The surgical repair of an inguinal hernia is one of the most commonly performed elective procedures, worldwide.  This type of hernia accounts for more than 70% of abdominal wall defects, while the lifetime risk for inguinal hernia formation is 25% in men and 3% in women.

What is an inguinal hernia?

An inguinal hernia, also known as groin hernia, occurs close to the groin area, when an internal (intraabdominal) organ, usually fat or bowel, protrudes through a weakened point of the abdominal wall, close to the inguinal canal.

The muscular layers of the abdominal wall are normally strong enough to keep the abdominal organs intact. A hernia may develop when the intraabdominal pressure increases rapidly, overcoming the muscular strength of the abdominal wall. This fact results to the protrusion of abdominal contents throughout pre-existent weak points of the abdominal wall, causing the formation of a hernia.

Symptoms of inguinal hernia

The commonest and usually the only primary symptom of an inguinal hernia is the presence of a lump under the skin, close to the groin. It may appear suddenly, usually after the patient has been lifting something heavy or has been laughing or coughing intensively. Many patients notice that the lump becomes more prominent when they are straining or standing and it disappears when they are lying on the bed.

The most common symptoms of an inguinal hernia are:

• Pain or discomfort when sitting, standing, lifting weight, sneezing or coughing
• Pain during excessive activity
• Sense of weakness in the inguinal region

Causes and risk factors for the formation of an inguinal hernia

An inguinal hernia may occur due to one or more of the following factors:

• Weight lifting
• Pregnancy
• Obesity
• Chronic coughing or sneezing
• Strenuous activity
• Smoking
• Chronic constipation
• Prostate hyperplasia
• Certain connective tissue disorders

Some patients seem to be at a greater risk of developing this type of hernia. The risk factors in this population include:

• Male gender
• Aging
• Family history of inguinal hernia
• Premature birth
• Previous hernia repair on the opposite side

Inguinal hernia complications

In some cases, an inguinal hernia may result to specific complications:

• Rapid increase in the size of the hernia (inguinal / scrotal hernias):If not treated promptly by surgery, most inguinal hernias will get larger over time. In men, this means that a hernia may extend to the scrotum, resulting in swelling, discomfort and pain.
• Incarcerated hernia: Incarceration of an inguinal hernia means that its content is “stuck” in the abdominal wall of the groin and cannot be pushed back into the abdomen.
• Strangulated hernia: Incarceration of a hernia (although not a necessary pre-condition) may lead to strangulation of the hernia content. This condition alters the blood supply to the hernia content, jeopardizing the vitality of the small intestine. A strangulated hernia requires immediate surgery as it may be life threatening.

Treatment of an inguinal hernia

Inguinal hernias, like any other type of hernia, are treated surgically. Hernia repair surgery is a highly successful procedure as long as it is performed by experienced and well-trained surgeons. Dr. Charalampos Spyropoulos is one of the few surgeons in Greece, who has been certified as a Master Surgeon and Surgeon of Excellence in hernia surgery by the internationally highly acknowledged Surgical Review Corporation (SRC).

Minimally invasive surgical repair represents the golden-option in modern hernia surgery. There are many types of surgical options and the choice of the procedure depends on the type of hernia, the patient’s medical and surgical history, as well as the surgeon’s expertise.

The available surgical options for minimally invasive inguinal hernia treatment are:

• Transabdominal Pre-peritoneal repair (TAPP)

The operation is performed laparoscopically, through 3 small incisions of 5-8 mm. A laparoscopic camera (laparoscope) and the surgical instruments enter the peritoneal cavity, in proximity with the intra-abdominal viscera. After examining the area of ​​the hernia defect, the membrane that surrounds the abdominal contents (peritoneum) is opened in the groin area, the content of the hernia is returned to its normal anatomical position and the abdominal wall is restored with a non-absorbable mesh, which is fixed with metal tackers or sutures. The peritoneum is then sutured and the procedure is completed.

• Totally Extraperitoneal preperitoneal repair (TEP)

TEP (Totally Extraperitoneal Repair) endoscopic Surgery represents the most harmonic anatomical repair among the minimally invasive surgical options for the treatment of an inguinal hernia. It is performed through three small incisions of 5-8 mm in diameter. The laparoscope is then inserted, not into the abdominal cavity but into the space behind the rectus abdominis muscle. The difference between TEP (Totally Extraperitoneal Repair) and TAPP (Transabdominal Preperitoneal Repair) technique is that the former is performed into a small space within the muscular layers of the abdominal wall, without entering the peritoneal cavity and without manipulating the intra-abdominal viscera. Therefore, the mesh is placed directly to the optimal surgical field, without the need for the use of sutures or other fixing materials, which makes the operation almost painless.

• Robotic Surgery repair

Robotic surgery is a modern, powerful therapeutic tool in the repair of abdominal wall hernias. It combines the advantages of minimally invasive surgery with the benefits provided by biotechnology and medical imaging.

The main difference between laparoscopic and robotic surgery is that during a robotic procedure, the surgeon sits in front of a robotic console with wide 3D view of the surgical field. The robotic arms of the advanced system reproduce with absolute precision all the movements performed by the surgeon, with the use of small joysticks in the robotic console, offering a unique range and freedom of movements that cannot be executed by the human hand. The robotic approach is extremely useful in cases of recurrent or multiple hernias.

Τα συμπτώματα των κηλών του κοιλιακού τοιχώματος, διαφέρουν ανάλογα με τον τύπο της κήλης, ο οποίος εμφανίζεται σε κάθε ασθενή. Ο πόνος μπορεί να περιλαμβάνεται στα συμπτώματα της πάθησης, παρά το γεγονός πως στο αρχικό τους στάδιο οι περισσότερες μορφές κήλης είναι ασυμπτωματικές.

Με την πάροδο του χρόνου και όσο το μέγεθος της κήλης μεγαλώνει, ο πόνος και οι ενοχλήσεις μπορεί να εμφανίζονται όλο και συχνότερα ή/και εντονότερα.

Πώς δημιουργούνται οι κήλες του κοιλιακού τοιχώματος και ποια είναι τα είδη τους;

Μία κήλη του κοιλιακού τοιχώματος, σχηματίζεται όταν ένα τμήμα κάποιου ενδοκοιλιακού σπλάχνου διαπερνά το μυϊκό τοίχωμα της κοιλιάς μέσω ενός αδύναμου σημείου του και προβάλει κάτω από το δέρμα. Συνήθως πρόκειται για τμήμα εντέρου ή λιπώδους ιστού.

Ανάλογα με το σημείο εμφάνισής τους, οι συνηθέστεροι τύποι κήλης του κοιλιακού τοιχώματος είναι οι εξής:

• Βουβωνοκήλη Στην περιοχή του βουβωνικού πόρου.
• Μηροκήλη Στην περιοχή του μηριαίου δακτυλίου, κάτω από τη βουβωνική περιοχή.
• Ομφαλοκήλη Στον ομφαλό ή πέριξ αυτού.
• Μετεγχειρητική κήλη Σε σημείο που έχει προηγηθεί τομή εξαιτίας προηγούμενης επέμβασης στην κοιλιά.
• Επιγαστρική κήλη Λέγεται και κήλη λευκής γραμμής, καθώς προβάλει στην περιοχή μεταξύ του ομφαλού και του στέρνου.
• Κήλη των αθλητών Δεν εμφανίζεται με τη χαρακτηριστική μορφή κήλης. Οφείλεται στην ανάπτυξη αυξημένης πίεσης στη μηροβουβωνική περιοχή σε συνδυασμό με εξασθένηση του οπίσθιου βουβωνικού τοιχώματος και ονομάζεται και σύνδρομο κοιλιακών προσαγωγών.

Προκαλούν πόνο οι κήλες του κοιλιακού τοιχώματος;

Μεταξύ των συμπτωμάτων που εμφανίζουν οι περισσότερες μορφές κήλης του κοιλιακού τοιχώματος, περιλαμβάνεται και ο πόνος. Λέγοντας πόνο, στις περιπτώσεις των κηλών, συνήθως εννοούμε μία ενόχληση ή ένα αίσθημα καύσου στην περιοχή. Παρόλα αυτά η κάθε μορφή κήλης έχει μικρές διαφοροποιήσεις, όχι μόνο ως προς την περιοχή εμφάνισης του εξογκώματος, αλλά και ως προς τη συμπτωματολογία.

Στον παρακάτω πίνακα παρουσιάζονται τα συχνότερα συμπτώματα των ειδών κήλης του κοιλιακού τοιχώματος:

Πόνος στην κήλη & επιπλοκές

Ο οξύς πόνος στην περιοχή της κήλης ή το διάχυτο κοιλιακό άλγος, το οποίο μπορεί να συνοδεύεται και από άλλα συμπτώματα, όπως ναυτία, έμετο, ταχυκαρδία, δυσφορία, δεκατική πυρετική κίνηση ή πυρετό, τοπική θερμότητα & ερυθρότητα στην περιοχή,  αποτελούν συνήθως ενδείξεις επιπλοκής των κηλών.

