2106856177
2106856177

O διαβήτης τύπου 2 παραδοσιακά θεωρείται ως μια χρόνια, εξελισσόμενη ασθένεια, με τη θεραπευτική αντιμετώπιση να έχει, ως κύριο στόχο, την καθυστέρηση στην εμφάνιση επιπλοκών από διάφορα όργανα και συστήματα του σώματος τα οποία προσβάλλει.

Τα τελευταία χρόνια, η χειρουργική της παχυσαρκίας (γνωστή και ως βαριατρική χειρουργική)  αποτελεί αναπάντεχα μια πολύτιμη, καινοτόμα λύση, προσφέροντας είτε σημαντική βελτίωση ή ακόμα και πλήρη ίαση της νόσου σε παχύσαρκους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2.

Η παχυσαρκία πλέον είναι συνώνυμη με το μεταβολικό σύνδρομο, κύριες συνιστώσες του οποίου είναι ο διαβήτης τύπου 2, η υπέρταση και η υπερχοληστερολαιμία.

Οι επεμβάσεις για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας για να θεωρηθούν επιτυχημένες πρέπει όχι μόνο να οδηγούν σε μακροπρόθεσμα σταθερή απώλεια βάρους αλλά να βελτιώσουν – αν όχι να θεραπεύσουν – και τις παθήσεις που συνοδεύουν τα παχύσαρκα άτομα και απειλούν την υγεία αλλά και την ίδια τη ζωή τους.

Την τελευταία δεκαετία, έχει παρατηρηθεί ως πρόσθετο θετικό αποτέλεσμα της χειρουργικής θεραπείας της νοσογόνου παχυσαρκίας, η ρύθμιση του διαβήτη τύπου 2. Η γαστρική παράκαμψη (γαστρικό bypass) και η επιμήκης γαστρεκτομή(γαστρικό μανίκι) αποτελούν, για παράδειγμα, πολύ πιο αποτελεσματικές θεραπείες για το διαβήτη τύπου 2 σε σχέση με οποιαδήποτε διαθέσιμη φαρμακευτική αγωγή σε άτομα με νοσογόνο παχυσαρκία.

Οι επεμβάσεις επαναφέρουν τα επίπεδα γλυκόζης πλάσματος και τα επίπεδα γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης στο φυσιολογικό σε ποσοστό 80-100 % των κλινικά σοβαρά παχύσαρκων ασθενών. Η νοσηρότητα και η θνησιμότητα που σχετίζονται με το διαβήτη και τις επιπλοκές του μειώνονται δραματικά τόσο πρώιμα όσο και απώτερα μετά τις επεμβάσεις και αυτή η θετική επίδραση είναι μακράς διαρκείας.

Πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι η επίτευξη φυσιολογικών επιπέδων γλυκόζης πλάσματος (ευγλυκαιμία) συμβαίνει εντός μόλις λίγων ημερών μετά την επέμβαση και φυσικά πολύ πριν λάβει χώρα οποιαδήποτε σημαντική απώλεια βάρους. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι η απώλεια βάρους από μόνη της δεν αποτελεί επαρκή εξήγηση για αυτή τη βελτίωση.

Πράγματι, υπάρχουν πολυάριθμοι άλλοι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί που λειτουργούν μετεγχειρητικά ώστε να παρατηρηθεί αυτό το φαινόμενο. Ο κυριότερος είναι η ανατομική μεταβολή της γαστρεντερικής οδού, γεγονός που ενεργοποιεί την παραγωγή ορμονικών μεσολαβητών που λέγονται ινκρετίνες και αυξάνουν την ευαισθησία της ινσουλίνης, ελαττώνοντας τα επίπεδα της γλυκόζης.

Εκτός αυτού, η μεταβολή του μικροβιακού πληθυσμού (του μικροβιώματος) στο γαστρεντερικό σύστημα ασθενών μετά από επεμβάσεις νοσογόνου παχυσαρκίας, φαίνεται πως διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ομαλοποίηση του σακχάρου αίματος.

Η διαρκώς καλύτερη κατανόηση αυτών των μηχανισμών έχει ανοίξει νέους ορίζοντες στη θεραπεία του διαβήτη 2, εισάγοντας μία νέα κατηγορία χειρουργικών επεμβάσεων, υπό τον ευρύτερο όρο «μεταβολική χειρουργική». Οι επεμβάσεις αυτές πολύ σύντομα θα χρησιμοποιούνται ακόμη και σε διαβητικά άτομα χωρίς νοσογόνο παχυσαρκία με στόχο την οριστική, δια βίου αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 2.

