Με την παχυσαρκία να έχει λάβει πλέον μορφή επιδημίας, τα ποσοστά παχύσαρκων και υπέρβαρων ατόμων -ιδίως στο δυτικό κόσμο- αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς. Μάλιστα, έρευνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, αναφέρουν ότι το 2018 οι υπέρβαροι ενήλικες ξεπέρασαν το 1,5 δισεκατομμύριο. Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι και το ποσοστό των παχύσαρκων, που άγγιξε τα 500 εκατομμύρια. Στην Ελλάδα, υπολογίζεται πως 1 στους 4 ενήλικες είναι υπέρβαρος.

Σαφώς, η παχυσαρκία αποτελεί μία πάθηση που επηρεάζει δραματικά την ποιότητα ζωής του ατόμου, προκαλώντας πληθώρα συνοδών παθήσεων. Όπως ενδεικτικά αναφέρει ο εξειδικευμένος στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, γενικός χειρουργός, Δρ. Χαρ. Σπυρόπουλος, η νόσος σχεδόν πάντα συνοδεύεται από:

• Σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2
• Αρτηριακή Υπέρταση
• Δυσλιπιδαιμία
• Αναπνευστικές διαταραχές

και προκαλεί σοβαρά προβλήματα, όπως:

• Εγκεφαλικά επεισόδια
• Μορφές καρκίνου
• Αρθρίτιδα και φλεβική ανεπάρκεια
• Κατάθλιψη
• Αγγειακά προβλήματα
• Υπογονιμότητα

Ποια τα αίτια της παχυσαρκίας;

Τα αίτια εμφάνισης της παχυσαρκίας διαφέρουν από ασθενή σε ασθενή, κάνοντας σημαντική τη διερεύνησή τους, με στόχο ένα πιο εξατομικευμένο θεραπευτικό πλάνο.

1. Γενετικοί παράγοντες: Συχνά, γενετικοί παράγοντες ενέχονται στην εμφάνιση παχυσαρκίας. Ωστόσο, οι κοινές διατροφικές συνήθειες και ο τρόπος ζωής που μοιράζονται τα μέλη μίας οικογένειας, δυσχεραίνει την αναγνώριση της επίδρασης γενετικών παραγόντων.
2. Φαρμακευτική αγωγή: Η φαρμακευτική αγωγή προκαλεί σε πολλές περιπτώσεις ορμονικές αλλαγές, που πυροδοτούν την εμφάνιση της νόσου. Τα αντικαταθλιπτικά σκευάσματα και τα κορτικοστεροειδή θεωρούνται συχνοί αιτιολογικοί παράγοντες επιδείνωσης της νόσου.
3. Ψυχολογικοί παράγοντες: Ψυχολογικοί παράγοντες όπως το άγχος, η λύπη ή ο θυμός, αποτελούν συχνά αίτιο εμφάνισης της παχυσαρκίας, αφού το άτομο «καταφεύγει» στο φαγητό για εξομάλυνση των συναισθημάτων του.
4. Εξωτερικοί παράγοντες: Διάφοροι παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό το σωματικό βάρος του ατόμου, μεταξύ των οποίων είναι:
   • Μειωμένη σωματική δραστηριότητα
   • Αριθμός και μέγεθος γευμάτων
   • Κατανάλωση πολλών λιπαρών, υδατανθράκων, ζάχαρης και junk food
   • Μειωμένες ώρες ύπνου

Ποια είναι η προτεινόμενη θεραπεία της παχυσαρκίας;

Σύμφωνα με τον Δρ. Χαρ. Σπυρόπουλο, η προτεινόμενη θεραπεία για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας διαφέρει από ασθενή σε ασθενή, καθιστώντας σημαντικό το σχεδιασμό ενός εξατομικευμένου θεραπευτικού πλάνου.

Δυστυχώς, κατά το πλείστο, ιδιαίτερα σε κλινικά σοβαρές περιπτώσεις παχυσαρκίας, η διενέργεια δίαιτας και σωματικής άσκησης μόνον, σπάνια μπορεί να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, μακροπρόθεσμα.

Αν και μπορεί να επιτευχθεί μία μικρή απώλεια κιλών, στις περισσότερες περιπτώσεις η νόσος υποτροπιάζει και κυρίως συνεχίζει να είναι επικίνδυνη για την υγεία και ευζωία του ασθενούς.

Παχυσαρκία και χειρουργική αντιμετώπιση

Η χειρουργική αντιμετώπιση αποτελεί τη μοναδική οριστική θεραπεία κατά της παχυσαρκίας, προσφέροντας ριζική αλλαγή στον ασθενή και αυξάνοντας το προσδόκιμο επιβίωσης. Παράλληλα, θεραπεύονται πλήρως ή βελτιώνονται σημαντικά πληθώρα συνοδών παθήσεων, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης ΙΙ, η υπέρταση και η δυσλιπιδαιμία.

Πλέον, η χειρουργική παχυσαρκίας προσφέρει διάφορα είδη επεμβάσεων, οι οποίες διενεργούνται με απόλυτη ασφάλεια, με ελάχιστο κίνδυνο επιπλοκών.