Η συχνότερη και πιο επικίνδυνη επιπλοκή των κηλών είναι η περίσφιξη του περιεχομένου της. Η περισφιγμένη κήλη είναι μια αρκετά επικίνδυνη κατάσταση, καθώς θέτει σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα του εγκλωβισμένου οργάνου (συνήθως λεπτού ή παχέος εντέρου).

Αυτός είναι και ο λόγος, για τον οποίον οι κήλες του κοιλιακού τοιχώματος δεν πρέπει να μένουν αθεράπευτες έπειτα από τη διάγνωσή τους.

Πώς αντιμετωπίζεται μια κήλη του κοιλιακού τοιχώματος;

Οι κήλες του κοιλιακού τοιχώματος αντιμετωπίζονται χειρουργικά. Ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της πάθησης, ο Χειρουργός Κηλών θα προτείνει την ενδεδειγμένη χειρουργική τεχνική και το κατάλληλο ενισχυτικό πλέγμα αποκατάστασης.

Οι διαθέσιμες τεχνικές χειρουργικής αποκατάστασης μιας κήλης του κοιλιακού τοιχώματος είναι οι εξής:

• Διακοιλιακή Προπεριτοναϊκή Λαπαροσκοπική Αποκατάσταση Κήλης (TAPP)

Διενεργείται μέσω 3 μικροτομών, από τις οποίες εισάγεται η κάμερα του λαπαροσκοπίου και τα χειρουργικά εργαλεία. Η επέμβαση πραγματοποιείται εντός της κοιλιάς, όπου γίνεται η αποκόλληση του κηλικού σάκου και ακολούθως η ενίσχυση του κοιλιακού τοιχώματος με χρήση βιοσυμβατού, μη απορροφήσιμου πλέγματος.

Ολικώς Εξωπεριτοναϊκή Λαπαροσκοπική Αποκατάσταση Κήλης (TEP & e-TEP)

Οι αρχές της επέμβασης είναι ίδιες με τη μέθοδο TAPP.  Η διαφορά είναι πως σε αυτήν τη μέθοδο η αποκατάσταση δεν πραγματοποιείται εντός της κοιλιάς, αλλά στο στενό χώρο ανάμεσα στον υμένα που περιβάλλει τα όργανα της κοιλιάς και την οπίσθια επιφάνεια του κοιλιακού τοιχώματος. Αυτό σημαίνει πως τα χειρουργικά εργαλεία δεν έρχονται σε επαφή με τα σπλάχνα, ενώ ταυτοχρόνως αποφεύγεται η χρήση καθηλωτικών υλικών για τη στερέωση του πλέγματος. Με αυτόν τον τρόπο ελαχιστοποιείται ο οξύς ή χρόνιος μετεγχειρητικός πόνος.

• Ρομποτική Χειρουργική Αποκατάσταση Κήλης

Πρόκειται για την πιο σύγχρονη χειρουργική μέθοδο των τελευταίων δεκαετιών. Κατά την εκτέλεση μιας ρομποτικής χειρουργικής επέμβασης ο Χειρουργός δεν στέκεται πάνω από τον ασθενή, αλλά χειρίζεται τα εργαλεία απομακρυσμένα μέσω μιας σύγχρονης ρομποτικής κονσόλας. Οι κινήσεις του ιατρού αναπαράγονται με απόλυτη ακρίβεια από τους ευέλικτους αρθρωτούς βραχίονες του ρομποτικού συστήματος. Μία κάμερα υψηλής ευκρίνειας, που είναι προσαρμοσμένη στον έναν από τους τέσσερις βραχίονες προσφέρει τρισδιάστατη εικόνα υψηλής ευκρίνειας, με δυνατότητα μεγέθυνσης του χειρουργικού πεδίου έως και 15 φορές.

Πώς να επιλέξετε Χειρουργό για την αποκατάσταση της κήλης σας;

Η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική αντιμετώπιση των κηλών του κοιλιακού τοιχώματος αποτελεί πεδίο εξαιρετικού ενδιαφέροντος, τόσο από την επιστημονική κοινότητα, όσο και από την κοινότητα των ασθενών. Οι σύγχρονες χειρουργικές τεχνικές προσφέρουν πολλαπλά πλεονεκτήματα όταν εφαρμόζονται σωστά από κάποιον έμπειρο και εξειδικευμένο στον τομέα Χειρουργό.

Ο Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος είναι από τους ελάχιστους Έλληνες Χειρουργούς, που διαθέτει πιστοποίηση Mastery in Hernia Surgery από το μεγαλύτερο και αυστηρότερο Διεθνή Φορέα Χειρουργικών Πιστοποιήσεων Surgical Review Corporation (SRC). Έχει διακριθεί ως Master Surgeon & Surgeon of Excellence στη Χειρουργική Αντιμετώπιση Κηλών του Κοιλιακού Τοιχώματος, με την εφαρμογή λαπαροσκοπικής, ενδοσκοπικής και ρομποτικής προσέγγισης.

Τέλος ο Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος ειναι Διευθυντής της Η' Χειρουργικής Κλινικής του νοσοκομείου ΙΑΣΩ, εποπτεύοντας όλα τα πρωτόκολλα λειτουργίας του.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις χειρουργικές μεθόδους αποκατάστασης των κηλών του κοιλιακού τοιχώματος, καθώς και τα συμπτώματα που προκαλούν, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με τον Δρ. Χαράλαμπο Σπυρόπουλο.

Η κύστη κόκκυγα είναι μια χρόνια φλεγμονή του δέρματος και του υποδόριου ιστού της ιεροκοκκυγικής περιοχής, της περιοχής δηλαδή που βρίσκεται στην κορυφή της μεσογλουτιαίας πτυχής, στο κατώτερο σημείο της σπονδυλικής στήλης. Όταν η φλεγμονή εξελίσσεται και ξεκινά η συλλογή πύου στο σημείο, επέρχεται η αποστηματοποίηση της κύστης κόκκυγα, με τα γνωστά δυσάρεστα συμπτώματα της πάθησης.

Πώς δημιουργείται η κύστη κόκκυγα

Ονομάζεται και τριχοφωλεακό συρίγγιο, καθώς πρόκειται για έναν  κυστικό σχηματισμό, ο οποίος περιέχει τρίχες. Τα ακριβή αίτια δημιουργίας της κύστης κόκκυγα δεν έχουν διευκρινιστεί ακόμη. Η επικρατούσα άποψη είναι πως ο σχηματισμός της οφείλεται στην υποδόρια εισχώρηση τριχών σε διευρυμένους πόρους των σμηγματογόνων αδένων της περιοχής. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται μικροαποστήματα, τα οποία συμβάλουν σε ένα φαύλο κύκλο διεύρυνσης πόρων και εισχώρησης περισσότερων τριχών.

Οι εστίες τριχών που δημιουργούνται εμποδίζουν την επούλωση του δέρματος, διευκολύνοντας με αυτόν τον τρόπο την είσοδο και ανάπτυξη μικροοργανισμών μέσα στις κύστεις. Οι διάσπαρτες φλεγμονώδεις εστίες προοδευτικά επιτείνονται και συνενώνονται, σχηματίζοντας την κύστη κόκκυγα.

Οξεία φάση & απόστημα κύστης κόκκυγα

Οξεία ονομάζεται η φάση της πάθησης, κατά τη διάρκεια της οποίας εμφανίζονται τα περισσότερα συμπτώματα και το απόστημα της κύστης κόκκυγα. Πολλοί από τους ασθενείς δεν αντιλαμβάνονται την ύπαρξη της κύστης στην περιοχή του κόκκυγα έως ότου ξεκινήσει η οξεία φάση με τη συλλογή πύου και τη δημιουργία του αποστήματος.

Η συλλογή πύου οδηγεί στην αύξηση του μεγέθους της κύστης και την πρόκληση οξέος πόνου στην περιοχή. Άλλα συμπτώματα, τα οποία εμφανίζονται σε αυτήν τη φάση της φλεγμονής περιλαμβάνουν:

• Ερυθρότητα
• Εκροή πυώδους ή οροπυώδους δύσοσμου υγρού
• Δεκατική πυρετική κίνηση ή πυρετό

Παροχέτευση αποστήματος κύστης κόκκυγα

Σε περίπτωση που το απόστημα της κύστης κόκκυγα αυξηθεί υπερβολικά σε μέγεθος, προκαλώντας έντονα συμπτώματα χωρίς να «σπάσει» από μόνη της, θα πρέπει άμεσα να διανοιχθεί χειρουργικά.