Πριν από την επέμβαση γαστρικής παράκαμψης (γαστρικό bypass):

Ο χειρουργός σας, αφού διενεργήσει μία πλήρη φυσική εξέταση, θα σας ζητήσει να κάνετε κάποιον ειδικό εργαστηριακό έλεγχο.

Μερικές από τις πρόσθετες εξετάσεις είναι:

Επίσης θα λάβετε σαφείς διατροφικές συμβουλές για πριν και μετά το χειρουργείο.

Μπορεί να χρειαστεί να επισκεφθείτε έναν σύμβουλο ψυχικής υγείας για να βεβαιωθείτε ότι είστε συναισθηματικά έτοιμοι για αυτήν την χειρουργική επέμβαση. Θα πρέπει να είστε σε θέση να κάνετε σημαντικές αλλαγές στον τρόπο ζωής σας μετά την επέμβαση.

Εάν καπνίζετε, θα πρέπει να σταματήσετε αρκετές εβδομάδες πριν το χειρουργείο και να μην αρχίσετε πάλι το κάπνισμα μετά την επέμβαση, καθώς το κάπνισμα επιβραδύνει την ανάρρωση και αυξάνει τους μετεγχειρητικούς κινδύνους.

Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας πριν από την επέμβαση, είναι αναγκαίο να σταματήσετε να παίρνετε φάρμακα που καθιστούν δύσκολη την πήξη του αίματος, όπως π.χ. ασπιρίνη ή κλοπιδογρέλη.

Μετά την επέμβαση:

Οι περισσότεροι άνθρωποι μένουν στο νοσοκομείο για 2 έως 5 ημέρες μετά τη λαπαροσκοπική εγχείρηση.

Θα είστε σε θέση να πάτε στο σπίτι, όταν:

Οι περισσότεροι άνθρωποι χάνουν περίπου 10 – 20 κιλά το μήνα κατά τον πρώτο χρόνο μετά την επέμβαση. Η μέγιστη απώλεια βάρους καταγράφεται στους πρώτους 12-14 μήνες και κυμαίνεται στο 80% του περίσσιου βάρους που υπήρχε πριν από την επέμβαση. Η απώλεια βάρους θα σταθεροποιηθεί με την πάροδο του χρόνου. Ωστόσο, αν συνοδευτεί από δίαιτα και άσκηση από την αρχή, η απώλεια θα είναι η μέγιστη δυνατή.

Λόγω πολύπλοκων μηχανισμών της συγκεκριμένης επέμβασης, πριν ακόμη επέλθει απώλεια σημαντικού βάρους, θα παρατηρήσετε δραματική βελτίωση ή ακόμη και πλήρη θεραπεία παθήσεων που συνοδεύουν την παχυσαρκία, όπως:

Μετά την απώλεια βάρους θα βελτιωθούν ή θα ιαθούν και πολλές άλλες παθήσεις, μεταξύ των οποίων:

Για να έχετε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα και να αποφευχθούν επιπλοκές σχετιζόμενες με την επέμβαση, θα πρέπει να ακολουθηθούν πιστά οι κατευθυντήριες οδηγίες της φαρμακευτικής αγωγής, διατροφής και άσκησης που θα σας δώσει ο χειρουργός και ο διαιτολόγος σας. Επιπλέον, είναι αναγκαία η παρακολούθησή σας σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Ο Καρκίνος του Παχέος Εντέρου είναι η 3η σε συχνότητα νεοπλασία διεθνώς. Είναι μία νόσος δυνητικά ιάσιμη εάν διαγνωστεί σε αρχικό στάδιο, ωστόσο με την κατάλληλη χειρουργική και συμπληρωματική θεραπευτική αντιμετώπιση, το ποσοστό ίασης είναι υψηλό ακόμη και στο επόμενο στάδιο.

Η πιθανότητα να αναπτύξει ένας άνθρωπος καρκίνο στο παχύ έντερο εξαρτάται τόσο από γενετικούς όσο και από περιβαλλοντικούς παράγοντες. Οι βασικότεροι παράγοντες κινδύνου είναι:

Περιβαλλοντικοί παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά και τους οποίους μπορούμε να τροποποιήσουμε προς όφελός μας είναι:

Η νόσος πολύ συχνά αποτελεί την εξέλιξη προϋπαρχόντων πολυπόδων στο έντερο. Οι πολύποδες μπορούν να εξαιρεθούν είτε κατά την ενδοσκόπηση είτε με τοπική χειρουργική εκτομή, ανάλογα με τον τύπο τους. Η διαδικασία καρκινογένεσης, μετατροπής δηλαδή ενός πολύποδα σε κακοήθη όγκο, είναι χρονοβόρα, γεγονός που καθιστά ιδιαίτερα σημαντική τη διενέργεια τακτικού ενδοσκοπικού ελέγχου, με βάση τις σύγχρονες κατευθυντήριες οδηγίες.

