Η αφαίρεση του θυρεοειδούς αδένα (θυρεοειδεκτομή) είναι μία συχνή αλλά απαιτητική χειρουργική επέμβαση που προϋποθέτει χειρουργική εμπειρία για την αποφυγή πρόκλησης επιπλοκών και μόνιμων βλαβών. Η επέμβαση περιλαμβάνει στην πλειοψηφία των περιπτώσεων την αφαίρεση όλου του αδένα (ολική ή σχεδόν ολική θυρεοειδεκτομή) και σπανιότερα την αφαίρεση τμήματος (υφολική θυρεοειδεκτομή) ή ενός μόνο λοβού του αδένα (λοβεκτομή).

Πότε πρέπει να κάνω εγχείρηση θυρεοειδούς;

Ο θυρεοειδής είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ενδοκρινείς αδένες του σώματός μας. Βασική του λειτουργία είναι η παραγωγή ορμονών, οι οποίες ρυθμίζουν τον μεταβολισμό μας και είναι απαραίτητες για όλα τα όργανα και ιστούς.

Στην περίπτωση που υπάρχουν διαταραχές στη λειτουργία ή/και την μορφολογία του αδένα και επί συγκεκριμένων ενδείξεων, απαιτείται η αφαίρεσή του. Η χειρουργική επέμβαση ενδείκνυται κυρίως σε ασθενείς με παρουσία ενός ή περισσοτέρων όζων επί του θυρεοειδούς αδένα, με ή χωρίς αύξηση του μεγέθους του, μία κατάσταση που ονομάζεται οζώδης ή πολυοζώδης βρογχοκήλη, όταν αυτή δημιουργεί συμπτώματα ή κοσμητικά προβλήματα και φυσικά σε περιπτώσεις καρκίνου ή όζων που είναι ύποπτοι για κακοήθεια.

Γενικότερα, οι συνηθέστερες ενδείξεις αφαίρεσης του θυρεοειδούς αδένα είναι:

• Κακοήθεις ή ύποπτοι για κακοήθεια όζοι: Αν μετά από εξετάσεις ή παρακέντηση του όζου υπάρχει επιβεβαίωση ή ισχυρή υποψία για κακοήθεια, υπάρχει απόλυτη ένδειξη για χειρουργική αντιμετώπιση.
• Οζώδης ή πολυοζώδης βρογχοκήλη: Όταν αυτή δημιουργεί συμπτώματα (πόνος, δυσκολία κατά την κατάποση ή την αναπνοή) ή είναι καταδυόμενη (ο θυρεοειδής αδένας εισέρχεται εντός του θώρακα)
• Αναποτελεσματικότητα φαρμακευτικής αγωγής: Σε ορισμένες περιπτώσεις, ιδίως υπερλειτουργίας του αδένα (υπερθυρεοειδισμός / τοξική βρογχοκήλη ή αδένωμα), που δεν μπορεί να ελεγχθεί με τα χορηγούμενα φάρμακα, απαιτείται χειρουργική θεραπεία.
• Καρκίνος Θυρεοειδούς: Η πιθανότητα ανάπτυξης καρκινώματος στο θυρεοειδή αδένα είναι σημαντική όπως επιβεβαιώνεται από πληθώρα περιστατικών που χειρουργούνται και εμφανίζουν εστίες μικροκαρκινώματος στη βιοψία του αδένα. Η πολύ μικρή θνητότητα ωστόσο του καρκίνου του θυρεοειδούς, αποδεικνύει σαφώς ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των βλαβών δεν είναι θανατηφόρα. Η ανησυχία συνύπαρξης κακοήθους εστίας σε μία οζώδη βρογχοκήλη, είναι ένας από τους λόγους που οι ασθενείς συχνά επιλέγουν να αντιμετωπιστούν χειρουργικά.

