Υπολογίζεται ότι ένα ποσοστό 50 – 80% αυτών που υποβάλλονται σε μεταβολική χειρουργική επέμβαση, εμφανίζουν πλήρη ύφεση του διαβήτη για πάνω από 5 χρόνια, χωρίς ανάγκη για φαρμακευτική αγωγή. Αντίθετα όσοι δεν ακολουθούν την οδό της χειρουργικής αγωγής, αναγκάζονται να αυξήσουν τη δοσολογία της φαρμακευτικής αγωγής τους.
Πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι η επίτευξη φυσιολογικών επιπέδων γλυκόζης πλάσματος (ευγλυκαιμία) συμβαίνει εντός μόλις λίγων ημερών μετά την επέμβαση. Υπάρχουν πολυάριθμοι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί που λειτουργούν μετεγχειρητικά ώστε να παρατηρηθεί αυτό το φαινόμενο. Ο κυριότερος είναι η ανατομική μεταβολή της γαστρεντερικής οδού, γεγονός που ενεργοποιεί την παραγωγή ορμονικών μεσολαβητών που λέγονται ινκρετίνες και αυξάνουν την ευαισθησία της ινσουλίνης, ελαττώνοντας τα επίπεδα της γλυκόζης. Εκτός αυτού, η μεταβολή του μικροβιακού πληθυσμού (του μικροβιώματος) στο γαστρεντερικό σύστημα ασθενών μετά από επεμβάσεις νοσογόνου παχυσαρκίας, φαίνεται πως διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ομαλοποίηση του σακχάρου αίματος.
Όλες οι μεταβολικές χειρουργικές επεμβάσεις διενεργούνται λαπαροσκοπικά ή ρομποτικά, με αποτέλεσμα ταχύτατη ανάρρωση και χαμηλότερο κόστος νοσηλείας. Εφόσον δε εκτελούνται στα πλαίσια έμπειρης χειρουργικής ομάδας, συνοδεύονται από εξαιρετικά αποτελέσματα και πολύ χαμηλή πιθανότητα επιπλοκών.
Οικονομικές αναλύσεις δείχνουν ότι, παρά το οικονομικό κόστος των χειρουργικών επεμβάσεων, η βελτίωση του διαβήτη με επακόλουθη μείωση του κόστους τόσο της θεραπείας όσο και των προβλημάτων που μπορεί να προκαλέσει, τις κάνει οικονομικά συμφέρουσες σε σχέση με την ποιότητα ζωής σε μακροχρόνια βάση.