Όλα τα άτομα ηλικίας 50 ετών και άνω πρέπει να υποβληθούν σε κολονοσκόπηση και ακολούθως σε επανάληψη της εξέτασης ανά 2ετία / 5ετία ή 10ετία, αναλόγως των ευρημάτων. Τα τελευταία χρόνια βέβαια, τόσο λόγω κληρονομικότητας όσο και της επιβλαβούς περιβαλλοντικής επίδρασης, πλήττονται ολοένα και συχνότερα άτομα νεότερης ηλικίας.  Σε περιπτώσεις λοιπόν θετικού οικογενειακού ιστορικού για καρκίνο του παχέος εντέρου, συνιστάται η έναρξη του προληπτικού ελέγχου να γίνεται σε μικρότερες ηλικίες, τουλάχιστον 10 έτη νωρίτερα από την ηλικία εμφάνισης της νόσου στο συγγενή 1ου βαθμού.

Η χειρουργική αντιμετώπιση αποτελεί τη μοναδική ελπίδα για ίαση της νόσου, ανάλογα με την εντόπιση και το στάδιο. Η επέμβαση συνίσταται στην αφαίρεση του τμήματος του εντέρου που περιλαμβάνει τον όγκο συγχρόνως με τους λεμφαδένες της πάσχουσας περιοχής (ογκολογική #κολεκτομή). Η #λαπαροσκοπική κολεκτομή, σύμφωνα με όλες τις σύγχρονες πολυκεντρικές μελέτες, έχει απολύτως ίδια ογκολογική επάρκεια με το παραδοσιακό ανοικτό χειρουργείο, ωστόσο πλεονεκτεί σαφέστατα στην ταχύτητα μετεγχειρητικής ανάρρωσης και επανόδου στην καθημερινή δραστηριότητα αλλά και στη συχνότητα εμφάνισης συγκεκριμένων μετεγχειρητικών επιπλοκών.

Κατά τη διάρκεια της λαπαροσκοπικής χειρουργικής επέμβασης, ο χειρουργός πραγματοποιεί 3-4 πολύ μικρές τομές, μακριά από το σημείο που βρίσκεται η κοιλιοκήλη. Η κοιλιακή κοιλότητα στην συνέχεια διογκώνεται με αέριο (CO2), το οποίο δημιουργεί τον απαραίτητο χώρο εργασίας ώστε να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί η επέμβαση. Ένα οπτικό λαπαροσκόπιο (κάμερα) 3D High Definition που εισάγεται διαμέσου της μίας οπής επιτρέπει στον χειρουργό την εκτέλεση της διαδικασίας. Η παρασκευή των ιστών και η ανάταξη του περιεχομένου της κήλης γίνεται εξ’ αποστάσεως με μικροχειρουργική τεχνική, με τη χρήση ειδικών χειρουργικών εργαλείων.

Με τη λαπαροσκοπική τεχνική είναι δυνατή η επισκόπηση όλου του κοιλιακού τοιχώματος καθώς πολύ συχνά συνυπάρχουν μικρότερα χάσματα τα οποία δεν είναι εμφανή κλινικά. Με αυτόν τον τρόπο είναι δυνατή η ολική αποκατάσταση ώστε να ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα μελλοντικών υποτροπών.

Αφού ανατάξει το περιεχόμενο της κήλης (συνήθως τμήμα εντέρου και κοιλιακού λίπους) πίσω στην αρχική του θέση, ο χειρουργός πρέπει να κλείσει το χάσμα του κοιλιακού τοιχώματος, ώστε να ολοκληρωθεί η αποκατάσταση της κήλης. Η πρωτογενής συρραφή με ράμματα μόνον, πλέον αντενδείκνυται λόγω υψηλότατου κινδύνου υποτροπής της κήλης. Αντί αυτού, χρησιμοποιείται ένα ειδικής ύφανσης συνθετικό πλέγμα το οποίο καλύπτει το χάσμα και καθηλώνεται γερά στους ισχυρούς ιστούς του κοιλιακού τοιχώματος. Η στερέωση αυτή επιτυγχάνεται με ειδικό καθηλωτικό υλικό και με ράμματα. Το πλέγμα συμβάλει στο να αποφευχθεί οποιαδήποτε τάση στη σύγκλειση της κήλης, μειώνοντας δραματικά την πιθανότητα επανεμφάνισής της στο μέλλον. Το υλικό του πλέγματος (συνήθως πολυπροπυλένιο) εμφανίζει εξαιρετική συμβατότητα με τον ανθρώπινο οργανισμό ενώ ταυτόχρονα διεγείρει τη διαδικασία αναδόμησης του κοιλιακού τοιχώματος, ενσωματούμενο ουσιαστικά με αυτό, ολοκληρώνοντας την αποκατάσταση.