Τι να αναμένω μετά το χειρουργείο;

Με την πρόοδο της χειρουργικής επιστήμης, η αφαίρεση του θυρεοειδούς αδένα θεωρείται εξαιρετικά ασφαλής επέμβαση και διενεργείται διαμέσου μιας πολύ μικρής τομής, υπό γενική αναισθησία. Ο ασθενής έχει ελάχιστο πόνο και παραμένει στο νοσοκομείο μία ή το πολύ δύο ημέρες.

Μετά την επέμβαση, ο ασθενής πρέπει να λαμβάνει αγωγή υποκατάστασης με θυροξίνη ώστε να αναπληρώσει τις θυρεοειδικές ορμόνες που δεν μπορεί πλέον να παράγει αυτόνομα. Επιπλέον, στην περίπτωση καρκίνου του θυρεοειδούς, έξι εβδομάδες μετά την εγχείρηση γίνεται χορήγηση ραδιενεργού ιωδίου για να καταστραφούν τυχόν εναπομείναντα καρκινικά κύτταρα.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη χειρουργική αφαίρεση του θυρεοειδούς σας, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο 210 6856177. Ο  Γενικός Χειρουργός Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος είναι στη διάθεσή σας.

Η παρουσία μίας ή περισσοτέρων κύστεων στο συκώτι (ήπαρ) είναι μία συχνή κατάσταση, που αφορά το 5% του γενικού πληθυσμού. Διακρίνονται σε μονήρεις, πολλαπλές και διάχυτες. Οι διάχυτες ηπατικές κύστεις μεταβιβάζονται κληρονομικά και συνήθως συνυπάρχουν με διάχυτες νεφρικές κύστεις, συνιστώντας έτσι την πολυκυστική νόσο νεφρών-ήπατος.

Κλινική Εικόνα και Διάγνωση

Οι κύστεις ήπατος είναι σχηματισμοί σε σφαιρική μορφή με υδαρές περιεχόμενο που δημιουργούνται στην επιφάνεια του ήπατος, συνήθως χωρίς κάποια συγκεκριμένη αιτία. Εμφανίζονται συχνότερα μετά την ενηλικίωση και κυρίως σε γυναίκες μεταξύ των 40 και 60ετών. Οι απλές ηπατικές κύστεις δεν έχουν κάψα, δεν έχουν εσωτερικά διαφραγμάτια και περιέχουν ορώδες λεπτόρευστο υγρό ενώ δεν επικοινωνούν με τα χοληφόρα αγγεία, δηλαδή δεν περιέχουν χολή.

Στην πλειοψηφία τους, οι κύστεις του ήπατος είναι καλοήθεις, χωρίς να επηρεάζουν τη λειτουργία του οργάνου και χωρίς να παρουσιάζουν συμπτώματα ή ενοχλήσεις στον ασθενή. Μάλιστα, στις περισσότερες περιπτώσεις, η κύστη ανευρίσκεται τυχαία σε απεικονιστικούς ελέγχους που διενεργούνται για άλλους ιατρικούς λόγους.

Εάν, όμως, το μέγεθος μιας κύστης γίνει αρκετά μεγάλο, είναι πιθανό ο ασθενής να εμφανίσει κάποια συμπτώματα, όπως πόνο, ναυτία, οίδημα και πρήξιμο-βάρος στην κοιλιακή χώρα. Η διενέργεια υπερηχογραφήματος και σε ορισμένες περιπτώσεις αξονικής ή μαγνητικής τομογραφίας ήπατος επιβεβαιώνει τη διάγνωση.

Θεραπεία Κύστης Ήπατος

Όταν οι κύστεις είναι μικρές σε μέγεθος και ασυμπτωματικές, δεν απαιτείται κάποια παρέμβαση και μπορούν να αντιμετωπισθούν συντηρητικά, με παρακολούθηση.

Ωστόσο, εάν προξενούν έντονη ενόχληση στον ασθενή ή το μέγεθός τους είναι πολύ μεγάλο, με πιθανότητα να προκληθούν επιπλοκές (όπως αιμορραγία εντός της κύστης ή ρήξη της κύστης), ο χειρουργός σας θα σας συστήσει επεμβατική αντιμετώπιση.