Η διάνοιξη της κύστης και η παροχέτευση του υγρού θα ανακουφίσει από τα συμπτώματα, δεν θα θεραπεύσει όμως την πάθηση. Η οριστική θεραπεία της κύστης κόκκυγα είναι χειρουργική και μπορεί να πραγματοποιηθεί έπειτα από μερικές εβδομάδες, αφού υποχωρήσει η οξεία φλεγμονή.

Ελάχιστα επεμβατική χειρουργική θεραπεία κύστης κόκκυγα

Οι σύγχρονοι Χειρουργοί έχουν στη διάθεσή τους μεθόδους ελάχιστης επεμβατικότητας, οι οποίες επιτρέπουν την οριστική και ανώδυνη θεραπεία της κύστης κόκκυγα, χωρίς νυστέρι, με χρήση laser ή ραδιοσυχνοτήτων.

Ο Γενικός Χειρουργός Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος χρησιμοποιεί εδώ και χρόνια, με απόλυτη επιτυχία την Ελάχιστα Επεμβατική Ενδοσκοπική Μέθοδο EPSIT (Endoscopic Pilonidal Sinus Treatment). Η μέθοδος πραγματοποιείται με χρήση τοπικής αναισθησίας ή μέθης, ώστε ο ασθενής να μη νιώσει καθόλου πόνο κατά τη διάρκεια της επέμβασης.

Η διαδικασία περιλαμβάνει χαρτογράφηση της περιοχής και πολλαπλές πλύσεις για εντοπισμό των όλων των συριγγωδών πόρων και καλό καθαρισμό των αποστηματικών κοιλοτήτων. Στη συνέχεια εισάγεται μια οπτική ίνα θεραπευτικού laser, η οποία μέσω μια φωτοθερμικής διαδικασίας προκαλεί σύμπτωση των τοιχωμάτων και σύγκλειση της κύστης, ενώ ταυτόχρονα καταστρέφει και τις διακλαδώσεις ελαττώνοντας τις πιθανότητες υποτροπής.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την οριστική θεραπεία της κύστης κόκκυγα με την Ελάχιστα Επεμβατική Ενδοσκοπική Μέθοδο EPSIT, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με το Δρ. Χαράλαμπο Σπυρόπουλο, Ειδικό Χειρουργό, Διευθυντή της Η’ Χειρουργικής Κλινικής του Νοσοκομείου ΙΑΣΩ.

Το εξόγκωμα που εμφανίζεται κάτω από το δέρμα αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα μιας κήλης του κοιλιακού τοιχώματος. Είναι όμως όλες οι κήλες του κοιλιακού τοιχώματος εμφανείς; Παρουσιάζουν όλες τα ίδια συμπτώματα;

Ο Γενικός Χειρουργός & Διευθυντής της Η’ Χειρουργικής Κλινικής του Νοσοκομείου ΙΑΣΩ  Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος μας ενημερώνει στο παρακάτω κείμενο για την περίπτωση της κήλης που δε φαίνεται ή αλλιώς της «κρυφής κήλης».

Τι ονομάζεται κήλη του κοιλιακού τοιχώματος;

Ο όρος κήλη του κοιλιακού τοιχώματος περιγράφει την πρόπτωση τμήματος ενός ενδοκοιλιακού σπλάχνου ή λιπώδους ιστού μέσω κάποιου ελλείματος του μυϊκού τοιχώματος της κοιλιάς.

Μπορεί μια κήλη να μην φαίνεται;

Το συνηθέστερο σύμπτωμα μιας κήλης του κοιλιακού τοιχώματος είναι η διόγκωση που εμφανίζεται κάτω από το δέρμα της περιοχής, η οποία είναι εμφανής όταν ο ασθενής είναι όρθιος και εξαφανίζεται όταν βρίσκεται σε ύπτια θέση. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις και είδη κηλών, τα οποία μπορεί να μην εκδηλώνονται με αυτήν τη μορφή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου τύπου κήλης αποτελεί η κήλη των αθλητών.

Η κήλη των αθλητών είναι ένα είδος κήλης, το οποίο δεν έχει κατανοηθεί επαρκώς μέχρι και σήμερα. Συμβαίνει συνήθως σε νεαρούς άνδρες, οι οποίοι ασχολούνται επαγγελματικά ή ερασιτεχνικά με τον αθλητισμό. Ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης κήλης αποτελεί το ότι δεν παρουσιάζεται απαραιτήτως με τη μορφή εξογκώματος, γεγονός που δυσχεραίνει και τη διάγνωσή της.

Ποια συμπτώματα μπορούν να «υποψιάσουν» τον Ιατρό ώστε να αναζητήσει μια κήλη που δε φαίνεται;

Ο πόνος στη βουβωνική χώρα, ο οποίος μπορεί να αντανακλά και στην περιοχή των προσαγωγών, των όρχεων και εσωτερικά στο μηρό, σε συνδυασμό με το ιστορικό του ασθενούς και ορισμένες εξετάσεις οδηγούν συνήθως έναν έμπειρο Γενικό Χειρουργό στη διάγνωση της κήλης των αθλητών.

Δεν είναι όμως η κήλη των αθλητών η μοναδική περίπτωση «κρυφής κήλης» που μπορεί να παρουσιαστεί. Έρευνες έχουν αποδείξει πως ο χρόνιος πυελικός πόνος, ο οποίος επηρεάζει περίπου το 15% των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας, μπορεί να οφείλεται στην ύπαρξη κάποιας μορφής κήλης που δε φαίνεται.

Ποιες εξετάσεις απαιτούνται ώστε να διαγνωσθεί μια κήλη που δε φαίνεται;

Ο χρόνιος πυελικός πόνος αποτελεί συχνό παράγοντα άγχους των γυναικών με επιπτώσεις στην καθημερινότητά τους. Συνήθως, οι γυναίκες που αντιμετωπίζουν αυτό το σύμπτωμα απευθύνονται σε γυναικολόγο και υποβάλλονται σε μια σειρά εξετάσεων χωρίς όμως να εντοπίζεται κάποιο γυναικολογικό πρόβλημα. Ο έλεγχος της περιοχής με υπερηχογράφημα αποτελεί συνήθως μια αποτελεσματική μέθοδο, με την οποία επιτυγχάνεται ο εντοπισμός και η διάγνωση της κρυφής κήλης.

Ποια είδη κηλών μπορεί να μην φαίνονται;

Σε μια μακρόχρονη έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο Τμήμα Ελάχιστα Επεμβατικής Χειρουργικής του Henry Ford Health System του Detroit, σχετικά με το θέμα των κηλών που δε φαίνονται, διαπιστώθηκε πως σχεδόν κάθε μορφή κήλης του κοιλιακού τοιχώματος μπορεί να παραμείνει «αόρατη».

Οι διαγνώσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των 11 ετών που διήρκησε η έρευνα περιλάμβαναν τις εξής μορφές κήλης:

• Βουβωνοκήλη
• Μηροκήλη
• Ομφαλοκήλη
• Κήλη λευκής γραμμής

Πώς αντιμετωπίζεται μια κήλη που δε φαίνεται;

Ο τρόπος αντιμετώπισης των «κρυφών» κηλών του κοιλιακού τοιχώματος είναι ο ίδιος με αυτόν που χρησιμοποιείται για τις κήλες που παρουσιάζονται με τη μορφή εξογκώματος. Η μοναδική ασφαλής θεραπευτική επιλογή είναι η χειρουργική επέμβαση. Πλέον οι χειρουργικές επιλογές που διαθέτουμε είναι αρκετά εξελιγμένες, ώστε ο ασθενής να μην ταλαιπωρείται σχεδόν καθόλου κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά τη χειρουργική επέμβαση.

Τόσο η λαπαροσκοπική όσο και η ρομποτική χειρουργική προσπέλαση αποτελούν σύγχρονες επιλογές ελάχιστης επεμβατικότητας, οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα αντιμετώπισης κάθε μορφής κήλης με τον πλέον «φιλικό» προς τον ασθενή τρόπο. Ανάλογα με τον τύπο της κήλης και τα χαρακτηριστικά της κάθε περίπτωσης, ο Χειρουργός θα προτείνει την κατάλληλη χειρουργική μέθοδο και το ενισχυτικό πλέγμα αποκατάστασης.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις κήλες του κοιλιακού τοιχώματος και για τις χειρουργικές επιλογές αντιμετώπισής τους μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με τον Ειδικό Χειρουργό Δρ. Χαράλαμπο Σπυρόπουλο.