Ανάμεσα των συχνότερων και πιο ενδεδειγμένων μεθόδων περιλαμβάνονται οι εξής:

1. Επιμήκης γαστρεκτομή (γαστρικό μανίκι): Η επιμήκης γαστρεκτομή ή αλλιώς γαστρικό μανίκι πραγματοποιείται με αφαίρεση του μεγαλύτερου μέρους του στομάχου, περίπου το 85% αυτού. Σημαντικό πλεονέκτημα αποτελεί η απουσία ξένου σώματος (όπως π.χ. στο γαστρικό δακτύλιο) καθώς και η μετεγχειρητική ισορροπία του μεταβολισμού.
2. Γαστρική παράκαμψη (γαστρικό bypass): Η γαστρική παράκαμψη αποτελεί μία από τις συχνότερες επιλογές στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, αφού κρίνεται ως μία εκ των ασφαλέστερων και αποτελεσματικότερων μεθόδων. Πιο συγκεκριμένα, εκτελείται παράκαμψη του αρχικού τμήματος του γαστρεντερικού συστήματος, επιτυγχάνοντας περιορισμένη λήψη τροφής και μειωμένη απορρόφηση θερμίδων.
3. Γαστρική παράκαμψη μίας αναστόμωσης (μίνι γαστρική παράκαμψη): Εξελίσσεται ως η χρυσή επιλογή στην αντιμετώπιση της κλινικά σοβαρής παχυσαρκίας. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, πραγματοποιείται διαχωρισμός του στομάχου με δημιουργία ενός επιμήκους γαστρικού θυλάκου. Η παράκαμψη και αναστόμωση του λεπτού εντέρου στο νέο μικρότερο στόμαχο, επιτρέπει την είσοδο της τροφής άπεπτης στο λεπτό έντερο, με αποτέλεσμα την πρόκληση ανορεξίας και την ελάχιστη απορρόφηση θερμίδων.
4. Χολοπαγκρεατική εκτροπή: Αποτελεί μία πιο ισχυρή δυσαπορροφητικού τύπου τεχνική που προσφέρει εντυπωσιακά μετεγχειρητικά αποτελέσματα. Ωστόσο, υφίσταται ο κίνδυνος εμφάνισης επιπλοκών, μεταξύ των οποίων οι ανεπάρκειες θρεπτικών συστατικών, κάνοντας απαραίτητη τη συστηματική μετεγχειρητική παρακολούθηση.
5. Επανεγχειρήσεις παχυσαρκίας: Σε ορισμένες περιπτώσεις, μία επέμβαση παχυσαρκίας μπορεί να μην αποβεί πετυχημένη ή τα αποτελέσματά της δεν κρίνονται ικανοποιητικά. Οι επανεγχειρήσεις παχυσαρκίας δίνουν τη δυνατότητα οριστικής θεραπείας της νόσου με την επιλογή της κατάλληλης τεχνικής, βάσει των μοναδικών αναγκών κάθε ασθενούς.

Είναι σαφές ότι η παχυσαρκία αποτελεί μία νόσο που ενέχει πληθώρα κινδύνων και εμφάνισης συνοδών παθήσεων, ελαττώνοντας το προσδόκιμο επιβίωσης του ατόμου

Ο εξειδικευμένος γενικός χειρουργός, Δρ. Χαρ. Σπυρόπουλος, με άρτια εκπαίδευση και πολυετή εμπειρία στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, μπορεί να σας βοηθήσει σημαντικά στη θεραπεία της νόσου, κρίνοντας ποια είναι η κατάλληλη χειρουργική τεχνική για τη δική σας περίπτωση.

Ο Δρ. Χαρ. Σπυρόπουλος, διευθυντής χειρουργός της Κλινικής Ελάχιστα Χειρουργικής Αντιμετώπισης Παθήσεων Πεπτικού Συστήματος/ Παχυσαρκίας και Διαβήτη του νοσοκομείου ΙΑΣΩ, θα σας συμβουλεύσει αναλυτικά για το ευρύ φάσμα επιλογών στη χειρουργική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.

Τι είναι η παλινδρόμηση στομάχου;

Παλινδρόμηση στομάχου ή Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση (ΓΟΠ) είναι η νόσος κατά την οποία όξινο περιεχόμενο του στομάχου παλινδρομεί στον οισοφάγο αντί να συνεχίσει τη φυσιολογική του ροή από το προς το λεπτό έντερο για την ολοκλήρωση της πέψης.

Η παλινδρόμηση στομάχου εμφανίζεται όταν δυσλειτουργεί ο φυσιολογικός φραγμός παλινδρόμησης του φαγητού από το στομάχι πίσω στον οισοφάγο, ο κατώτερος οισοφαγικός σφιγκτήρας. Προκαλείται από διάφορες παθήσεις του οισοφάγου, όπως οι κινητικές του δυσλειτουργίες, αλλά συνηθέστερα οφείλεται σε παθήσεις του διαφράγματος, όπως οι διαφραγματοκήλες.