Λαπαροσκοπική Αντιμετώπιση Κύστης Ήπατος

Η χειρουργική αντιμετώπιση της κύστης ήπατος διενεργείται πρωτίστως λαπαροσκοπικά, λόγω των πλεονεκτημάτων που εμφανίζει η συγκεκριμένη χειρουργική τεχνική.

Στην περίπτωση της συμπτωματικής μονήρους κύστης, η λαπαροσκοπική μερική κυστεκτομή και παροχέτευση εντός της κοιλίας αποτελεί την πιο συχνά εφαρμοζόμενη θεραπεία. Για τις πολλαπλές ή διάχυτες κύστεις, αρκετές φορές διενεργείται ηπατεκτομή.

Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τη Λαπαροσκοπική Αντιμετώπιση των κύστεων του ήπατος, μπορείτε να μας καλέσετε στο 2106856177. Ο Γενικός Χειρουργός Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος είναι διαθέσιμος για κάθε προβληματισμό που μπορεί να έχετε.

Η αιμορραγία από το έντερο, δηλαδή η απώλεια αίματος από τον πρωκτό, είναι ένα σύμπτωμα που εάν εμφανιστεί απαιτεί προσεκτική διερεύνηση.

Το αίμα αυτό μπορεί να εμφανιστεί στα κόπρανα, στο χαρτί της τουαλέτας ή και στη λεκάνη, με μορφή κηλίδων ή γραμμών και συνήθως προκαλεί πανικό στο άτομο.

Είναι επίσης ιδιαίτερα συχνό, ο πάσχων να αποδίδει την αιμορραγία αυτή, χωρίς ιατρική γνωμάτευση, σε γνωστή συνυπάρχουσα αιμορροϊδοπάθεια (αιμορροΐδες), αμελώντας να επισκεφθεί έναν ειδικό ιατρό και διακινδυνεύοντας να μη διαγνωστούν άλλες παθήσεις.

Πού μπορεί να οφείλεται η αιμορραγία από το έντερο;

Ανάλογα με χρώμα του αίματος (ζωηρό ή σκούρο κόκκινο), την παρουσία ή όχι βλέννας ή πύου, τον πόνο που προκαλείται και πιθανές αλλαγές στις εντερικές συνήθειες του ασθενή, η απώλεια αίματος από τον πρωκτό μπορεί να οφείλεται σε διάφορα αίτια:

• Αιμορροΐδες: Η αιμορροϊδοπάθεια αποτελεί τη συχνότερη αιτία που προκαλεί αιμορραγία από το έντερο. Το αίμα είναι συνήθως ζωηρό κόκκινο και εμφανίζεται κατά την αφόδευση, χωρίς να προκαλεί πόνο.
• Ραγάδα δακτυλίου: Προκαλεί αιμορραγία κατά την αφόδευση και έντονο πόνο, με αίσθηση καψίματος που συνεχίζεται και μετά από αυτήν.
• Εκκολπώματα παχέος εντέρου: Τα εκκολπώματα του παχέος εντέρου μπορούν να προκαλέσουν σημαντικού βαθμού αιμορραγία.
• Πολύποδες στο παχύ έντερο: Η παρουσία πολυπόδων μπορεί να προκαλέσει μικρού βαθμού απώλεια αίματος αναμεμειγμένο με τα κόπρανα, η οποία συνήθως δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή με γυμνό μάτι.
• Κολίτιδα: Η κολίτιδα είναι φλεγμονή του εντέρου (ποικίλης αιτιολογίας) που προκαλεί εκτός από αιμορραγία και διάρροια, με σύγχρονη αποβολή κατά την αφόδευση βλέννας και πύου.
• Κακοήθεια στο έντερο (καρκίνος παχέος εντέρου): Αν υπάρχει κακοήθεια στο έντερο, ο ασθενής μπορεί να εμφανίσει απώλεια αίματος κατά την αφόδευση ή/και αναιμία, ενώ είναι συχνά τα επεισόδια εναλλαγής διάρροιας και δυσκοιλιότητας.