Παχυσαρκία & Νοσογόνος παχυσαρκία

Η παχυσαρκία είναι μια πολύπλοκη και πολυπαραγοντική νόσος, η οποία έχει διεκδικήσει το ενδιαφέρον μεγάλου μέρους της Διεθνούς Επιστημονικής Κοινότητας, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 ετών. Πρόκειται για μια αναγνωρισμένη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ασθένεια, η οποία επηρεάζει ένα εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού. Εκτιμάται πως αν ο ρυθμός εξάπλωσης της παχυσαρκίας συνεχίσει να είναι ο ίδιος μέχρι το 2030, το 38% του παγκόσμιου ενήλικου πληθυσμού θα είναι υπέρβαρο και το 20% παχύσαρκο. Τρομακτικά είναι τα δεδομένα για τις ΗΠΑ, όπου προβλέπεται πως σε 10 χρόνια από σήμερα το 85% των ενηλίκων θα είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι.

Δείκτης Μάζας Σώματος

Υπάρχουν διάφοροι δείκτες ταξινόμησης της παχυσαρκίας στην παγκόσμια βιβλιογραφία. Ο επικρατέστερος εξ’ αυτών είναι ο Δείκτης Μάζας Σώματος (ΔΜΣ ή BMI), ο υπολογισμός του οποίου απαιτεί μόνο 2 απλούς ανθρωπομετρικούς δείκτες: το ύψος και το σωματικό βάρος.

Η ταξινόμηση γίνεται ως εξής:

Από τον παραπάνω πίνακα ταξινόμησης της παχυσαρκίας προκύπτει και το πλαίσιο, σύμφωνα με το οποίο χαρακτηρίζεται πως κάποιος πάσχει από Νοσογόνο Παχυσαρκία ή αλλιώς Παχυσαρκία 3^ου βαθμού.

Ως Νοσογόνος Παχυσαρκία ορίζεται η κατάσταση, κατά την οποία ο ΔΜΣ είναι άνω του 40 χωρίς κάποιο συνοδό νόσημα ή άνω του 35, σε περιπτώσεις που συνυπάρχουν τουλάχιστον 2 συνοδά νοσήματα.

Ποια προβλήματα υγείας προκαλεί η Νοσογόνος Παχυσαρκία;

Η νοσογόνος παχυσαρκία ενοχοποιείται για την εμφάνιση πολλών σοβαρών καταστάσεων υγείας, καθώς και για τη μείωση του προσδόκιμου ζωής των ασθενών. Ασθένειες, οι οποίες σχετίζονται αιτιολογικά με την υπερβάλλουσα συσσώρευση σωματικού λίπους ονομάζονται συν-νοσηρότητες της παχυσαρκίας.

Μερικές από τις συχνότερες συν-νοσηρότητες της νοσογόνου παχυσαρκίας είναι οι εξής:

• Διαβήτης τύπου 2
• Καρδιαγγειακές παθήσεις
• Προβλήματα του αναπνευστικού συστήματος
• Εμφάνιση νεοπλασματικών ασθενειών
• Βλάβες στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα
• Διαταραχές γονιμότητας
• Μεταβολικές ασθένειες

Πώς αντιμετωπίζεται η Νοσογόνος Παχυσαρκία;

Οι περισσότερες περιπτώσεις νοσογόνου παχυσαρκίας δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά με μεταβολή των διατροφικών συνηθειών και άσκηση. Στατιστικά, έχει αποδειχθεί πως ένα πολύ μικρό ποσοστό των σοβαρά παχύσαρκων ασθενών κατάφεραν να νικήσουν την ασθένεια με χρήση συντηρητικών μεθόδων δίαιτας και γυμναστικής. Στις περισσότερες μάλιστα περιπτώσεις αποδεικνύεται πως η απογοήτευση που ακολουθεί μια ανεπιτυχή προσπάθεια απώλειας κιλών επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα.

Η χειρουργική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας ή αλλιώς βαριατρική χειρουργική αποτελεί μια αποδεδειγμένα αποτελεσματική λύση για την οριστική αντιμετώπιση της νοσογόνου παχυσαρκίας και τη βελτίωση της υγείας των ασθενών.

Υπάρχουν διάφορες χειρουργικές μέθοδοι αντιμετώπισης της νοσογόνου παχυσαρκίας. Ο τύπος της παχυσαρκίας, τα κλινικά χαρακτηριστικά, ο τρόπος ζωής και οι προτιμήσεις του ασθενή αποτελούν πολύτιμα στοιχεία, τα οποία βοηθούν το Χειρουργό να αποφασίσει ποια χειρουργική μέθοδος ενδείκνυται σε κάθε περίπτωση.

Οι διαθέσιμες χειρουργικές επιλογές αντιμετώπισης της νοσογόνου παχυσαρκίας είναι οι εξής:

• Γαστρική πτύχωση: Γίνεται αναδίπλωση του στομάχου, με στόχο τον ταχύτερο κορεσμό, άρα τη μείωση της πρόσληψης θερμίδων
• Γαστρικό μανίκι: Αφαίρεση του μεγαλύτερου τμήματος του στομάχου, με σκοπό τη μείωση της χωρητικότητάς του.
• Γαστρικό bypass: Δημιουργία ενός μικρού γαστρικού θυλάκου, ο οποίος υποδέχεται την τροφή και ενώνεται με τμήμα του λεπτού εντέρου μετά το δωδεκαδάκτυλο, με στόχο τον περιορισμό της απορρόφησης θερμίδων.
• Ωμέγα γαστρική παράκαμψη: Δημιουργία ενός επιμήκους γαστρικού θυλάκου, ο οποίος αναστομώνεται με πιο περιφερικό τμήμα του λεπτού εντέρου ώστε να περιοριστεί η απορρόφηση θερμίδων, χωρίς να επηρεάζεται ιδιαίτερα η ποσότητα λήψης τροφής.
• Χολοπαγκρεατική εκτροπή: Δημιουργία ενός γαστρικού θυλάκου χωρητικότητας 40-60 mL, ο οποίος ενώνεται πολύ περιφερικά στο λεπτό έντερο. Η επέμβαση δρα κυρίως με ορμονικούς μηχανισμούς, σε συνδυασμό με δυσαπορρόφηση λίπους και υδατανθράκων.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη χειρουργική αντιμετώπιση της νοσογόνου παχυσαρκίας επικοινωνήστε με το Γενικό Χειρουργό Δρ. Χαράλαμπο Σπυρόπουλο. Ο Χειρουργός κατέχει μακρόχρονη εμπειρία και απόλυτη εξειδίκευση στη χειρουργική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, καθώς έχει εκτελέσει πολυάριθμες βαριατρικές επεμβάσεις και επανεπεμβάσεις (certified bariatric surgeon). Ο Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος διατελεί Διευθυντής της Η' Χειρουργικής Κλινικής του νοσοκομείου ΙΑΣΩ  και Εκλεγμένο μέλος του τετραμελούς Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρίας Παχυσαρκίας.

Λίγα λόγια για την Παχυσαρκία…

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό υγείας (Π.Ο.Υ.), παχυσαρκία ορίζεται η αυξημένη εναπόθεση λίπους στο ανθρώπινο σώμα, που έχει ως αποτέλεσμα την πρόκληση σοβαρών προβλημάτων υγείας και τη μείωση του προσδόκιμου ζωής. Πρόκειται για μια πολυπαραγοντική ασθένεια η οποία τα τελευταία χρόνια έχει λάβει διαστάσεις πανδημίας, πλήττοντας εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού.

Στατιστικά στοιχεία για την Παχυσαρκία

• Το έτος 2016 περισσότεροι από 1.9 δισεκατομμύρια ανθρώπων άνω ων 18 ετών ήταν υπέρβαροι. Από αυτούς τα 650 εκατομμύρια ήταν παχύσαρκοι.
• Το 39% των ενηλίκων παγκοσμίως ήταν υπέρβαροι και το 13% παχύσαρκοι
• Στην Ευρώπη το 58.7% των ενηλίκων ήταν υπέρβαροι και το 23.3% παχύσαρκοι
• Στην Ελλάδα τα ποσοστά δεν είναι καλύτερα: 62.3% των ενηλίκων είναι υπέρβαροι και το 24.9% παχύσαρκοι
• Το ποσοστό των παχύσαρκων ανθρώπων έχει διπλασιαστεί από το 1990 έως και σήμερα
• Εκτιμάται πως αν ο επιπολασμός της παχυσαρκίας συνεχίσει να αυξάνει με αυτό το ρυθμό, έως το 2015 θα έχει προσεγγίσει το 18% και 21% των ανδρών και γυναικών, αντίστοιχα.
• Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ) εκτιμά ότι μέσα στη χρονιά που διανύουμε, η παχυσαρκία μαζί με τις επιπλοκές που προκαλεί, θα ευθύνεται για το 72% των θανάτων παγκοσμίως.