Σε κάθε περίπτωση, το οξύ που παράγεται στο στομάχι κυλά προς τον πολύ ευαίσθητο οισοφάγο με κίνδυνο να εμφανιστούν μία σειρά σοβαρών επιπλοκών όπως οισοφαγίτιδα, στένωση, έλκος, αιμορραγία, μεταπλασία (οισοφάγος Barrett), δυσπλασία και σε τελικό στάδιο καρκινογένεση.

Παλινδρόμηση στομάχου – Συμπτώματα

Ένα από τα συχνότερα συμπτώματα της Γ.Ο.Π. είναι ο οπισθοστερνικός πόνος (η καούρα), ο οποίος περιγράφεται σαν ένα οξύ αίσθημα καψίματος πίσω από το στέρνο. Πολλές όμως φορές το μοναδικό σύμπτωμα μπορεί να είναι ένας επίμονος νυχτερινός βήχας, σαν πνίξιμο, που ξυπνάει τον ασθενή ή οι έντονες ερυγές (ρεψίματα).

Ο πόνος ακολουθεί τα γεύματα (ιδιαίτερα τα μεγάλα που συνοδεύονται από άφθονη λήψη υγρών) και επιδεινώνεται σε θέση επίκυψης, κατάκλισης ή πλάγια δεξιά, ενώ αντιθέτως ανακουφίζεται σε όρθια θέση και μετά από λήψη αντιόξινων φαρμάκων ή μικρής ποσότητας υγρών.

Παλινδρόμηση στομάχου – Διάγνωση

Αναγκαία είναι πάντα η αρχική κλινική εκτίμηση και αξιολόγηση της συμπτωματολογίας για τη διάγνωση της πάθησης. Εν συνεχεία μπορεί να απαιτηθούν συγκεκριμένες απεικονιστικές εξετάσεις για την επιβεβαίωση της διάγνωσης (ακτινολογικός έλεγχος, βαριούχο γεύμα, αξονική τομογραφία).

Τελικά, η πλέον αξιόπιστη και απολύτως απαραίτητη για τη διάγνωση και την ταξινόμηση της νόσου εξέταση, είναι η οισοφαγο-γαστροσκόπηση από έμπειρο και εξειδικευμένο γαστρεντερολόγο. Εφόσον κριθεί αναγκαίο μπορεί να διενεργηθεί και pHμετρία ή/και μανομετρία 24ώρου (τοποθέτηση φορητού ηλεκτροδίου στον κατώτερο οισοφάγο και καταγραφή της οξύτητας ή/και των πιέσεων που αναπτύσσονται στην περιοχή).

Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση – Θεραπεία

Η παλινδρόμηση στομάχου αντιμετωπίζεται αρχικά, με αλλαγή των διαιτητικών συνηθειών του ασθενούς και συγκεκριμένη φαρμακευτική θεραπεία. Κυρίαρχο στην αλλαγή του τρόπου ζωής είναι η απώλεια βάρους και η λήψη του τελευταίου γεύματος αρκετές ώρες πριν τον ύπνο.
Εάν η αλλαγή του τρόπου ζωής σε συνδυασμό με τη φαρμακευτική αγωγή δεν θεραπεύσουν τη νόσο καθώς επίσης εάν αναπτυχθούν ύποπτες προκαρκινικές βλάβες στον οισοφάγο (οισοφάγος Barrett) τότε απαιτείται χειρουργική θεραπεία.

 Χειρουργική Θεραπεία

Η χειρουργική θεραπεία είναι εξαιρετικά αποτελεσματική για την θεραπεία της Γ.Ο.Π., όταν τεθεί η ένδειξη Υπάρχει μία πληθώρα επεμβάσεων που μπορούν να δώσουν λύση στο πρόβλημα και έχουν λάβει την ονομασία τους από τον εμπνευστή τους: Nissen, Toupet, Dor, Collis-Nissen, Hill, Belsey-Mark.

Η επιλογή μίας εξ’αυτών βασίζεται στην υποκείμενη πάθηση, τις πιθανές επιπλοκές από τη χρόνια οισοφαγίτιδα (ουλώδης στένωση και βράχυνση του οισοφάγου) και την παρουσία ή μη παλαιών πολλαπλών επεμβάσεων στην κοιλία.
Η χειρουργική επέμβαση εκλογής στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι η λαπαροσκοπική διενέργεια θολοπλαστικής, με επικρατέστερη τη λαπαροσκοπική θολοπλαστική κατά Nissen.

Στην επέμβαση αυτή συμπλησιάζονται λαπαροσκοπικά με ραφές τα σκέλη του διαφράγματος και αντιμετωπίζεται οποιαδήποτε επίσης συνυπάρχουσα διαφραγματοκήλη. Ταυτόχρονα ενισχύεται η λειτουργία του κατωτέρου οισοφαγικού σφιγκτήρα, τυλίγοντας τον θόλο του στομάχου γύρω από το κατώτερο τμήμα του οισοφάγου.

Η επέμβαση γίνεται πλέον αποκλειστικά λαπαροσκοπικά με 4-5 μικρές τομές των 5 χιλιοστών.

