κήλης συγχέονται λόγω της κοντινής ανατομικής τους εμφάνισης.
Η μηροκήλη μπορεί να εμφανιστεί εξαιτίας συγκεκριμένων παραγόντων. Σημαντικοί παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν σε εμφάνισή της είναι οι εξής:
Ένα από τα κύρια συμπτώματα αποτελεί η εμφάνιση μίας μικρής διόγκωσης υψηλά στον μηρό, η οποία αναπτύσσεται σταδιακά. Η διόγκωση αυτή παρατηρείται κυρίως σε όρθια θέση, αλλά και κατά τη διάρκεια σωματικής άσκησης. Η μηροκήλη γίνεται ακόμα πιο αισθητή κατά τη διάρκεια έντονου βήχα. Σημειώνεται ακόμη ήπια ενόχληση στη μηροβουβωνική περιοχή που γίνεται εντονότερη όταν αυξάνεται η ενδοκοιλιακή πίεση.
Πολύ συχνά η πάθηση εκδηλώνεται με επιπλοκές, όπως η περίσφιξη. Σε τέτοιες περιπτώσεις απαιτείται άμεση ιατρική παρέμβαση, καθώς το περιεχόμενο της κήλης (σχεδόν πάντα το λεπτό έντερο) εγκλωβίζεται και κινδυνεύει λόγω ισχαιμίας, στο στενό στόμιο της κήλης. Παρουσιάζεται έντονος πόνος στην περιοχή, ερυθρότητα και διόγκωση και στη συνέχεια αναπτύσσονται συμπτώματα απόφραξης του λεπτού εντέρου (φουσκωμένη κοιλία και έμετοι).
Η περίσφιξη είναι μία κατάσταση που, αν δεν αντιμετωπιστεί, θα οδηγήσει σε ισχαιμία και νέκρωση του εγκλωβισμένου σπλάγχνου. Συνοδεύεται από έντονο άλγος στη μηροβουβωνική χώρα, ναυτία και έμετο. Σύμφωνα με το Βρετανικό Κέντρο Κήλης, εκτιμάται πως στην περίπτωση περίσφιξης το έντερο μπορεί να επιβιώσει περίπου 8 με 12 ώρες, γεγονός που απαιτεί τη διενέργεια άμεσης χειρουργικής επέμβασης.
Για τη διάγνωση απαιτείται μία λεπτομερής κλινική εξέταση για την αναγνώριση (ψηλάφηση) της διόγκωσης στη μηροβουβωνική χώρα. Συχνά, ιδίως σε παχύσαρκα άτομα, η μηροκήλη είναι δύσκολο να διακριθεί από τη βουβωνοκήλη. Σε περιπτώσεις που η διάκριση ανάμεσα στις δύο μορφές κήλης είναι δύσκολη διεξάγονται απεικονιστικές εξετάσεις, όπως το υπερηχογράφημα και η αξονική τομογραφία.

Όπως σε κάθε μορφή κήλης, πιο επιβεβλημένα ωστόσο στην περίπτωση της μηροκήλης, η άμεση χειρουργική παρέμβαση είναι η αναγκαία σε όλους τους ασθενείς, καθώς η πιθανότητα εμφάνισης επιπλοκών -με κυριότερη εξ ’αυτών την περίσφιξη- είναι ιδιαίτερα μεγάλη.
Η χειρουργική επέμβαση αποτελεί τη μόνη μέθοδο αποκατάστασης. Η λαπαροσκοπική / ενδοσκοπική χειρουργική με την τοποθέτηση πλέγματος, αποτελεί την ενδεδειγμένη επιλογή ελαχιστοποιώντας τις πιθανότητες υποτροπής της μηροκήλης. Κατά τη διάρκεια του λαπαροενδοσκοπικού χειρουργείου χρησιμοποιείται κάμερα υψηλής ευκρίνειας και μέσω μικρών τομών (0.5 εκ. περίπου) εισάγονται τα λαπαροσκοπικά εργαλεία σε έναν πολύ μικρό χώρο, ακριβώς στο σημείο που είναι το στόμιο της κήλης. Ακολούθως, αφού αναταχθεί η μηροκήλη, τοποθετείται ένα ειδικό πλέγμα για την οριστική λύση του προβλήματος.
Η λαπαροσκοπική/ενδοσκοπική χειρουργική φέρει πολλά πλεονεκτήματα, έναντι της κλασικής ανοιχτής μεθόδου, τα οποία μεταξύ άλλων είναι:
Για το λόγο αυτό επιλέγεται όλο και συχνότερα για την αντιμετώπιση της μηροκήλης και γενικότερα των κηλών του κοιλιακού τοιχώματος.
Οι ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε χειρουργική αποκατάσταση της μηροκήλης στην πλειονότητα τους δεν αντιμετωπίζουν κάποια μετεγχειρητική δυσκολία. Οι περισσότεροι επιστρέφουν στις δραστηριότητες τους μέσα στο διάστημα λίγων ημερών. Η αποθεραπεία είναι άμεση, χάρη στη λαπαροενδοσκοπική χειρουργική τεχνική.
Συγκεκριμένα
Ένα αντιμετωπίζετε και εσείς συμπτώματα που προσομοιάζουν με αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω ή αν έχετε ήδη διαγνωσθεί, επικοινωνήστε άμεσα με τον εξειδικευμένο Γενικό Χειρουργό Δρ. Χαράλαμπο Σπυρόπουλο για την άμεση και οριστική αντιμετώπισή της.