Η λαπαροσκοπική τεχνική αποκατάστασης της κοιλιοκήλης χαρακτηρίζεται από την τοποθέτηση του πλέγματος εντός της κοιλιακής κοιλότητας (ενδοπεριτοναϊκά – IPOM τεχνική) με ευρεία επικάλυψη του χάσματος της κήλης. Η διαδικασία αυτή φαίνεται να παρέχει τους καλύτερους μηχανισμούς αποκατάστασης της κήλης. Οι τομές είναι μικρότατες, ο ασθενής πονάει ελάχιστα έως καθόλου, σιτίζεται άμεσα, εξέρχεται πολύ γρήγορα του νοσοκομείου και δεν τοποθετούνται παροχετεύσεις, όπως απαιτείται συνήθως στην ανοικτή τεχνική.

Οι βουβωνοκήλες εμφανίζονται σαν εξογκώματα στη βουβωνική χώρα και μπορεί να γίνουν πιο εμφανείς όταν βήχετε, όταν τεντώνεστε ή όταν στέκεστε όρθιοι. Οι κήλες αυτές συνήθως δεν είναι επώδυνες και η διόγκωση που προκαλούν συχνά εξαφανίζεται στην ύπτια θέση. Με την πάροδο του χρόνου, η παρουσία της κήλης μπορεί να συνοδεύεται από ήπια δυσφορία. Σε κάθε χρονικό στάδιο, η αδυναμία να «μειωθεί» ή να αναταχθεί το εξόγκωμα πίσω στην κοιλιακή χώρα συνήθως σημαίνει ότι η κήλη εμφανίζει επιπλοκή και απαιτεί επείγουσα χειρουργική παρέμβαση.

Κινητά σπλάγχνα της κοιλίας, συνηθέστερα το επίπλουν (κοιλιακό λίπος) και το λεπτό ή παχύ έντερο, αποτελούν το περιεχόμενο της κήλης και συνεπώς διατρέχουν τον κίνδυνο να περισφιχθούν επί αδυναμίας ανάταξης της κήλης. Η κατάσταση αυτή μπορεί να οδηγήσει σε νέκρωση και γάγγραινα των οργάνων, με δυνητικά μοιραίες συνέπειες. Η χρονική στιγμή των επιπλοκών δεν είναι προβλέψιμη. Η επείγουσα χειρουργική επέμβαση της κήλης σχετίζεται με πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο επιπλοκών σε σχέση με ένα προγραμματισμένο, «εκλεκτικό» χειρουργείο.

Παθοφυσιολογία

Στους άνδρες ενίοτε οι βουβωνοκήλες ακολουθούν την ίδια διαδρομή με τους όρχεις, όταν αυτοί μεταναστεύουν από την κοιλιά στο όσχεο κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του ουροποιογεννητικού συστήματος. Το γεγονός αυτό μπορεί να οδηγήσει στην παρουσία του κηλικού σάκου ακόμη και εντός του οσχέου (οσχεοβουβωνοκήλη). Πρόσθετοι παράγοντες όπως ανατομικές διαταραχές ή δομικές διαταραχές στη σύνθεση του κολλαγόνου του συνδετικού ιστού και καταστάσεις που προκαλούν αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης (παχυσαρκία, χρόνιος βήχας, δυσκοιλιότητα, εγκυμοσύνη, άρση βαρέων αντικειμένων) συμβάλλουν στην εμφάνιση της βουβωνοκήλης και στα δύο φύλα.

Η διάγνωση της βουβωνοκήλης τίθεται σχεδόν πάντα με την κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται ενίοτε απεικονιστικά με τη διενέργεια συνήθως υπερηχογραφήματος ώστε να αποκλειστούν άλλες παθολογικές καταστάσεις στην περιοχή.

Χειρουργική αντιμετώπιση

Η χειρουργική διόρθωση της βουβωνοκήλης ονομάζεται αποκατάσταση της κήλης.  Η χειρουργική επέμβαση συνήθως διενεργείται στα πλαίσια της ημερήσιας νοσηλείας στο νοσοκομείο (one-day surgery). Υπάρχουν διάφορες χειρουργικές στρατηγικές που μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την αποκατάσταση της κήλης. Οι τεχνικές αυτές περιλαμβάνουν την ανοικτή και τη λαπαροσκοπική αποκατάσταση. Σε κάθε περίπτωση πραγματοποιείται ανάταξη του περιεχομένου της κήλης στην κοιλία και σύγκλειση του χάσματος με την τοποθέτηση ενός συνθετικού υλικού (πλέγματος). Η λαπαροσκοπική μέθοδος χρησιμοποιείται συχνότερα σε εκλεκτικές περιπτώσεις και πλεονεκτεί στο ότι αποκαθιστά τη φυσιολογική ανατομία ενισχύοντας το χάσμα και τα αδύναμα κοιλιακά τοιχώματα εκ των έσω.