Σε περίπτωση συνύπαρξης κλινικά σοβαρής παχυσαρκίας που απαιτεί χειρουργική αντιμετώπιση, η επέμβαση εκλογής είναι η διενέργεια κάποιας μορφής γαστρικής παράκαμψης, η οποία είναι εξίσου αποτελεσματική στην αντιμετώπιση και των δύο παθήσεων.

Παλινδρόμηση στομάχου – Μετεγχειρητική ανάρρωση

Ο ασθενής παραμένει στο νοσοκομείο για 2 με 3 ημέρες. Άμεσα μετεγχειρητικά δεν νιώθει ιδιαίτερο πόνο παρά μόνο μια ενόχληση και βάρος στην ανώτερη κοιλιακή χώρα.
Εξέρχεται από το νοσοκομείο με οδηγίες για υδρική δίαιτα για μία εβδομάδα και ακολούθως για πολτοποιημένη τροφή για άλλη μία εβδομάδα. Στη συνέχεια επανέρχεται σε συνήθη διατροφή.

Παλινδρόμηση στομάχου και Διατροφή

Η παλινδρόμηση στομάχου (ΓΟΠ) έχει άμεση συσχέτιση με τη διατροφή και συχνά ο ασθενής αποφεύγει συγκεκριμένες τροφές, με το φόβο ότι θα νιώσει έντονη δυσφορία. Το κάψιμο στο στήθος και τα όξινα υγρά στο στόμα αποτελούν τα συνηθέστερα συμπτώματα της κατάστασης αυτής, επηρεάζοντας σημαντικά την ποιότητα ζωής του ατόμου.

Με τις παρακάτω συμβουλές, θα βοηθήσετε στην ανακούφιση της πάθησης:

1. Προτιμήστε μικρότερα γεύματα, αφού τα μεγάλα γεύματα ευθύνονται συχνά για την παλινδρόμηση.
2. Απολαύστε το γεύμα σας, τρώγοντας ήρεμα και αργά, μασώντας καλά την τροφή.
3. Αποφύγετε τα πολύ λιπαρά φαγητά, μαγειρεύοντας με μικρότερες ποσότητες λαδιού.
4. Όξινες τροφές, όπως η ντομάτα, το ξύδι, το λεμόνι και τα πορτοκάλια, είναι σημαντικό να καταναλώνονται σε μικρότερες ποσότητες και έχοντας ήδη φάει κάποιο άλλο γεύμα.
5. Κάποια ροφήματα, όπως ο καφές, το αλκοόλ και τα αναψυκτικά, αυξάνουν τις εκκρίσεις του στομάχου, για αυτό και προτείνεται να καταναλώνονται σπανιότερα.
6. Μειώστε την κατανάλωση σοκολάτας, αφού το κακάο αυξάνει τις όξινες εκκρίσεις.
7. Αποφύγετε τη συχνή κατανάλωση πικάντικων τροφών.
8. Αποφύγετε επίσης τις τσίχλες, αλλά και βότανα όπως ο δυόσμος και η μέντα.
9. Σε περίπτωση που είστε υπέρβαροι, προσπαθήστε να μειώσετε το σωματικό σας βάρος, με στόχο την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Το ίδιο ισχύει και με το κάπνισμα.
10. Μην ξαπλώνετε αμέσως μετά το φαγητό, αλλά τουλάχιστον δύο ώρες αργότερα.

Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και stress

Το άγχος αποτελεί αίτιο εμφάνισης πλειάδας παθήσεων, μεταξύ των οποίων είναι και η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, αφού επηρεάζει τη λειτουργία του γαστρεντερικού συστήματος. Σε πολλές, μάλιστα, περιπτώσεις, η πάθηση εμφανίζεται ή οξύνεται σε φάσεις έντονου στρες και άγχους.

Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και εγκυμοσύνη

Η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση εμφανίζεται σε ποσοστό 40-80% των κυήσεων. Κατά κύριο λόγο, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο τέλος του πρώτου τριμήνου και επιδεινώνεται με την πάροδο της κύησης.

Επιπλέον, η αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης, όσο εξελίσσεται η κύηση, επίσης ενισχύει την εμφάνιση της κατάστασης αυτής.

Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και βήχας

Πολλοί ασθενείς που πάσχουν από χρόνιο βήχα, πάσχουν παράλληλα από κλινικά «αθόρυβη» γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Σύμφωνα με έρευνες, η ΓΟΠ ευθύνεται για το 20% των ασθενών που εμφανίζουν χρόνιο βήχα. Έχει επίσης σημειωθεί ότι η θεραπεία της ΓΟΠ με φαρμακευτική αγωγή, οδηγεί σε παράλληλη μείωση του χρόνιου βήχα, σε μεγάλο ποσοστό.

Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και δύσπνοια

Η δύσπνοια αποτελεί ένα από τα κυριότερα συμπτώματα της πάθησης, προκαλώντας έντονη δυσφορία στον ασθενή και ειδικότερα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Το πρόβλημα αυτό αντιμετωπίζουν ακόμη και ασθενείς που δεν πάσχουν από κάποια αναπνευστική πάθηση.

Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση – θεραπεία

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων σοβαρής γαστροοισοφαγικής παλινδρομικής νόσου, είναι αναγκαία η χρήση φαρμακευτικής αγωγής που μειώνει την έκκριση οξέος από το στομάχι. Η αντιεκκριτική φαρμακευτική αγωγή βοηθά σημαντικά στην εξισορρόπηση των επίμονων συμπτωμάτων. Ωστόσο, σε περιπτώσεις ανθιστάμενης θεραπείας ή αδυναμίας λήψης χρόνιας αγωγής, η χειρουργική αντιμετώπιση (διενέργεια λαπαροσκοπικής γαστρικής θολοπλαστικής) είναι μονόδρομος.

Αν κι εσείς πάσχετε από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και τα επίμονα συμπτώματά της, συμβουλευτείτε τον εξειδικευμένο γενικό χειρουργό, Δρ. Χαρ. Σπυρόπουλο, για ένα εξατομικευμένο πλάνο θεραπείας.

Η ραγάδα πρωκτού και αιμορροΐδες αποτελούν δύο πρωκτικές παθήσεις που πολύ συχνά συνυπάρχουν και μπορεί να είναι βασανιστικές για τον ασθενή. Οι παθήσεις αυτές προκαλούν συχνά πρωκτική αιμορραγία, µία πολύ συχνή κατάσταση, που ευθύνεται για το 6-15% των επισκέψεων σε ένα χειρουργικό ιατρείο.

Συνήθως, λόγω των κοινών τους συμπτωμάτων, οι πάσχοντες συγχέουν τις δύο παθήσεις, ωστόσο η παθοφυσιολογία αλλά και η αντιμετώπισή τους είναι εντελώς διαφορετικές.

Ραγάδα πρωκτού

Η ραγάδα πρωκτού είναι μία επώδυνη, επιμήκης εξέλκωση στο αρχικό του τμήμα, στο επίπεδο του πρωκτικού σφιγκτήρα. Πρόκειται για µία πολύ συχνή πάθηση, που μπορεί να εμφανιστεί σε όλες τις ηλικίες.

Οι πρωκτικές ραγάδες συνήθως οφείλονται σε :

• Τραυματισμό που προκαλείται από σκληρά κόπρανα
• Έντονη προσπάθεια κατά την κένωση
• Δυσκοιλιότητα ή παρατεταµένη διάρροια
• Ιατρικές πράξεις (ενδοσκόπηση, υποκλυσμός)
• Εργώδη φυσιολογικό τοκετό
• Πρωκτική σεξουαλική επαφή

Τέτοιες παθήσεις είναι η νόσος Crohn ή µολυσµατικές ασθένειες, όπως σεξουαλικώς μεταδιδόμενες νόσοι (σύφιλη, AIDS, έρπης γεννητικών οργάνων και πρωκτού).

Οι πρωκτικές ραγάδες διακρίνονται σε οξείες και χρόνιες βάσει του χρονικού διαστήµατος ύπαρξής τους, δηλαδή αν υφίστανται λιγότερο ή περισσότερο από έξι εβδοµάδες. Τα πιο συνήθη συµπτώµατα είναι:

• Έντονος πρωκτικός και περιπρωκτικός πόνος ή αίσθηση καψίµατος κατά τη διάρκεια της κένωσης αλλά και μετά από αυτήν
• Κνησµός (φαγούρα)
• Παρουσία κηλίδων αίµατος στο χαρτί, στη λεκάνη ή στα κόπρανα
• Μία εµφανής πληγή στην περιοχή του πρωκτικού δακτυλίου
• Μια µικρή περίσσεια δέρµατος στην περιοχή της ραγάδας (υπερτροφική πτυχή του δέρματος)

Αιμορροΐδες

Οι αιµορροϊδες  ή αλλιώς αιμορρείναι φυσιολογικοί αγγειακοί σχηματισμοί στην περιοχή του πρωκτού που συμβάλλουν στην εγκράτεια των κοπράνων.

Συνεπώς, οι αιµορροΐδες υπάρχουν σε κάθε οργανισμό και δεν είναι πάθηση, αλλά τμήμα της φυσιολογικής ανατομίας μας. Η παθολογική κατάσταση που ονομάζεται αιμορροϊδική νόσος ή αιμορροϊδοπάθεια προκαλείται όταν τα φυσιολογικά αυτά αγγειακά «μαξιλάρια» ερεθίζονται, διογκώνονται και προπίπτουν, προκαλώντας δυσάρεστα για τον ασθενή συμπτώματα.

Τα αίτια της αιμορροϊδοπάθειας ομοιάζουν µε αυτά των πρωκτικών ραγάδων, ενώ ενέχονται και πρόσθετοι παράγοντες, όπως:

• Mεγάλη ηλικία
• Καθιστική ζωή και παχυσαρκία
• Μεγάλη διάρκεια κένωσης (πολύς χρόνος παραμονής στη λεκάνη της τουαλέτας)
• Κληρονοµική προδιάθεση
• Ελλιπής υγιεινή της πρωκτικής περιοχής

Οι παθολογικές αιµορροΐδες µπορούν να προκαλούν πρωκτικό πόνο, κνησµό, αποβολή βλέννης, δερματικό ερεθισµό, αιµορραγία, αίσθηµα ατελούς αφόδευσης και η πιο χαρακτηριστική τους εμφάνιση είναι η προβολή τους έξω από τον πρωκτικό σωλήνα.