Η παχυσαρκία ενοχοποιείται για την πρόκληση πολλαπλών νοσημάτων, τα οποία ονομάζονται συν-νοσηρότητες:

• Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2
• Καρδιαγγειακά νοσήματα
• Υπέρταση
• Υπερχοληστερολαιμία / υπερτριγλυκεριδαιμία
• Αναπνευστικά προβλήματα / υπνική άπνοια
• Υπογονιμότητα
• Αυξημένη συχνότητα ορισμένων τύπων καρκίνου
• Αρθρίτιδες
• Μειωμένη libido στους άνδρες
• Λιπώδης διήθηση ήπατος

Λίγα λόγια για το Σακχαρώδη Διαβήτη…

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης αποτελεί μια από τις συχνότερες μεταβολικές ασθένειες της εποχής μας. Χαρακτηρίζεται από διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης και υψηλά επίπεδα του σακχάρου στο αίμα.

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2, ο οποίος ονομάζεται και μη ινσουλινοεξαρτώμενος, είναι συχνότερος. Αφορά περίπου το 80% του πληθυσμού των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη. Πρόκειται για μια διαταραχή που οφείλεται κυρίως στην αυξημένη αντίσταση των κυττάρων στόχων στη δράση της ινσουλίνης και σε μικρότερο βαθμό στη μειωμένη παραγωγή ινσουλίνης από το πάγκρεας.

Σύμφωνα με στοιχεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Διαβήτη (International Diabetes Federation), το 2015 οι ασθενείς που έπασχαν από Σακχαρώδη Διαβήτη ανέρχονταν στα 415 εκατομμύρια. Προβλέπεται πως μέχρι το έτος 2040, ο αριθμός των διαβητικών ασθενών θα αυξηθεί στα 642 εκατομμύρια.

Παχυσαρκία και Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2

Ο Π.Ο.Υ έχει αναγνωρίσει την Παχυσαρκία ως πανδημία από το 1997. Πολλοί όμως κάνουν λόγο για μια διπλή πανδημία παχυσαρκίας και διαβήτη, η οποία είναι γνωστή με τον όρο  “Diabesity” (Diabetes: Διαβήτης & Obesity: Παχυσαρκία).

Οι δύο αυτές ασθένειες συνδέονται άρρηκτα, καθώς η παχυσαρκία αποτελεί τον κύριο παράγοντα κινδύνου για την πρόκληση του Διαβήτη τύπου 2. Στατιστικά στοιχεία του Π.Ο.Υ. δείχνουν πως το 44% των συνολικών περιπτώσεων Διαβήτη έχουν ως αιτία το υπερβάλλον σωματικό βάρος, είτε πρόκειται για υπέρβαρους, είτε για παχύσαρκους ασθενείς.

Η βιοχημική σχέση ανάμεσα στις δύο ασθένειες βρίσκεται στην ενδοκρινική δράση του λιπώδους ιστού. Παλαιότερα ο λιπώδης ιστός θεωρούνταν απλώς μια πλούσια αποθήκη ενέργειας για τον οργανισμό. Πλέον όμως είναι σαφές πως έχει σημαντική ενδοκρινική λειτουργία μέσω της παραγωγής πεπτιδίων με ορμονική δράση. Ο ακριβής ρόλος και η λειτουργία του λιπώδους ιστού ως ενδοκρινής αδένας όπως και η δράση όλων των πεπτιδίων που παράγει δεν έχουν αποσαφηνισθεί ακόμη πλήρως. Παρόλα αυτά θεωρείται πως η κατανόηση της λειτουργίας του θα επιτρέψει τη θεραπεία πολλών μεταβολικών διαταραχών.

Αντιμετώπιση της Παχυσαρκίας & του Σακχαρώδους Διαβήτη τύπου 2

Η σχέση αιτίου – αιτιατού που συνδέει τις δύο ασθένειες μεταξύ τους μας παρέχει πολύτιμα δεδομένα για τη συνδυαστική αντιμετώπισή τους. Αποδεδειγμένα πλέον η επιτυχημένη αντιμετώπιση της Κλινικά Σοβαρής Παχυσαρκίας θεραπεύει ή βελτιώνει δραστικά και το Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2.

Από το 2017 Ενδοκρινολογικές Εταιρίες σε όλον τον κόσμο έχουν αποδεχθεί και υιοθετήσει τη χειρουργική θεραπεία ως ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης του Σακχαρώδους Διαβήτη τύπου 2 και της Παχυσαρκίας.

Τι είναι η μεταβολική χειρουργική;

Ο όρος μεταβολική χειρουργική χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις επεμβάσεις που αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα την παχυσαρκία και ορισμένα μεταβολικά νοσήματα, συμπεριλαμβανομένου του Σακχαρώδους Διαβήτη τύπου 2. Πρόκειται για επεμβάσεις οι οποίες μέσω των αλλαγών που επιτυγχάνουν στο γαστρεντερικό σύστημα προκαλούν άμεσες αλλαγές και στο μεταβολισμό της γλυκόζης.

Οι Διεθνείς Κατευθυντήριες Οδηγίες για τη διενέργεια μιας Μεταβολικής Επέμβασης είναι οι εξής:

• Συστήνεται σε διαβητικούς ασθενείς, οι οποίοι πάσχουν ταυτοχρόνως από Παχυσαρκία κατηγορίας 3.
• Συστήνεται σε διαβητικούς ασθενείς, οι οποίοι πάσχουν από Παχυσαρκία κατηγορίας 2 και δεν μπορούν να ελέγξουν τα επίπεδα σακχάρου του αίματος με τη συντηρητική αγωγή που λαμβάνουν.
• Προτείνεται να εξετάζεται ως τρόπος αντιμετώπισης του Διαβήτη σε παχύσαρκους ασθενείς κατηγορίας 2 και άνω, ανεξαρτήτως θεραπευτικού σχήματος και επιπέδου σακχάρου στο αίμα.
• Συστήνεται σε διαβητικούς ασθενείς, οι οποίοι πάσχουν από Παχυσαρκία κατηγορίας 1 και δεν μπορούν να ελέγξουν τα επίπεδα σακχάρου του αίματος με τη συντηρητική αγωγή που λαμβάνουν.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη χειρουργική αντιμετώπιση τις παχυσαρκίας, τις διαθέσιμες επεμβάσεις παχυσαρκίας και τη χειρουργική αντιμετώπιση του διαβήτη και άλλων μεταβολικών νοσημάτων μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με τον Ειδικό Χειρουργό Δρ. Χαράλαμπο Σπυρόπουλο, Διευθυντή της Η' Χειρουργικής Κλινικής του νοσοκομείου ΙΑΣΩ.

Ο Χειρουργός έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την Ελάχιστα Επεμβατική Χειρουργική (Λαπαροσκοπική / Ρομποτική χειρουργική) για την αντιμετώπιση της Παχυσαρκίας. Διαθέτει σημαντικό συγγραφικό έργο σχετικά με θέματα της χειρουργικής της παχυσαρκίας, τα οποία έχουν τύχει διεθνούς αναγνώρισης. Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Λαπαροσκοπικής και Ενδοσκοπικής Χειρουργικής, μέλος της Παγκόσμιας Εταιρίας Χειρουργικής αντιμετώπισης της Παχυσαρκίας και των μεταβολικών νοσημάτων και Μέλος του Αμερικανικού Κολεγίου Χειρουργών.

Τον Ιανουάριο του 2020 εξελέγη μέλος του τετραμελούς Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρίας Παχυσαρκίας. (Ε.Χ.Ε.Π.).

Η πανδημία του κορωνοϊού που κατέφθασε στη χώρα μας το Μάρτιο του 2020 έχει επιφέρει σημαντικές αλλαγές στην εργασία, την εκπαίδευση, τη διασκέδαση και άλλους τομείς της καθημερινότητάς μας. Όπως ήταν αναμενόμενο ο τομέας, ο οποίος έχει επηρεαστεί περισσότερο από κάθε άλλον είναι εκείνος της υγείας. Βιώνουμε τη μεγαλύτερη υγειονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών, με άμεσες συνέπειες στην περίθαλψη ασθενών που αντιμετωπίζουν σοβαρές καταστάσεις υγείας.

Κορωνοϊός και χειρουργικές επεμβάσεις

Είναι δεδομένο πως η παρατεταμένη αναστολή της χειρουργικής δραστηριότητας επισύρει σοβαρές συνέπειες στην υγεία ανθρώπων, που αντιμετωπίζουν ασθένειες που χρήζουν χειρουργικής αποκατάστασης. Καθώς βρισκόμαστε εν μέσω του δεύτερου κύματος της πανδημίας κρίνεται πλέον ζωτικής σημασίας να υπάρξει μία ολοκληρωμένη και συνεπής στρατηγική που να προστατεύει τις βασικές ιατρικές υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής.