Αιμορραγία από το έντερο και αντιμετώπιση

Στην περίπτωση που ο ασθενής παρατηρήσει αίμα στα κόπρανα ή άλλα συμπτώματα που υποδηλώνουν κάποια από τις ανωτέρω παθήσεις, θα πρέπει να εκτιμηθεί άμεσα γαστρεντερολογικά και χειρουργικά.

Ο χειρουργός, αφού λάβει το ιατρικό ιστορικό του ασθενούς και πραγματοποιήσει κλινική εξέταση, θα μπορέσει, με τη βοήθεια και του κατάλληλου ενδοσκοπικού ελέγχου, να διαγνώσει την αιτία που προκαλεί την απώλεια αίματος και να εφαρμόσει την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή.

Η πρόοδος της τεχνολογίας έχει εξοπλίσει το χειρουργικό οπλοστάσιο με σύγχρονες και ελάχιστα επεμβατικές μεθόδους για την αποτελεσματική και ανώδυνη αντιμετώπιση κάθε πάθησης.

Θυμηθείτε: Η απώλεια αίματος από τον πρωκτό δεν είναι πάντα αιμορροΐδες!! Μην αμελείτε την επίσκεψη στο γιατρό σας.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την εντερική αιμορραγία και τους τρόπους αντιμετώπισης των παθήσεων που την προκαλούν, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο 2106856177. Ο Γενικός Χειρουργός Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος είναι στη διάθεσή σας.

Κάθε χειρουργική επέμβαση είναι πιθανό να παρουσιάσει επιπλοκές τόσο κατά τη διεξαγωγή του χειρουργείου όσο και στην περίοδο μετά τη χειρουργική πράξη.

Το είδος της πάθησης, τα χαρακτηριστικά του ασθενούς, η χειρουργική τεχνική και παράγοντες που σχετίζονται με τη μετεγχειρητική αποκατάσταση, αποτελούν αίτια εμφάνισης αυτών των επιπλοκών.

Επιπλοκές Χειρουργικής Αποκατάστασης Κηλών

Ανάλογα με το είδος της κήλης, τη χειρουργική τεχνική που θα εφαρμοστεί για την αντιμετώπισή της, τα χαρακτηριστικά του ασθενούς και την εμπειρία του χειρουργού, υπάρχουν πιθανότητες να εμφανιστούν επιπλοκές, συμπεριλαμβανομένης της υποτροπής τηςκήλης.

Υποτροπή Κήλης

Ως υποτροπή κήλης ορίζεται η επανεμφάνισή της στην περιοχή που έχει ήδη πραγματοποιηθεί χειρουργική επέμβαση για να αποκατασταθεί η πρωτοπαθής κήλη. Συνηθέστερα, η υποτροπή εμφανίζεται με τη δημιουργία μιας μαλακής, προβάλλουσας μάζας, ενώ στην περίπτωση που δεν υπάρχουν σαφή κλινικά ευρήματα, η παρουσία υποτροπής επιβεβαιώνεται με απεικονιστικές εξετάσεις.

Αίτια και Παράγοντες Υποτροπής Κήλης

Υπάρχουν πολλά αίτια που μπορεί να οδηγήσουν στην υποτροπή μιας κήλης. Μερικά από αυτά είναι τα ακόλουθα:

• Αλόγιστα αυξημένη ενδοκοιλιακή πίεση από καταστάσεις όπως ο έντονος βήχας και η άρση βάρους, ιδίως κατά την άμεση μετεγχειρητική περίοδο μετά την αποκατάσταση της πρωτοπαθούς κήλης
• Κακή επούλωση του χειρουργικού τραύματος σε άτομα με προδιαθεσικούς παράγοντες, όπως η παρουσία διαβήτη, η λήψη κορτιζόνης, η συνύπαρξη ή το ιστορικό νεοπλασιών
• Η χειρουργική μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε αρχικά ήταν κακή τεχνικά ή δεν ήταν κατάλληλη για τη συγκεκριμένη περίπτωση

Επιπλέον των ανωτέρω αιτιών, υπάρχουν ορισμένοι παράγοντες που ενισχύουν τις πιθανότητες για υποτροπή. Έτσι, έχει σημασία η μορφή της κήλης, καθώς μια κοιλιοκήλη έχει περισσότερες πιθανότητες να υποτροπιάσει σε σχέση με μια βουβωνοκήλη. Επίσης, τα άτομα με παθήσεις όπως παχυσαρκία, χρόνια δυσκοιλιότητα και εξασθενημένους ιστούς από χρόνιο βήχα (καπνιστές) είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν ξανά κήλη.