Ραγάδα Πρωκτού και Αιμορροΐδες - Θεραπευτική Προσέγγιση

Η θεραπεία των δύο παθήσεων βασίζεται αρχικά στην αντιμετώπιση των αιτίων πρόκλησής τους. Συχνά, απλές αλλαγές στις καθηµερινές συνήθειες (π.χ. κατανάλωση περισσότερων τροφών πλούσιων σε φυτικές ίνες και νερό) ή η εφαρμογή τοπικών φαρμακευτικών παραγόντων, είναι αρκετές για την αποτελεσµατική αντιµετώπιση των συμπτωμάτων.

Σε περιπτώσεις προχωρημένης αιμορροϊδικής νόσου ή χρονίων ραγάδων, υπάρχουν πλέον διαθέσιμες ασφαλείς, αναίµακτες και ανώδυνες επεµβατικές µέθοδοι. Μία εξ αυτών, η χρήση υπερήχων και θεραπευτικού Laser, επιτυγχάνει οριστική θεραπεία των παθήσεων, χωρίς μάλιστα να απαιτείται ακόμη και παραµονή του ασθενή στο νοσοκοµείο.

Ακόμη και σε ήπια συµπτώµατα, η πρώιµη και έγκαιρη διάγνωση µπορεί να οδηγήσει στην άµεση και οριστική αντιµετώπιση. Σε κάθε περίπτωση, είναι ιδιαίτερα σημαντική ή άμεση ιατρική εκτίμηση. Ακόμη και µία µικρή απώλεια αίµατος από την πρωκτική περιοχή µπορεί να έχει ως υποκείμενο αίτιο πολύ πιο σοβαρές παθήσεις. Συνεπτώς, η ιατρική διερεύνηση είναι πάντα επιβεβλημένη.

Τι είναι οι σπίλοι;

Οι σπίλοι (ή κοινώς ελιές) είναι φυσιολογικοί σχηματισμοί δέρματος, που συναντώνται σε κάθε άνθρωπο και σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος. Ωστόσο, παρατηρούνται συχνότερα σε μέρη του σώματος, τα οποία είναι εκτεθειμένα στην ηλιακή ακτινοβολία.

Αποτελούν σχηματισμούς λόγω πολλαπλασιασμού φυσιολογικών κυττάρων του δέρματος, των μελανινοκυττάρων. Οι σπίλοι, ως επί το πλείστον, έχουν στρογγυλό ή ωοειδές σχήμα, ενώ είναι είτε επίπεδοι είτε οζώδεις. Συνήθως, το χρώμα τους είναι καφέ ή μαύρο, ενώ σε σπανιότερες περιπτώσεις έχουν το χρώμα του δέρματος.

Η ανάπτυξη σπίλων είναι εξαιρετικά συχνή, καθώς ένας ενήλικας έχει κατά μέσο όρο 10-40 σπίλους στο σώμα του. Σε ανοικτόχρωμους τύπους επιδερμίδας, ο αριθμός αυτός αυξάνεται κατά πολύ. Αν και σε ορισμένες περιπτώσεις σπίλοι εμφανίζονται ήδη  στη βρεφική, παιδική ή εφηβική ηλικία, η εμφάνιση νέων αποτελεί μία αδιάκοπη διαδικασία.

Σπίλοι - Πότε πρέπει να αφαιρούνται;

Οι σπίλοι είναι συνήθως ακίνδυνοι. Κύρια ένδειξη αφαίρεσής τους είναι όταν παρατηρούνται ξαφνικές αλλαγές ή δυσμορφίες, σε:

-χρώμα: χρωματική ανομοιογένεια ή αλλαγές

-μέγεθος: μεγαλύτερο από 6mm

-όρια: ακανόνιστα ή ασαφή όρια

-συμμετρία: διαφορετικό σχήμα και όρια

-υφή: «άγρια» υφή

-πόνος, φαγούρα, οίδημα ή εκροή αίματος

Ποιοι ασθενείς πρέπει να ελέγχουν τακτικά τους σπίλους τους;

Ασθενείς με υψηλό κίνδυνο ανάπτυξης κακοήθειας (μελανώματος), πρέπει να ελέγχουν τακτικά τους σπίλους τους, τουλάχιστον μία φορά ετησίως, ιδιαίτερα όταν έχουν τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

• Μεγάλο αριθμό σπίλων (περισσότεροι από 50)
• Ανοικτόχρωμο τύπο επιδερμίδας, ανοικτόχρωμα μάτια ή μαλλιά
• Οικογενειακό ιστορικό μελανώματος ή γενικότερα καρκίνου του δέρματος
• Ευαισθησία στον ήλιο και δυσκολία στην προσπάθεια για «μαύρισμα»
• Ιστορικό ηλιακών εγκαυμάτων
• Γιγαντιαίους μελανοκυτταρικούς σπίλους

Πως πραγματοποιείται η διάγνωση των σπίλων;

Η διάγνωση των σπίλων πραγματοποιείται από με τις εξής μεθόδους:

1. Δερματοσκόπηση: Η δερματοσκόπηση αποτελεί μία μη επεμβατική και ανώδυνη μέθοδο, κατά την οποία εξετάζονται τα χαρακτηριστικά και η μορφολογία του σπίλου.
2. Ψηφιακή χαρτογράφηση: Θεωρείται ως η πιο ενδεδειγμένη μέθοδος, αφού παρέχει πλήρη έλεγχο όλων των σπίλων του ανθρώπινου σώματος. Κατά τη διάρκεια της ειδικής αυτής εξέτασης, λαμβάνονται ψηφιακές φωτογραφίες των σπίλων, οι οποίες εξετάζονται και αναλύονται από τον ειδικό ιατρό. Οι φωτογραφίες αυτές αποθηκεύονται και αργότερα συγκρίνονται με αντίστοιχες μελλοντικές φωτογραφίες.

Πότε γίνεται αφαίρεση σπίλων;

Η αφαίρεση σπίλων πραγματοποιείται τόσο για ιατρικούς, όσο και αισθητικούς λόγους. Όταν υπάρχει υποψία για μελάνωμα, η αφαίρεσή του είναι επιβεβλημένη. Αφαίρεση πραγματοποιείται επιπλέον όταν ο σπίλος γίνεται ενοχλητικός στην καθημερινότητα του ασθενούς (π.χ. ερεθίζεται εξαιτίας ρούχων ή κοσμημάτων) ή επηρεάζει την εξωτερική του εμφάνιση.

Οι προτεινόμενες και ενδεδειγμένες τεχνικές περιλαμβάνουν:

1. Αφαίρεση με χρήση Laser: Η τεχνική αυτή έχει άριστα αισθητικά αποτελέσματα, χωρίς σημάδια ή ουλές.

      2. Χειρουργική εκτομή: Σε περίπτωση που ένας σπίλος κρίνεται ύποπτος για κακοήθεια, η χειρουργική εκτομή αποτελεί την μοναδική επιλογή για την πλήρη αφαίρεση της βλάβης.

Ποια τα πλεονεκτήματα της χειρουργικής αφαίρεσης των σπίλων;

Η αφαίρεση σπίλων προσφέρει πληθώρα από πλεονεκτήματα στον ασθενή, όπως:

• Οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος
• Εξάλειψη κινδύνου ανάπτυξης μελανώματος
• Ανώδυνη διαδικασία
• Σύντομη διάρκεια μόλις 5-10 λεπτών
• Άμεσα αποτελέσματα βιοψίας
• Άριστο αισθητικό αποτέλεσμα

Αν κι εσείς ανησυχείτε για «ύποπτες ελιές», ενημερωθείτε από τον εξειδικευμένο γενικό χειρουργό, Δρ. Χαράλαμπο Σπυρόπουλο, για την κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση.

Η παχυσαρκία και οι επιπτώσεις της έχουν αποκτήσει τις τελευταίες δεκαετίες μορφή επιδημίας, κυρίως στις χώρες του δυτικού κόσμου, προκαλώντας σοβαρές συνοδές παθήσειςστον ασθενή. Η νόσος έχει σημαντικό αντίκτυπο στην υγεία, την κοινωνική και οικονομική ζωή του ασθενούς, ενώ έχει χρόνιο χαρακτήρα.

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, το στρες, η κούραση και η ανθυγιεινή διατροφή σε συνδυασμό με την έλλειψη άσκησης, αποτελούν τα κύρια αίτια εμφάνισης της παχυσαρκίας. Ο δείκτης μάζας σώματος (BMI) αποτελεί έναν απλό τρόπο αξιολόγησης της βαρύτητας της παχυσαρκίας.

Παχυσαρκία και συνοδές παθήσεις

Οι συνοδές παθήσεις της παχυσαρκίας είναι ιδιαίτερα σοβαρές, καθώς η νόσος σχετίζεται με πολλές συνοδές ασθένειες.

• Καρδιαγγειακές παθήσεις: αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, στεφανιαία νόσος, έμφραγμα μυοκαρδίου, υπέρταση
• Μεταβολικά νοσήματα: σακχαρώδης διαβήτης τύπου ΙΙ, μεταβολικό σύνδρομο, δυσλιπιδαιμία
• Επιβάρυνση μυοσκελετικού συστήματος: οστεοαρθρίτιδα, κινητικά προβλήματα, φθορές των αρθρώσεων της σπονδυλικής στήλης, του ισχίου και των γονάτων
• Αύξηση κινδύνου εμφάνισης διάφορων μορφών καρκίνου: μαστού, ενδομητρίου, τραχήλου της μήτρας, ωοθηκών, προστάτη, παχέος εντέρου, νεφρού, οισοφάγου
• Μείωση προσδόκιμου ζωής κατά 6-7 χρόνια
• Αναπνευστικά προβλήματα, υποαερισμός, αποφρακτική άπνοια
• Χολολιθίαση
• Παγκρεατίτιδα

Ο παχύσαρκος ασθενής βιώνει σοβαρή δυσκολία εκτέλεσης των πιο απλών καθημερινών λειτουργιών. Το περπάτημα, η άθληση, οι χειρωνακτικές εργασίες και οι δουλειές στο σπίτι γίνονται εξαιρετικά απαιτητικές.