Η παχυσαρκία ορίζεται ως η εναπόθεση υπερβολικής ποσότητας λίπους στο σώμα. Φυσικά, η πάθηση αυτή σχετίζεται με τα κιλά του ατόμου, όμως δεν ορίζεται μόνο από αυτά. Αυτό σημαίνει πως παρόλο που κάποιος μπορεί να έχει φυσιολογικό βάρος, αν το ποσοστό λίπους στο σώμα του είναι αρκετά υψηλό, τότε μπορεί να θεωρηθεί παχύσαρκος. Η συγκεκριμένη κατάσταση έχει ορισθεί ως παχυσαρκία κανονικού βάρους και μπορεί να έχει τις ίδιες σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία με την κλασικά οριζόμενη παχυσαρκία.

Προκειμένου να καθορίσουμε αν έχουμε φυσιολογικά κιλά για το ύψος μας χρησιμοποιούμε το δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ), ο οποίος ωστόσο δε λαμβάνει υπόψιν το ποσοστό σωματικού λίπους. Για παράδειγμα, ένα άτομο με φυσιολογικό ΔΜΣ, μπορεί να έχει παράλληλα υψηλά ποσοστά λίπους στο σώμα του και ενδεχομένως να παρουσιάσει σχετιζόμενα προβλήματα υγείας.

Οι ερευνητές δεν έχουν καταφέρει ακόμα να καθορίσουν το ποσοστό εκείνο του σωματικού λίπους που θα κάνει τα άτομα φυσιολογικού βάρους να θεωρούνται παχύσαρκα, όπως επίσης και το κατά πόσον οι κατευθυντήριες γραμμές πρέπει να είναι διαφορετικές ανάλογα με την ηλικία και το φύλο του ατόμου.

Όπως και στην περίπτωση της παχυσαρκίας, έτσι και στην παχυσαρκία κανονικού βάρους αυξάνεται σημαντικά ο κίνδυνος εμφάνισης σοβαρών προβλημάτων υγείας. Τα πιο συχνά προβλήματα είναι:

Ο γιατρός σας είναι αυτός που θα λύσει κάθε απορία σας σχετικά με το ποσοστό του σωματικού λίπους σας και μπορεί να θελήσει να το μετρήσει και να προτείνει πρόσθετες εξετάσεις για να διαγνώσει αν κινδυνεύετε από κάποια πάθηση σχετική με την παχυσαρκία. Επίσης, θα σας κατευθύνει σε έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής, ώστε να ξεκινήσετε να τρώτε πιο υγιεινά και να γίνετε πιο δραστήριοι, ώστε να αποφευχθεί η πιθανότητα της συγκεκριμένης πάθησης. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, είναι αναγκαία και η στοχευμένη χειρουργική παρέμβαση.

Η ενδεδειγμένη αντιμετώπιση της πλειοψηφίας των περιπτώσεων για την μετεγχειρητική κήλη της κήλης δηλαδή που δημιουργείται επί της τομής μίας παλαιάς επέμβασης,  είναι η αποκατάσταση με τη λαπαροσκοπική μέθοδο από εξειδικευμένο χειρουργό.

Μόλις δοθεί αναισθησία στον ασθενή, πραγματοποιούνται πολύ μικρές τομές στη μία ή και στις δύο πλευρές πλαγίως της κήλης, ώστε να εισαχθεί το λαπαροσκόπιο (μικροκάμερα) και τα υπόλοιπα χειρουργικά εργαλεία. Στη συνέχεια, ο χειρουργός αναγνωρίζει το χάσμα της κήλης, ανατάσσει στη φυσιολογική του θέση το σπλάγχνο (λίπος ή τμήμα εντέρου) που βρίσκεται εντός της κήλης και ξεκινά την οριστική σύγκλειση του χάσματος της κήλης.

Πλην ελαχίστων πολύ μικρών κηλών (διάμετρος χάσματος < 1 εκ) όπου μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο ισχυρά μόνιμα ράμματα για να συγκλειστεί το κηλικό χάσμα,  ο κανόνας στην αποκατάσταση των μετεγχειρητικών κηλών είναι η τοποθέτηση ενός συνθετικού υλικού που θα ενισχύσει μόνιμα το κοιλιακό τοίχωμα και ονομάζεται πλέγμα. Η λαπαροσκοπική εφαρμογή του πλέγματος και η καθήλωση του με τέτοιο τρόπο ώστε να επικαλύψει το χάσμα της κήλης και να αποφευχθεί μελλοντική υποτροπή, απαιτεί εμπειρία, λαπαροσκοπική δεξιότητα και τη χρήση υψηλής ποιότητας καθηλωτικών υλικών. Με τη λαπαροσκοπική τεχνική, αποφεύγεται η εκ νέου δημιουργία τομών και χειρουργικών χειρισμών που είναι επώδυνοι για τον ασθενή, δεν τοποθετούνται σωλήνες παροχέτευσης, απαιτούνται ελάχιστα αναλγητικά και οι ασθενείς εξέρχονται τάχιστα του νοσοκομείου.