Αντιμετώπιση Υποτροπής Κήλης

Η βασική αρχή για την αντιμετώπιση της υποτροπής μίας βουβωνοκήλης ή μηροκήλης, είναι η εφαρμογή διαφορετικής τεχνικής από αυτήν που χρησιμοποιήθηκε στο πρώτο χειρουργείο. Η λαπαροσκοπική προσέγγιση αποτελεί μία ιδανική επιλογή αν είχε προηγηθεί ανοικτό χειρουργείο, καθώς η αποκατάσταση διενεργείται σε πιο εσωτερικό επίπεδο από αυτό της αρχικής επέμβασης.

Όσον αφορά την υποτροπιάζουσα κοιλιοκήλη, ιδίως επί μεγάλων χασμάτων, η ολική κοιλιακή αναδόμηση (abdominal wall reconstruction) με την τοποθέτηση πλέγματος εντός των μυικών στρωμάτων αποτελεί την επιλογή για οριστική θεραπεία.

Βασικός παράγοντας για την επιτυχή πορεία της επανεπέμβασης της κήλης είναι η εξειδίκευση και η εμπειρία του χειρουργού που θα το αναλάβει. Είναι σημαντικό ο χειρουργός να είναι πλήρως ενημερωμένος και εξοικειωμένος με όλες τις νέες μεθόδους αποκατάστασης. Έτσι, μπορεί να εφαρμόσει στον ασθενή εκείνη που θα έχει τα καλύτερα αποτελέσματα στην περίπτωσή του.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αντιμετώπιση υποτροπιαζουσών κηλών, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο 2106856177. Ο Γενικός Χειρουργός Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος είναι στη διάθεσή σας.

Η παχυσαρκία στη μέση και τρίτη ηλικία είναι μία όλο και πιο συχνή κατάσταση, προκαλώντας ιδιαίτερη ανησυχία λόγω των αρνητικών επιπτώσεων που έχει για την υγεία.

Είναι γεγονός ότι καθώς μεγαλώνουμε το σώμα μας και ο τρόπος που αυτό λειτουργεί, μεταβάλλεται. Οι αλλαγές αυτές σε συνδυασμό με τις ιδιαίτερες, σύγχρονες συνθήκες ζωής οδηγούν συχνά σε αύξηση του σωματικού βάρους και, σε ορισμένες περιπτώσεις, στην εμφάνιση παχυσαρκίας.

Παχυσαρκία και Ηλικία

Τί αλλάζει στο σώμα μας καθώς μεγαλώνουμε;

Με την πάροδο του χρόνου, ο οργανισμός μας έχει την τάση να μειώνει τον βασικό του μεταβολισμό, ιδιαίτερα μετά την ηλικία των 40 ετών.

Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό, είναι ότι αλλάζει η σύσταση του σώματός μας, με αποτέλεσμα την προοδευτική μείωση της μυϊκής μάζας, με ταυτόχρονη αύξηση της εναπόθεσης λιπώδους οστού. Εκτός αυτού, οι ορμονικές αλλαγές που συμβαίνουν ιδίως στις γυναίκες (εμμηνόπαυση), επηρεάζουν κατά πολύ τα επίπεδα του ανθρώπινου μεταβολισμού.

Τί αλλάζει καθώς μεγαλώνουμε;

Στην Ελλάδα, ο χρόνος που αφιερώνεται σε φυσική άσκηση, από την παιδική κιόλας ηλικία, είναι πολύ μικρότερος σε σχέση με τους πληθυσμούς της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης.