Σε πολλά νοσοκομεία της χώρας εκτελούνται ήδη από το προηγούμενο lockdown κανονικά όλων των ειδών οι χειρουργικές επεμβάσεις, υπό αυστηρές προϋποθέσεις προστασίας και ασφάλειας:

• Υποχρεωτική πραγματοποίηση μοριακού test (PCR)  στους ασθενείς πριν την εισαγωγή τους για δευτεροβάθμια περίθαλψη.
• Υποχρεωτικό μοριακό test για το σύνολο του προσωπικού του νοσοκομείου.
• Δειγματοληψία και εξέταση σε ειδικά διαμορφωμένους εξωτερικούς χώρους εκτός των ορίων του νοσοκομείου.
• Περιορισμός του αριθμού των εισερχόμενων στο νοσοκομείο και υποχρεωτική θερμομέτρηση όλων στην είσοδο.
• Συνεχής επικοινωνία με όλους τους αρμόδιους φορείς (Υπουργείο Υγείας, ΕΟΔΥ, ΕΟΠΥΥ, ΕΚΑΒ).
• Σύσταση ειδικής λοιμωξιολογικής ομάδας και επιτροπής νοσοκομειακών λοιμώξεων.
• Άμεση επιστροφή στο σπίτι, την ίδια ημέρα της επέμβασης, σε περιπτώσεις που αυτό είναι δυνατό.

Ποιες χειρουργικές επεμβάσεις δεν θα πρέπει να αναβάλλονται κατά τη διάρκεια της πανδημίας;

Στην αρχή της πανδημίας δημιουργήθηκε ένας οδηγός για την ιεράρχηση των χειρουργικών παθήσεων κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού από το FSSA (Federation of Surgical Specialty Associations). O οδηγός εκπονήθηκε από ειδικούς χειρουργούς και ενημερώνεται σε τακτική βάση. Πρέπει να σημειωθεί πως είναι χρήσιμος μόνο βραχυπρόθεσμα για το χρονικό διάστημα της πανδημίας. Όλοι οι ασθενείς που αναφέρονται σε οποιαδήποτε κατηγορία θα πρέπει να τελούν υπό συνεχή ιατρική παρακολούθηση ώστε να διασφαλίζεται η σταθερότητα της κατάστασης της υγείας τους. Επιπλέον τα χρονικά διαστήματα που αναφέρονται είναι ενδεικτικά.

Κάθε περίπτωση ασθενούς θα πρέπει να αξιολογείται μεμονωμένα από εξειδικευμένο Χειρουργό, ο οποίος θα ορίσει και το χρονικό περιθώριο πραγματοποίησης της επέμβασης.

Παρακάτω παρατίθεται ενδεικτικός οδηγός ιεράρχησης επεμβάσεων Γενικής Χειρουργικής, όπως δημιουργήθηκε από τον FSSA.

Προσωπικά μέτρα ασφαλείας

Ο Χειρουργός σας θα σας συμβουλεύσει κατάλληλα σε περίπτωση που χρειαστεί να υποβληθείτε σε κάποια χειρουργική επέμβαση κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ή ακόμα και κατά τη διάρκεια του lockdown . Ορισμένα απλά βήματα προσωπικής ασφάλειας, τα οποία μπορείτε να ακολουθήσετε, σε περίπτωση που είστε υποψήφιος για κάποια χειρουργική επέμβαση είναι τα εξής:

• Αποφύγετε την επικοινωνία με οποιονδήποτε έχει διαγνωσθεί ή είναι πιθανό να πάσχει από Covid-19.
• Τηρείτε τις απαραίτητες αποστάσεις και αυστηρά όλα τα μέτρα ασφαλείας που έχουν προταθεί από τον ΕΟΔΥ.
• Παρακολουθήστε τον εαυτό σας για τυχόν συμπτώματα.
• Ενημερωθείτε αναλυτικά για το πρωτόκολλο προστασίας που ακολουθεί το νοσοκομείο στο οποίο θα πραγματοποιηθεί η επέμβαση.

Ο Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος είναι Διευθυντής της Η' Χειρουργικής Κλινικής του νοσοκομείου ΙΑΣΩ , όπου τηρούνται αυστηρά όλες οι προδιαγραφές ασφαλείας.

Επικοινωνήστε με το Χειρουργό, σε περίπτωση που θέλετε να μάθετε περισσότερα σχετικά με τη χειρουργική αντιμετώπιση παθήσεων κατά την περίοδο της πανδημίας. Μην αναβάλλετε την επίσκεψή σας στον ιατρό εξαιτίας της κατάστασης. Ζητήστε άμεση Ιατρική γνωμάτευση για οποιοδήποτε θέμα υγείας σας απασχολεί ή για οποιοδήποτε σύμπτωμα αντιμετωπίζετε.

Η κλινικά σοβαρή παχυσαρκία (ΔΜΣ > 40 kg /m²) αυξάνει τον κίνδυνο θανάτου από κορωνοϊό περισσότερο από λοιπούς προδιαθεσικούς παράγοντες (λοιπά υποκείμενα νοσήματα). Αυτό φαίνεται να είναι το αποτέλεσμα μιας έρευνας που πραγματοποιήθηκε από τον μεγαλύτερο ασφαλιστικό φορέα της Καλιφόρνια.

Οι ΗΠΑ είναι μία από τις χώρες με το υψηλότερο ποσοστό παχύσαρκων ατόμων στον πληθυσμό τους. Σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, το 42% των ενηλίκων έχουν ΔΜΣ άνω των 30 kg/m², που σηματοδοτεί το όριο της παχυσαρκίας.

Στην έρευνα συμμετείχαν 6.916 ασθενείς θετικοί στον Covid-19. Οι μισοί από αυτούς ήταν παχύσαρκοι (ΔΜΣ > 30 kg/m²), ενώ σχεδόν το 10% έπασχε από κλινικά σοβαρή παχυσαρκία (ΔΜΣ > 40  kg/m²). Στην έρευνα συμμετείχαν και άτομα με υποκείμενα νοσήματα, τα οποία φαίνεται να σχετίζονται με υψηλά ποσοστά θνησιμότητας από Covid-19, όπως υψηλή αρτηριακή πίεση, υπερλιπιδαιμία, διαβήτης και άσθμα.

Τα αποτελέσματα έδειξαν πως ο κίνδυνος θανάτου για τους παχύσαρκους ασθενείς με ΔΜΣ έως 44 kg/m²  ήταν σχεδόν 3 φορές υψηλότερος ανεξάρτητα από τα υποκείμενα νοσήματα. Επιπροσθέτως, για ασθενείς με ΔΜΣ > 44 kg/m²  ο κίνδυνος θανάτου ήταν 4,18 φορές υψηλότερος σε σύγκριση με άτομα φυσιολογικού σωματικού βάρους.

 Παχυσαρκία και σοβαρή νόσηση από Covid-19

• Σε περιπτώσεις νοσογόγου παχυσαρκίας κεντρικού τύπου (μεγαλύτερη συγκέντρωση του λίπους στην κοιλιά), η υψηλή συγκέντρωση σπλαχνικού λίπους διαταράσσει τη λειτουργία του ανοσοποητικού συστήματος και ευνοεί την ανάπτυξη αναπνευστικών λοιμώξεων (πνευμονίας).
• O λιπώδης ιστός στην περιοχή της κοιλιάς είναι βιολογικά ενεργός με σημαντική ενδοκρινική δράση. Αυτό σημαίνει πως είναι υπεύθυνος για την παραγωγή ορμονών (κυτταροκινών), οι οποίες ως φλεγμονώδεις μεσολαβητές επιβαρύνουν ή προδιαθέτουν για σοβαρές καταστάσεις υγείας που σχετίζονται με νόσηση από κορωνοϊό.
• Σχεδόν όλα τα γνωστά υποκείμενα νοσήματα που τοποθετούν τους ασθενείς σε ομάδες υψηλού κινδύνου για τον Covid-19 σχετίζονται αιτιολογικά με την παχυσαρκία (ασθένειες του αναπνευστικού συστήματος, καρδιαγγειακές νόσοι και μεταβολικές παθήσεις)
• Οι παχύσαρκοι ασθενείς που έχουν μολυνθεί από κορωνοϊό παρουσιάζουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο αναπνευστικής ανεπάρκειας σε σύγκριση με ασθενείς φυσιολογικού βάρους.
• Οι παχύσαρκοι ασθενείς φαίνεται να προσβάλλονται από ανθεκτικότερα στελέχη του ιού και να εμφανίζουν υψηλότερο ιικό φορτίο, γεγονός που ακολουθείται από σοβαρότερη νόσηση και καθυστέρηση της αποβολής του ιού από τον οργανισμό.

Συμπερασματικά, η παχυσαρκία αποτελεί έναν από τους σοβαρότερους παράγοντες κινδύνου για τον νέο κορωνοϊό. Οι παχύσαρκοι ασθενείς παρουσιάζουν υψηλότερη θνησιμότητα, αυξημένη πιθανότητα νοσηλείας, ανάγκης για εντατική θεραπεία και επιπλοκών. Πέρα λοιπόν από τα μέτρα προσωπικής φροντίδας, είναι σημαντικό αυτές οι ομάδες του πληθυσμού να μεριμνήσουν για τη βελτίωση της υγείας τους και την καταπολέμηση της κατάστασης που τους θέτει σε κίνδυνο.