Ναι. Η μηροκήλη θεωρείται από τις πιο “επικίνδυνες” κήλες, γιατί έχει πολύ υψηλότερο κίνδυνο περίσφιξης και στραγγαλισμού σε σχέση με τη βουβωνοκήλη. Μελέτες δείχνουν ότι ο κίνδυνος στραγγαλισμού μπορεί να φτάσει ~22% μέσα στους πρώτους 3 μήνες από τη διάγνωση και να αυξηθεί σημαντικά όσο περνά ο χρόνος.
Γι’ αυτό η μηροκήλη δεν είναι κήλη που “την αφήνουμε να δούμε τι θα γίνει”. Ακόμα και όταν δεν προκαλεί έντονα συμπτώματα, συστήνεται προγραμματισμένη χειρουργική αποκατάσταση.
Και οι δύο είναι κήλες της βουβωνικής χώρας, αλλά:
Κλινικά, η μηροκήλη εντοπίζεται χαμηλότερα και πιο “προς το πόδι”, ενώ συνδέεται με πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο στραγγαλισμού εντέρου. Συχνά διαγιγνώσκεται για πρώτη φορά όταν ήδη έχει κάνει επιπλοκή.
Η μηροκήλη είναι σημαντικά συχνότερη σε γυναίκες, ιδιαίτερα μέσης και μεγαλύτερης ηλικίας. Αυτό σχετίζεται με:
Παρά το ότι είναι συχνότερη στις γυναίκες, όταν εμφανιστεί σε άνδρες έχει την ίδια υψηλή πιθανότητα επιπλοκών και χρειάζεται χειρουργική αντιμετώπιση.
Γενικά, όχι. Σε αντίθεση με ορισμένες μικρές βουβωνοκήλες όπου μπορεί προσωρινά να εφαρμοστεί “watchful waiting”, στις μηροκήλες η τακτική αυτή δεν συνιστάται, λόγω του πολύ υψηλού κινδύνου περίσφιξης σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα.
Ακόμα και εάν η μηροκήλη προκαλεί ελάχιστη ενόχληση, η διεθνής πρακτική είναι η έγκαιρη, προγραμματισμένη χειρουργική αποκατάσταση, πριν εξελιχθεί σε επείγον περιστατικό.
Σημάδια που ανησυχούν και απαιτούν άμεση μετάβαση σε Τμήμα Επειγόντων:
Οι λαπαροσκοπικές/ενδοσκοπικές τεχνικές (TEP / TAPP) προσφέρουν:
Συνήθως, η αποκατάσταση μηροκήλης με σύγχρονη ελάχιστα επεμβατική τεχνική:
Δεν υπάρχει τρόπος να αποκλειστεί εντελώς η εμφάνιση μηροκήλης, καθώς παίζουν ρόλο και ανατομικοί, κληρονομικοί παράγοντες. Ωστόσο, μπορείτε να μειώσετε γενικά τον κίνδυνο κηλών κοιλιακού τοιχώματος:
Η έντονη άσκηση, ειδικά με άρση βαρών ή ασκήσεις που αυξάνουν απότομα την ενδοκοιλιακή πίεση (ξεσπάσματα, βαριά κοιλιακά, δυνατά σπρωξίματα), μπορεί να επιδεινώσει μια μηροκήλη και να αυξήσει τον κίνδυνο περίσφιξης.
Ελαφριά αερόβια άσκηση (περπάτημα, ήπια ποδηλασία) συνήθως επιτρέπεται, εφόσον δεν προκαλεί πόνο, αλλά δεν θεραπεύει τη μηροκήλη.
Επειδή η μηροκήλη έχει υψηλή πιθανότητα επιπλοκών, η σύσταση είναι να μην καθυστερεί η χειρουργική αποκατάσταση σε ασθενείς που γυμνάζονται συστηματικά, ιδίως αν ασχολούνται με βάρη ή έντονα σπορ. Μέχρι την επέμβαση, αποφεύγονται οι ασκήσεις που προκαλούν πόνο ή εμφανές “φούσκωμα” στην περιοχή.
Μετά από σύγχρονη, ελάχιστα επεμβατική αποκατάσταση μηροκήλης (λαπαροσκοπική ενδοσκοπική ή ρομποτική):
Ο πόνος είναι ο καλύτερος οδηγός: αν μια κίνηση προκαλεί έντονη ενόχληση στην περιοχή της επέμβασης, αποφεύγεται ή γίνεται σε πιο ήπια μορφή.
Στα παιδιά, η μηροκήλη εμφανίζεται συνήθως ως:
Αν οι γονείς διαπιστώσουν ξαφνικό, σταθερό εξόγκωμα ή άλγος στην περιοχή, το παιδί πρέπει να αξιολογηθεί άμεσα από παιδοχειρουργό ή γενικό χειρουργό με εμπειρία σε παιδιατρικές κήλες.

Στοιχεία Επικοινωνίας