Μετά την επέμβαση, οι περισσότεροι ασθενείς επιστρέφουν στις δραστηριότητές τους μέσα σε διάστημα μίας έως δύο έως εβδομάδων, λαμβάνοντας μέτρα προφύλαξης (ζώνη κοιλίας) κυρίως κατά την πρώτη εβδομάδα. Σε κάθε περίπτωση  υπάρχει ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με τον υπεύθυνο ιατρό για οποιοδήποτε θέμα απασχολήσει τον ασθενή μέχρι την πλήρη αποκατάσταση.

Η βαριατρική χειρουργική (χειρουργική για την απώλεια βάρους) είναι η μοναδική μακροπρόθεσμα αποτελεσματική θεραπεία της κλινικά σοβαρής παχυσαρκίας. Η επιτυχία μίας βαριατρικής επέμβασης έγκειται τόσο στην απώλεια του πλεονάζοντος βάρους όσο και στη διατήρηση της απώλειας αυτής στο χρόνο.  Υπάρχει όμως και ένα μικρό ποσοστό ασθενών στους οποίους η βαριατρική επέμβαση δεν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Έτσι, σε ποικίλο χρονικό διάστημα αυτοί οι ασθενείς βιώνουν μια τραυματική εμπειρία από την επανάκτηση βάρους.  Τα άτομα αυτά νιώθουν απογοήτευση και θυμό καθώς ξαναζούν καταστάσεις που ήθελαν να απωθήσουν δια παντός. Οι αιτίες του γεγονότος αυτού είναι διάφορες, ωστόσο μπορούν να κατηγοριοποιηθούν στις εξής:

  1. Ασθενείς που υποβλήθηκαν σε παλαιού τύπου επεμβάσεις (έχουν πλέον εγκαταλειφθεί ή φθίνουν διαρκώς). Πρόκειται για την πιο συχνή περίπτωση ασθενών και περιλαμβάνει άτομα που έχουν υποβληθεί συνήθως σε ενισχυμένη κάθετη γαστροπλαστική ή σε τοποθέτηση γαστρικού δακτυλίου. Ειδικά η τοποθέτηση του δακτυλίου έχει αποδειχθεί πλέον πως σε βάθος δεκαετίας οδηγεί σε επανάκτηση του βάρους σε πάνω από το 30% των ασθενών, ξέχωρα από το μεγάλο ποσοστό σχετιζόμενων επιπλοκών.
  2. Ασθενείς στους οποίους δεν έγινε σωστή επιλογή της αρχικής βαριατρικής επέμβασης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επιλογή περιοριστικής επέμβασης, όπως η επιμήκης γαστρεκτομή, σε άτομα που είναι φανατικά «sweet eaters – γλυκατζήδες» και τα οποία προοδευτικά «κερδίζουν» την επέμβαση).
  3. Τεχνικές αιτίες σε ένα μικρό ποσοστό ασθενών (π.χ. ξεχείλωμα του γαστρικού «μανικιού» μετά από χρόνια στην επιμήκη γαστρεκτομή, διεύρυνση του στομίου της αναστόμωσης σε μία κλασική γαστρική παράκαμψη κλπ.).

Ο βασικός τρόπος να μην βιώσει κάποιος την «αποτυχία» είναι η πρόληψη, στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό. Τούτο βασίζεται πρωτίστως στην ορθή επιλογή της αρχικής επέμβασης , ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του ασθενούς. Η επιλογή δεν πρέπει να βασίζεται στη μόδα της εποχής ή στην μυωπική εμμονή σε συγκεκριμένο είδος επέμβασης. Θα πρέπει να εξατομικεύεται και να επιλέγεται μετά από εξονυχιστική διερεύνηση και συζήτηση.