Καθώς, λοιπόν, μεγαλώνουμε, η αύξηση των υποχρεώσεων, η μείωση των αντοχών και η καθιέρωση ενός κακού διαιτητικού μοντέλου, έχουν ως αποτέλεσμα συχνά την πλήρη απουσία οποιασδήποτε φυσικής δραστηριότητας, με φυσικό επακόλουθο το αυξημένο βάρος και την παχυσαρκία.

Επιπτώσεις Παχυσαρκίας & Πρόληψη

Οι επιπτώσεις που έχει για την υγεία μας η παχυσαρκία, σε οποιαδήποτε ηλικία, είναι καλά τεκμηριωμένες.

Εκτός από την πρόκληση ή την επιδείνωση των γνωστών προβλημάτων υγείας (υπέρταση, καρδιαγγειακά νοσήματα, διαβήτης), η παχυσαρκία εκθέτει την πλειοψηφία των ασθενών σε μία κατάσταση διαρκούς φλεγμονής του ανθρωπίνου σώματος, με αποτέλεσμα την πολύ συχνή συνύπαρξη του μεταβολικού συνδρόμου, δηλαδή της σύγχρονης παρουσίας σοβαρών παθήσεων, όπως ο διαβήτης τύπου 2, η υπέρταση, η υπερλιπιδαιμία και η μη αλκοολική ηπατική νόσος, αλλά και την ανάπτυξη συγκεκριμένων μορφών καρκίνου (ενδομητρίου, προστάτη, οισοφάγου, παχέος εντέρου).

Για τους παραπάνω λόγους, κρίνεται απαραίτητη η πρόληψη της νόσου, με υιοθέτηση τακτικής άσκησης και ισορροπημένης διατροφής, ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

Αντιμετώπιση Παχυσαρκίας

Στην περίπτωση που η παχυσαρκία ήρθε για να μείνει, ακόμη και μετά από πολλές προσπάθειες δίαιτας, οι ασθενείς πρέπει να απευθυνθούν σε ειδικό χειρουργό παχυσαρκίας που θα τους ενημερώσει για τις διαθέσιμες επεμβάσεις για την αντιμετώπιση της κλινικά σοβαρής παχυσαρκίας και θα τους συμβουλεύσει σχετικά με το είδος της επέμβασης που είναι κατάλληλο για την περίπτωσή τους.

Οι σύγχρονες επεμβάσεις για την παχυσαρκία αποτελούν τη μόνη λύση για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της νοσογόνου παχυσαρκίας και προσφέρουν στον ασθενή ποιοτική ζωή, απαλλαγμένη ταυτόχρονα από τα συνοδά νοσήματα και τις επιπλοκές που αυτά προκαλούν.

Για να ενημερωθείτε περισσότερο σχετικά με την παχυσαρκία και τις βαριατρικέςεπεμβάσεις μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο  2106856177. Ο Γενικός Χειρουργός Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος είναι στη διάθεσή σας.

Η λαπαροσκοπική συμφυσιόλυση είναι η χειρουργική λύση των συμφύσεων με τη λαπαροσκοπική μέθοδο.

Τί είναι οι συμφύσεις;

Οι συμφύσεις αποτελούν την πιο συχνή αιτία εντερικής απόφραξης (λεπτού εντέρου) σε άτομα που έχουν υποβληθεί σε κοιλιακές επεμβάσεις στο παρελθόν. Πρόκειται, ουσιαστικά, για ινώδεις χορδές που δημιουργούνται μεταξύ των ενδοκοιλιακών  οργάνων ή/και του κοιλιακού τοιχώματος.

Συνηθέστερα, οι συμφύσεις σχηματίζονται λόγω των αμβλέων χειρουργικών χειρισμών κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης στην κοιλιακή χώρα. Άλλες αιτίες που είναι υπεύθυνες για τον σχηματισμό συμφύσεων είναι οι ενδοκοιλιακές λοιμώξεις όπως η εκκολπωματίτιδα, η οξεία σκωληκοειδίτιδα, οι γυναικολογικές φλεγμονές κ.α.