Πώς αντιμετωπίζεται η νοσογόνος παχυσαρκία;

Η αλλαγή των διατροφικών συνηθειών και η υιοθέτηση ενός πλάνου σωματικής δραστηριότητας σίγουρα βοηθούν στη διαχείριση του σωματικού βάρους και τη βελτίωση της υγείας. Παρόλα αυτά αμφισβητείται η επάρκεια των συντηρητικών μεθόδων απώλειας βάρους σε περιπτώσεις ασθενών που πάσχουν από νοσογόνο παχυσαρκία. Αποδεδειγμένα, το 95% των παχύσαρκων ασθενών που χάνουν βάρος με δίαιτα και γυμναστική, το ανακτούν μετά από κάποιο χρονικό διάστημα. Η παχυσαρκία είναι μία αναγνωρισμένη νόσος και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται αναλόγως και με ιατρική καθοδήγηση.

Η χειρουργική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας είναι η αποτελεσματικότερη μέθοδος καταπολέμησης της ασθένειας. Με χρήση σύγχρονων ελάχιστα επεμβατικών χειρουργικών μεθόδων, αλλά και ειδική ιατρική καθοδήγηση, οι ασθενείς καταφέρνουν να επιτύχουν μεγάλη απώλεια σωματικού λίπους αλλά και να διατηρήσουν στη συνέχεια το βάρος τους σε φυσιολογικά επίπεδα.

Διαθέσιμες χειρουργικές επιλογές για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας

• Γαστρικό μανίκι (sleeve)
• Γαστρική παράκαψη (bypass)
• Γαστρική παράκαμψη μιας αναστόμωσης
• Γαστρική πτύχωση
• Χολοπαγκρεατική εκτροπή

Η παχυσαρκία είναι μία πολυπαραγονική νόσος, η οποία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται εξατομικευμένα για τον κάθε ασθενή. Μπορείτε να δείτε τα χαρακτηριστικά της κάθε επέμβασης και να ενημερωθείτε σχετικά με το ποια ανταποκρίνεται καλύτερα στις δικές σας ανάγκες και διατροφικές συνήθειες εδώ.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με το  Γενικό Χειρουργό Δρ. Χαράλαμπο Σπυρόπουλο, Διευθυντής της Η' Χειρουργικής Κλινικής του νοσοκομείου ΙΑΣΩ, μέλος της Παγκόσμιας Εταιρίας Χειρουργικής αντιμετώπισης της Παχυσαρκίας και των μεταβολικών νοσημάτων (IFSO), Μέλος του Αμερικανικού Κολεγίου Χειρουργών (FACS) και Εκλεγμένο μέλος του τετραμελούς Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρίας Παχυσαρκίας (Ε.Χ.Ε.Π.).

Η παχυσαρκία αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα υγείας του σύγχρονου δυτικού κόσμου. Έχει αναγνωρισθεί επίσημα ως ασθένεια από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας από το 1948. Η ιδιαιτερότητα της νόσου έγκειται στο γεγονός πως δεν αφορά κάποιο τμήμα του πληθυσμού, αλλά το σύνολό του. Σύμφωνα με μία μελέτη της Ελληνικής Ιατρικής Εταιρίας Παχυσαρκίας, το ποσοστό των παχύσαρκων ανδρών στη χώρα μας ανέρχεται στο 67.1%, των γυναικών στο 48.1%, ενώ τα ποσοστά της παιδικής & εφηβικής παχυσαρκίας είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη.

Τι είναι η παχυσαρκία;

O ανθρώπινος οργανισμός για να λειτουργήσει και να εκτελέσει όλες του τις βασικές λειτουργίες χρειάζεται, μεταξύ άλλων, συγκεκριμένη ποσότητα λίπους. Αυτό ονομάζεται βασικό λίπος (essential fat) και βρίσκεται αποθηκευμένο στην καρδιά, τους πνεύμονες, το μυελό των οστών, το ήπαρ, το έντερο, το σπλήνα, σε ιστούς του ΚΝΣ και στους μυς. Η δεύτερη κατηγορία λίπους που υπάρχει στο σώμα μας ονομάζεται αποθηκευτικό λίπος και αποτελεί την «αποθήκη ενέργειας» του οργανισμού. Προέρχεται από την τροφή και σχετίζεται με το ισοζύγιο ενέργειας, δηλαδή την ισορροπία μεταξύ των θερμίδων που προσλαμβάνουμε και εκείνων που καταναλώνουμε (βασικός μεταβολισμός & φυσική δραστηριότητα).

Δείκτης Μάζας Σώματος (ΔΜΣ)

Το πηλίκο του σωματικού βάρους σε κιλά προς το τετράγωνο του ύψους σε μέτρα συνιστά το Δείκτη Μάζας Σώματος ( ΔΜΣ=   ).  Πρόκειται για έναν αρκετά απλό και αξιόπιστο δείκτη, ο οποίος υπολογίζει με σχετική ακρίβεια την ποσότητα του αποθηκευτικού λίπους στο σώμα. Ο Δείκτης Μάζας Σώματος χρησιμοποιείται ευρέως από ιατρούς και άλλους επιστήμονες υγείας για την εκτίμηση της παχυσαρκίας. Μαζί με άλλα χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα την περίμετρο της μέσης και ορισμένους βιοχημικούς δείκτες καθορίζεται το είδος της παχυσαρκίας, η συνύπαρξη μεταβολικού συνδρόμου και η παρουσία άλλων συνοδών νοσημάτων.

Ασθένειες που σχετίζονται με την παχυσαρκία

Είναι ευρέως γνωστό πως η παχυσαρκία αποτελεί το γενεσιουργό αίτιο πολλών παθήσεων, οι οποίες είναι γνωστές ως συν-νοσηρότητες της πάθησης. Πλήττει σχεδόν το σύνολο των συστημάτων του ανθρώπινου οργανισμού, με αποτέλεσμα σε προχωρημένες περιπτώσεις να θέτει σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή του ασθενούς.

• Σχετίζεται με πολλές μορφές καρκίνου, όπως στομάχου, παγκρέατος, ενδομητρίου, μαστού, οισοφάγου κ.α.
• Καρδιαγγειακές νόσους
• Ασθένειες του αναπνευστικού συστήματος
• Διαταραχές γονιμότητας
• Μεταβολικές ασθένειες (διαβήτης τύπου 2, μεταβολικό σύνδρομο, δυσλιπιδαιμία, υπερουριχαιμία)
• Βλάβες στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα

Συντηρητική μέθοδος αντιμετώπισης της παχυσαρκίας

Η τροποποίηση των διατροφικών συνηθειών, σε συνδυασμό με την άσκηση αποτελούν τον κλασικό τρόπο απώλειας βάρους. Σε περιπτώσεις υπέρβαρων ασθενών ( 25 < ΔΜΣ < 30) τα αποτελέσματα της συντηρητικής μεθόδου είναι πάρα πολύ καλά. Σε περιπτώσεις παχύσαρκων ασθενών όμως τα ποσοστά υποτροπής σε μακροχρόνια βάση είναι εξαιρετικά υψηλά. Έχει υπολογισθεί πως μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό των παχύσαρκων ασθενών θα καταφέρει να διατηρήσει τα κιλά που έχασε, ενώ 5 πρόσφατες μελέτες έδειξαν πως τα ποσοστά ανάκτησης του βάρους σε χρονικό διάστημα 2,5 – 3,5 ετών κυμαίνονται μεταξύ 61 – 86%.

Χειρουργική μέθοδος αντιμετώπισης της παχυσαρκίας

Η παχυσαρκία είναι μία ασθένεια και έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Οι επεμβάσεις παχυσαρκίας, γνωστές και ως βαριατρικές επεμβάσεις αποτελούν την αποτελεσματικότερη λύση για την οριστική επίλυση του προβλήματος και τη βελτίωση της συνολικής υγείας του ασθενούς.

Οι επεμβάσεις παχυσαρκίας μπορούν να διαχωριστούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες:

• Επεμβάσεις περιοριστικού τύπου, δηλαδή εκείνες που στόχο έχουν τον περιορισμό της χωρητικότητας του στομάχου.
• Δυσαπορροφητικές επεμβάσεις, δηλαδή εκείνες που μειώνουν την απορρόφηση των θερμίδων.

Κάθε μία από τις ανωτέρω επεμβάσεις λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο και καλύπτει ποικίλες περιπτώσεις ασθενών με κλινικά σοβαρή παχυσαρκία. Η παχυσαρκία είναι μία πολυπαραγοντική ασθένεια, επομένως δε μπορεί να υπάρχει ένας καθολικός τρόπος αντιμετώπισης σε όλες τις περιπτώσεις.