Σε περίπτωση που μία αρχική επέμβαση δεν αποδώσει τα αναμενόμενα, η επανάκτηση βάρους είναι μία δύσκολη συναισθηματική κατάσταση για τον ασθενή. Η μόνη όμως πραγματική αποτυχία είναι η εγκατάλειψη της προσπάθειας. Δεδομένου ότι οι επανεπεμβάσεις για παχυσαρκία είναι σύνθετες εγχειρήσεις, απαιτείται εξονυχιστική διερεύνηση πριν προταθεί και καθοριστεί το είδος της επανεπέμβασης. Οι ερωτήσεις που πρέπει οπωσδήποτε να απαντηθούν είναι:

Υπάρχουν διάφοροι αλγόριθμοι επιλογής μίας νέας επέμβασης. Ωστόσο, βασικός κανόνας συνήθως είναι το ότι μία αρχική περιοριστική επέμβαση που απέτυχε δεν πρέπει να επαναδιενεργηθεί (π.χ. αφαίρεση ενός δακτυλίου και τοποθέτηση νέου).

Άριστες επιλογές βαριατρικών επανεγχειρήσεων είναι:

Οι βαριατρικές επανεγχειρήσεις συνήθως επιτυγχάνουν την περαιτέρω απώλεια βάρους, παρόλο που τα αποτελέσματα ποικίλουν ανάλογα με την αρχική επέμβαση αλλά και τη δυνατότητα του ασθενούς να συμμορφωθεί με τις οδηγίες του ιατρού για τη διατροφή και την άσκηση που πρέπει να ακολουθήσει στη συνέχεια. Είναι απαραίτητο να γίνει αντιληπτό πως μία βαριατρική επανεγχείρηση είναι μία περίπλοκη διαδικασία. Επομένως, είναι σημαντικό να επιλέξετε έναν χειρουργό με εμπειρία και εξειδίκευση σε τέτοιου είδους επεμβάσεις.

Το μεταβολικό σύνδρομο είναι μία διαταραχή που περιγράφηκε αναλυτικά το 1988 από τον Gerald Reaven και περιλαμβάνει την ταυτόχρονη παρουσία, στο ίδιο άτομο, παθήσεων υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου. Τέτοιες είναι η παχυσαρκία, ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2, η αρτηριακή υπέρταση και η δυσλιπιδαιμία. Το σύνδρομο αυτό εμφανίζεται στο 40% του πληθυσμού σε άτομα μεγαλύτερα των 60 ετών, παρόλο που υπάρχει εκτίμηση ότι στις ΗΠΑ συναντάται και σε άτομα άνω των 20 ετών με ποσοστό 24%.

Πού οφείλεται το μεταβολικό σύνδρομο;

Το μεταβολικό σύνδρομο θεωρείται ότι προκαλείται κυρίως λόγω διατροφής που είναι πλούσια σε λιπαρά και υδατάνθρακες και όπως είναι φυσικό παρατηρείται σε μεγαλύτερη συχνότητα στο δυτικό κόσμο.

Η παχυσαρκία και ιδιαίτερα η μορφή της που χαρακτηρίζεται από σημαντική εναπόθεση λίπους ενδοκοιλιακά (σπλαγχνική παχυσαρκία), προκαλεί ελάττωση της δραστικότητας της ενδογενούς ινσουλίνης επί των ιστών (κυρίως των μυών, του ήπατος και του λιπώδους ιστού). Αυτή η κατάσταση ονομάζεται αντίσταση στην ινσουλίνη και προδιαθέτει σε μεγάλο βαθμό στην εμφάνιση του συνδρόμου. Επιπλέον, η ελαττωμένη σωματική δραστηριότητα, το χαμηλό βάρος γέννησης, η πρόοδος της ηλικίας και το κάπνισμα συνδέονται επίσης με το σύνδρομο.

Ποια είναι τα συμπτώματα;

Δυστυχώς, το μεταβολικό σύνδρομο είναι συνήθως ύπουλο με αποτέλεσμα συνήθως να μην υπάρχουν συμπτώματα ή να σχετίζονται με τις επιμέρους παθήσεις που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Τί προβλήματα δημιουργούνται από το μεταβολικό σύνδρομο;

Το μεταβολικό σύνδρομο συνδέεται άμεσα με αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και καρδιαγγειακών νοσημάτων, όπως έμφραγμα και αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια, ενώ αποτελεί γενεσιουργό αιτία μίας πλειάδας νοσημάτων, όπως η στεάτωση ήπατος, χολολιθίαση, άπνοια στον ύπνο, σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών και αρκετές μορφές καρκίνου.

Πώς μπορώ να αντιμετωπίσω το μεταβολικό σύνδρομο;

Η παχυσαρκία αποτελεί το πιο σημαντικό αίτιο του συνδρόμου που πρέπει να αντιμετωπίσει ο ασθενής. Με την απώλεια βάρους θα βελτιωθούν οι μεταβολικές διαταραχές, όπως το σάκχαρο, η πίεση και τα αυξημένα λιπίδια, μέσω της βελτίωσης της αντίστασης στην ινσουλίνη.