Αν και σε πολλές περιπτώσεις οι συμφύσεις δεν προκαλούν προβλήματα, η παρουσία τους ωστόσο αποτελεί τη συνηθέστερη αιτία για μερική ή ολική απόφραξη του λεπτού εντέρου.

Πώς αντιμετωπίζονται οι συμφύσεις και πότε;

Οι συμφύσεις, εφόσον δημιουργούν συμπτωματολογία εντερικής απόφραξης, πρέπει να αντιμετωπίζονται έγκαιρα προς αποφυγή επιπλοκών, που δυνητικά μπορεί να προκαλέσουν ακόμη και νέκρωση τμήματος του εντέρου με ακόλουθη εμφάνιση περιτονίτιδας.

Η αρχική αντιμετώπιση του συμφυτικού ειλεού είναι συνήθως συντηρητική, με αποσυμφόρηση του στομάχου, με τοποθέτηση ρινογαστρικού σωλήνα και αποκλεισμό άλλης αιτιολογίας της απόφραξης.

Εφόσον δεν υπάρχουν σημεία που να υποδηλώνουν απειλή για τη βιωσιμότητα του εγκλωβισμένου εντέρου (συνεχής πόνος, πυρετός, ταχυκαρδία), η συντηρητική αντιμετώπιση μπορεί ενίοτε να οδηγήσει σε προοδευτική υποχώρηση των συμπτωμάτων.

Αν η συμπτωματολογία εμμένει (πλήρης απόφραξη), απαιτείται χειρουργική αντιμετώπιση. Η επέμβαση που διενεργείται ονομάζεται συμφυσιόλυση, κατά την οποία λύνονται οι συμφύσεις και απελευθερώνεται το εγκλωβισμένο τμήμα του εντέρου.

Για την αποφυγή δημιουργίας και νέων συμφύσεων, όταν είναι εφικτό, η χειρουργική μέθοδος που επιλέγεται πρωτίστως είναι η λαπαροσκοπική συμφυσιόλυση, με πολλαπλά οφέλη για τον ασθενή.

Λαπαροσκοπική Συμφυσιόλυση

Βασικό πλεονέκτημα της λαπαροσκοπικής τεχνικής έναντι της ανοικτής μεθόδου είναι ότι πραγματοποιείται λύση των συμφύσεων χωρίς να δημιουργούνται καινούριες. Αυτό επιτυγχάνεται χάρη στους ελάχιστους χειρισμούς με τη χρήση των λαπαροσκοπικών εργαλείων, κατά τη διεξαγωγή της επέμβασης.

Επιπρόσθετα, η λαπαροσκοπική συμφυσιόλυση προσφέρει και όλα τα υπόλοιπα πλεονεκτήματα που έχει κάθε λαπαροσκοπική επέμβαση. Έτσι, ο ασθενής έχει λιγότερους τραυματισμούς στους ιστούς, καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα, λιγότερο μετεγχειρητικό πόνο και ταχύτερη ανάρρωση.

Για να ενημερωθείτε περισσότερο σχετικά με τη λαπαροσκοπική αντιμετώπιση του συμφυτικού ειλεού του λεπτού εντέρου, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο  2106856177. Ο Γενικός Χειρουργός Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος είναι στη διάθεσή σας.

Η ορθή ονομασία της είναι χολολιθίαση ή λίθοι στη χοληδόχο κύστη και προκαλείται όταν, εντός της χοληδόχου κύστης, σχηματιστούν πέτρες (χολόλιθοι).

Πώς προκαλείται η χολολιθίαση;

Η διαταραχή της σύστασης της χολής (του υγρού δηλαδή που παράγεται στο συκώτι και αποθηκεύεται στη χοληδόχο κύστη) και ο υπερκορεσμός της σε χοληστερόλη, αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα δημιουργίας χολολίθων.