Ένας Χειρουργός με εμπειρία, βαθιά γνώση της παθοφυσιολογίας της πάθησης και ειδική εκπαίδευση στην εκτέλεση ΟΛΩΝ των βαριατρικών επεμβάσεων, αφού αξιολογήσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ασθενή θα προτείνει και την κατάλληλη χειρουργική αντιμετώπιση.

Ποια επέμβαση παχυσαρκίας μου ταιριάζει;

Στον παρακάτω πίνακα θα βρείτε τις επεμβάσεις παχυσαρκίας που έχουμε στη διάθεσή μας, πώς δρα η κάθε μία από αυτές και σε ποιους απευθύνονται.

Το παραπάνω κείμενο είναι ενημερωτικού χαρακτήρα και δεν υποκαθιστά σε καμία περίπτωση την επίσημη γνωμάτευση ενός έμπειρου Γενικού Χειρουργού.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας και τις χειρουργικές επιλογές απευθυνθείτε στο Δρ. Χαράλαμπο Σπυρόπουλο,  μέλος της Παγκόσμιας Εταιρίας Χειρουργικής αντιμετώπισης της Παχυσαρκίας και των μεταβολικών νοσημάτων και Μέλος του Αμερικανικού Κολεγίου Χειρουργών. Επιπλέον ο Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος αποτελεί Εκλεγμένο μέλος του τετραμελούς Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρίας Παχυσαρκίας. (Ε.Χ.Ε.Π.) 

Οι αιμορροΐδες συνιστούν φυσιολογικό ιστό του ανθρώπινου σώματος, καθώς δεν είναι τίποτε άλλο από αιμοφόρα αγγεία που εδρεύουν στο κατώτατο τμήμα του παχέος εντέρου, λίγο πιο πάνω από τον πρωκτό. Όταν πάσχουν ωστόσο, αποτελούν μία από τις συχνότερες αιτίες παθολογίας του πρωκτού καθώς - υπό ορισμένες συνθήκες - μπορούν να προκαλέσουν έντονα και δυσάρεστα συμπτώματα.

Πρόκειται για αγγεία, τα οποία έχουν την ιδιότητα να συστέλλονται και να διαστέλλονται όταν αδειάζουν ή γεμίζουν από αίμα, αντίστοιχα. Φυσιολογικά, λειτουργούν ως «ανατομικά μαξιλαράκια» γεμάτα με αίμα, τα οποία μαζί με τους πρωκτικούς σφιγκτήρες χρησιμεύουν στην εγκράτεια των κοπράνων. Κατά τη διαδικασία της αφόδευσης τα «μαξιλαράκια» αυτά μειώνουν τον όγκο τους αδειάζοντας από αίμα, διευκολύνοντας με αυτόν τον τρόπο τη διέλευση των κοπράνων.

Αίτια & παθοφυσιολογία

Ο όρος αιμορροΐδες σχετίζεται συνήθως με την παθολογική κατάσταση που καλείται αιμορροϊδοπάθεια. Όπως προαναφέρθηκε, οι αιμορροΐδες υπάρχουν και στα υγιή άτομα. Το πρόβλημα ξεκινά όταν αυτές φλεγμαίνουν και προπίπτουν εκτός της φυσιολογικής ανατομικής τους θέσης.

Τα συμπτώματα εμφανίζονται από τη μη φυσιολογική διόγκωση του δικτύου των αιμορροϊδικών αγγείων, γεγονός που συνεπάγεται την αύξηση των τοπικών αρτηριοφλεβικών επικοινωνιών. Το γεγονός αυτό προκαλεί υπέγερση των αιμορροϊδικών όζων και ενδεχόμενα πρόπτωση του εντερικού βλεννογόνου δια του πρωκτικού σωλήνα. Ο συμπεφορημένος βλεννογόνος του πρωκτού τραυματίζεται εύκολα, οδηγώντας σε πρωκτική αιμορραγία, χαρακτηριστικά ζωηρού, κόκκινου χρώματος.

Πολλοί παράγοντες ενέχονται στην αιτιοπαθογένεια της αιμορροϊδοπάθειας, ωστόσο σημαντικό ρόλο διαδραματίζει η δυσκοιλιότητα. Η αυξημένη πίεση του πρωκτικού δακτυλίου κατά τη διάρκεια μιας εργώδους αφόδευσης προκαλεί σταδιακά επιδεινούμενη διόγκωση των αιμορροΐδων, πιθανά παρεμποδίζοντας τη φλεβική απορροή του αίματος.

Η εγκυμοσύνη και η σχετιζόμενη υψηλή πίεση του έσω πρωκτικού σφιγκτήρα μπορούν επίσης να προκαλέσουν αιμορροϊδικά προβλήματα, πιθανώς μέσω του ίδιου μηχανισμού.

Η παρατεταμένη παραμονή στη λεκάνη της τουαλέτας πιστεύεται επίσης πως προκαλεί παρατεταμένη υπερτονία του σφιγκτηριακού μηχανισμού, δυσχεραίνοντας τη φλεβική επιστροφή του αίματος από το αιμορροϊδικό πλέγμα, γεγονός που οδηγεί στην εμφάνιση κλινικά σημαντικής αιμορροϊδικής νόσου.

Άλλοι παράγοντες που συχνά ενοχοποιούνται για την αιμορροϊδοπάθεια είναι:

• Η καθιστική ζωή
• Η κληρονομικότητα
• Η χρόνια διάρροια
• Η παχυσαρκία
• Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου, συμπεριλαμβανομένης της ελκώδους κολίτιδας και της νόσου του Crohn

Συμπτώματα

Το βασικό σύμπτωμα είναι η αιμορραγία αμέσως μετά την κένωση στο χαρτί τουαλέτας ή και στη λεκάνη. Άλλα συμπτώματα ανάλογα με το στάδιο της αιμορροϊδοπάθειας περιλαμβάνουν:

• Αίσθημα καύσου
• Πόνο κατά τη διάρκεια της κένωσης
• Κνησμό στην ευρύτερη περιοχή του πρωκτού
• Εκροή βλεννώδους υγρού

Αντιμετώπιση

Σε αρχικά στάδια, η θεραπευτική προσέγγιση της αιμορροϊδοπάθειας είναι συντηρητική και περιλαμβάνει πρώτιστα την αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας. Η αρχική θεραπεία για περιπτώσεις αιμορροΐδων ήπιας μορφής περιλαμβάνει μια σειρά συνδυαστικών ενεργειών. Απαιτείται σταδιακή αύξηση της πρόσληψης φυτικών ινών με άφθονα φρούτα και λαχανικά καθώς και σωστή ενυδάτωση του οργανισμού. Συμπληρωματικά, και καθαρά για την ανακούφιση των τοπικών συμπτωμάτων, μπορεί να γίνει χρήση τοπικών αλοιφών και αντιφλεγμονωδών σκευασμάτων.

Εάν οι παραπάνω μέθοδοι αποδειχθούν αναποτελεσματικές, μία πολύ καλή επιλογή αποτελεί η απολίνωση των αιμορροϊδικών όζων με την εφαρμογή ελαστικών δακτυλίων (rubber band ligation), η οποία διενεργείται ακόμη και σε επίπεδο ιατρείου.

Για πιο προχωρημένες περιπτώσεις αιμορροϊδοπάθειας χρησιμοποιούνται πλέον σήμερα ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές, οι οποίες περιλαμβάνουν τη χρήση laser ή υπερήχων:

• Ελάχιστα Επεμβατική Μέθοδος HAL (Hemorrhoidal Artery Ligation – Απολίνωση Αιμορροϊδικών Αγγείων με τη χρήση Υπερήχου)
• Αιμορροϊδοπλαστική με Laser (LHP)

Τέλος, ανάλογα με τις ενδείξεις, ο Χειρουργός θα κρίνει αν θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσει την κλασική αιμορροϊδεκτομή (επέμβαση Milligan – Morgan), υποβοηθούμενη από τη σύγχρονη τεχνολογία (ψαλίδια υπερήχων), καθώς σε ορισμένες προχωρημένες περιπτώσεις μπορεί να αποτελεί τη μοναδική αποτελεσματική επιλογή.

Σε κάθε περίπτωση, η επίσκεψη στον γιατρό σας κρίνεται αναγκαία καθώς εκείνος μπορεί να σας προτείνει την καταλληλότερη θεραπεία.

Επισκεφθείτε το Γενικό Χειρουργό Δρ. Χαράλαμπο Σπυρόπουλο και ενημερωθείτε περισσότερο σχετικά με τις σύγχρονες τεχνικές και ποια από αυτές ανταποκρίνεται καλύτερα στις ανάγκες σας.