Γενικά, ο ασθενής θα πρέπει να ακολουθήσει μία υποθερμιδική δίαιτα με πολλά μικρά γεύματα, να εντάξει στην καθημερινότητά του την άσκηση και να διακόψει το κάπνισμα και το αλκοόλ. Επίσης, θα πρέπει να αντιμετωπίσει με ειδική φαρμακευτική αγωγή τις διάφορες μεταβολικές διαταραχές που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Εντούτοις, σε περίπτωση συνύπαρξης παχυσαρκίας με δείκτη μάζας σώματος μεγαλύτερο του 30, η ενδεδειγμένη σύγχρονη αντιμετώπιση (σύμφωνα με τις οδηγίες 51 Ενδοκρινολογικών Εταιριών παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής) του μεταβολικού συνδρόμου και του διαβήτη τύπου 2 είναι η διενέργεια μεταβολικής χειρουργικής επέμβασης. Η μεταβολική χειρουργική βελτιώνει ή και θεραπεύει πλήρως το διαβήτη τύπου 2 ανεξάρτητα από την απώλεια βάρους την οποία, ωστόσο, επίσης επάγει.

Η προτεινόμενη σύγχρονη αντιμετώπιση του Διαβήτη 2 παρατίθεται στο παρακάτω διάγραμμα:

μεταβολικό σύνδρομο

Τι είναι τα εκκολπώματα;

Τα εκκολπώματα είναι μικρές προσεκβολές στα αδύναμα σημεία του τοιχώματος του παχέος εντέρου, με σακοειδή μορφή. Εντοπίζονται συνηθέστερα στο αριστερό τμήμα του παχέος εντέρου (σιγμοειδές). Ο λόγος δημιουργίας των εκκολπωμάτων είναι οι αυξημένες πιέσεις που αναπτύσσονται στον αυλό του εντέρου, ιδίως σε μεγαλύτερη ηλικία και σε άτομα των οποίων η διατροφή είναι φτωχή σε φυτικές ίνες. Τα σημαντικότερα προβλήματα που μπορούν να δημιουργήσουν τα εκκολπώματα είναι η αιμορραγία και η φλεγμονή (εκκολπωματίτιδα).

Πώς προκαλείται η εκκολπωματίτιδα;

Όταν το στόμιο ενός εκκολπώματος αποφραχθεί, ενεργοποιείται η διαδικασία φλεγμονής στο τοίχωμα του εντέρου. Η φλεγμονή αυτή ονομάζεται εκκολπωματίτιδα και εμφανίζεται σχεδόν στο 20% των ασθενών με εκκολπωμάτωση παχέος εντέρου.

Ποια είναι τα συμπτώματα της εκκολπωματίτιδας;

Η εκκολπωματίτιδα προκαλεί κυρίως έντονο πόνο στην κατώτερη κοιλιακή χώρα, ειδικά στο αριστερό της τμήμα. Άλλα συμπτώματα της πάθησης είναι ο υψηλός πυρετός, η ναυτία, ο έμετος, τα ρίγη, οι διαταραχές των κενώσεων και η γενικευμένη καταβολή.

Τι επιπλοκές μπορεί να προκληθούν από τη συγκεκριμένη πάθηση;

Η εκκολπωματίτιδα είναι μια νόσος που απαιτεί άμεση ιατρική αξιολόγηση, διότι μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές.

Πώς αντιμετωπίζεται χειρουργικά η εκκολπωματίτιδα;

Η αρχική αντιμετώπιση της εκκολπωματίτιδας είναι συντηρητική και απαιτεί αντιβιοτική αγωγή (πιθανά με εισαγωγή στο νοσοκομείο). Αν ο ασθενής ωστόσο εμφανίζει υποτροπή των επεισοδίων της εκκολπωματίτιδας ή παρουσιάσει κάποια εκ των επιπλοκών της, είναι αναγκαία η χειρουργική αντιμετώπιση με τη διενέργεια κολεκτομής, μίας επέμβασης που διενεργείται πλέον λαπαροσκοπικά και κατά την οποία αφαιρείται το τμήμα του εντέρου που παρουσιάζει το πρόβλημα.

Ποια πλεονεκτήματα παρουσιάζει η λαπαροσκοπική κολεκτομή;

Η λαπαροσκοπική κολεκτομή επιλέγεται στις περισσότερες περιπτώσεις χειρουργικής αντιμετώπισης της εκκολπωματίτιδας διότι:

Φόρμα Επικοινωνίας

Contact Form EL

Στοιχεία Επικοινωνίας

Ιατρείο Κλινικής (Όπισθεν Νοσοκομείου ΙΑΣΩ)

Πλοηγηθειτε
crossmenuchevron-down