Η νόσος προσβάλλει σε τετραπλάσια συχνότητα της γυναίκες ενώ η λήψη ορμονών (αντισυλληπτικά χάπια – οιστρογόνα) και η εγκυμοσύνη, αυξάνουν ακόμη περισσότερο τη συχνότητα της νόσου.

Η παχυσαρκία και η δίαιτα πλούσια σε υδατάνθρακες και λιπαρά και πτωχή σε φυτικές ίνες, είναι παράγοντες που αυξάνουν τον κορεσμό της χολής με χοληστερόλη και τριπλασιάζουν τον κίνδυνο χολολιθιάσεως.

Τί συμπτώματα προκαλούν οι πέτρες στη χολή;

Πολύ συχνά, η πάθηση είναι σιωπηρή (ασυμπτωματική) και ο ασθενής ανακαλύπτει τυχαία την ύπαρξή της, συνήθως μετά από κάποιο υπερηχογράφημα κοιλίας, για άλλη αιτία.

Ενίοτε, διάφορα συμπτώματα στα οποία συνήθως δεν δίνουμε σημασία, όπως δυσπεψία, πόνος στην περιοχή του στομάχου ή πόνος στη ράχη, μπορεί να οφείλονται στην παρουσία λίθων στη χοληδόχο κύστη.

Τα συμπτώματα, λοιπόν, που μπορεί να προκαλέσουν οι χολόλιθοι σε έναν ασθενή και πρέπει να τον οδηγήσουν άμεσα στον γιατρό είναι τα ακόλουθα:

• Πόνος στο άνω μέρος της κοιλιάς
• Ναυτία ή εμετός
• Επαναλαμβανόμενα επεισόδια δυσπεψίας

και σε πιο σοβαρές περιπτώσεις

• Πυρετός
• Ίκτερος

Είναι πολύ σημαντικό, όταν ο ασθενής παρουσιάσει κάποια από τα ανωτέρω συμπτώματα να συμβουλευτεί τον γιατρό του, ώστε να γίνει έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία για να προληφθεί η εξέλιξη της πάθησης και η εμφάνιση επιπλοκών.

Επιπλοκές Χολολιθίασης

Η συμπτωματική χολολιθίαση μπορεί να προκαλέσει μεγάλο εύρος συμπτωμάτων ή και να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές:

• Κωλικός χοληφόρων που χαρακτηρίζεται από οξύτατο πόνο, συνήθως στο δεξιό άνω μέρος της κοιλιάς
• Χολοκυστίτιδα, δηλαδή φλεγμονή του οργάνου, με συμπτώματα όπως επίμονο πόνο, ναυτία, εμετό και πυρετό
• Χοληδοχολιθίαση, είσοδο δηλαδή των λίθων από τη χοληδόχο κύστη στο χοληδόχο πόρο («χοληφόρα σωληνάκια») με αποτέλεσμα δυνητικά επικίνδυνες επιπλοκές:
  • Αποφρακτικός ίκτερος (κιτρίνισμα του δέρματος)
  • Χολαγγειίτιδα, βαριά λοίμωξη των χοληφόρων, με πόνο, υψηλότατο πυρετό και ίκτερο
  • Παγκρεατίτιδα, φλεγμονή δηλαδή στο πάγκρεας, που μπορεί να απαιτήσει ακόμη και είσοδο στη μονάδα εντατικής θεραπείας

Πώς θεραπεύονται οι πέτρες στη χολή;

Η αποτελεσματική θεραπεία της πάθησης απαιτεί χειρουργική αφαίρεση της χοληδόχου κύστης, καθώς οι χολόλιθοι δεν θα εξαφανιστούν ποτέ από μόνοι τους.

Με τη λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή, την πλέον ενδεδειγμένη μέθοδο για την αφαίρεση της χοληδόχου κύστης, η χολολιθίαση αντιμετωπίζεται ανώδυνα και οριστικά, μέσω πολύ μικρών τομών που προσφέρουν στον ασθενή ταχύτατη ανάρρωση και ελάχιστο έως απόντα μετεγχειρητικό πόνο.