Οι συνέπειες της παχυσαρκίας έχουν αντίκτυπο και στη ψυχολογία του ασθενούς, Σε αυτό συμβάλει συχνά η χαμηλή αυτοεκτίμηση και τα αρνητικά σχόλια ή αντιδράσεις που λαμβάνει από τον κοινωνικό περίγυρο. Το πρόβλημα ενισχύεται και συχνά οδηγεί σε ποικίλης βαρύτητας κατάθλιψη σε περιπτώσεις που ο ασθενής βιώνει (πολύ συχνά) τα ανεπιτυχή αποτελέσματα δίαιτας ή άλλων συντηρητικών μέτρων αντιμετώπισης της παχυσαρκίας.

Παχυσαρκία – χειρουργική θεραπεία

Ο ασθενής με κλινικά σοβαρή παχυσαρκία πρέπει να λαμβάνει έγκαιρη και έγκυρη διάγνωση και εξατομικευμένο πλάνο χειρουργικής θεραπείας από έναν ειδικό γενικό χειρουργό. Η παχυσαρκία θεραπεύεται και μαζί με αυτήν αποτελούν παρελθόν και οι παθήσεις που τη συνοδεύουν. Μεταξύ των πιο αποτελεσματικών χειρουργικών μεθόδων αντιμετώπισης της παχυσαρκίας περιλαμβάνονται:

• Γαστρικό μανίκι
• Γαστρική παράκαμψη
• Μίνι γαστρική παράκαμψη
• Χολοπαγκρεατική εκτροπή

Η βουβωνοκήλη και η άσκηση έχουν άρρηκτους δεσμούς, αφού η άσκηση αποτελεί σε πολλές περιπτώσεις το αίτιο εμφάνισης της κήλης. Η βουβωνοκήλη αποτελεί τη συχνότερη μορφή κήλης με περισσότερα από 15.000.000 χειρουργεία αντιμετώπισης ετησίως και πιο συχνή εμφάνιση στο ανδρικό φύλο. Η κήλη εντοπίζεται ανάμεσα στον κορμό και το μηρό, ενώ σε πολλές περιπτώσεις δεν εμφανίζει συμπτώματα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η βουβωνοκήλη προκαλεί επίμονα και ενίοτε ενοχλητικά συμπτώματα στον ασθενή, όπως:

• Διόγκωση της βουβωνικής περιοχής
• Δυσκολία στη βάδιση
• Αίσθημα καύσου
• Πόνο στην περιοχή
• Διαταραχές ούρησης ή κένωσης

Βουβωνοκήλη και αθλητισμός

Ο αθλητισμός αποτελεί ένα από τα συνηθέστερα αίτια εμφάνισης της βουβωνοκήλης. Αυτό παρατηρείται τόσο σε άτομα που αρχίζουν εκείνη την περίοδο κάποιο είδος άθλησης, καθώς και μετά από μακροχρόνια αποχή.

Η γυμναστική με βάρη και η απότομη αύξηση των κιλών σε άτομα που δεν έχουν ιστορικό άθλησης, προδιαθέτουν συχνά τη δημιουργία βουβωνοκήλης.

Συχνή είναι επίσης η εμφάνιση συμπτωμάτων που μοιάζουν με βουβωνοκήλη σε επαγγελματίες αθλητές, ιδίως ποδοσφαιριστές ή καλαθοσφαιριστές. Η πάθηση αυτή αναφέρεται σαν «κήλη των αθλητών» και παρόλο που δεν είναι αληθής μορφή κήλης με την κλασική μορφή της, αντιμετωπίζεται πρωτίστως χειρουργικά (ενδοσκοπικά).

Η ενδοσκοπική ελάχιστα επεμβατική μέθοδος ΤΕΡ αποτελεί τη σύγχρονη και πλέον ενδεδειγμένη θεραπεία της βουβωνοκήλης, αναίμακτα, ανώδυνα και με άριστα αισθητικά αποτελέσματα.

Άσκηση μετά από εγχείρηση βουβωνοκήλης

Η άσκηση μετά από εγχείρηση βουβωνοκήλης πρέπει να ξεκινά σταδιακά μετά το πέρας της μίας εβδομάδας. Μετά το χρονικό αυτό διάστημα, ο ασθενής είναι ξανά σε θέση να αθληθεί με την καθοδήγηση του ειδικού γενικού χειρουργού και του γυμναστή. Σε γενικά πλαίσια, ένας σύνηθες πλάνο άσκησης μετά την αποκατάσταση της κήλης, περιλαμβάνει:

• 1^η – 2^η εβδομάδα

Κατά τη διάρκεια της πρώτης και δεύτερης εβδομάδας είναι σημαντικό να ξεκινάτε με χαλαρούς ρυθμούς. Μπορείτε να πραγματοποιείτε ήπιο τρέξιμο, να εκτελείτε άρση βαρών μέχρι 6-8 κιλά και να δώσετε στον οργανισμό σας τον απαραίτητο χρόνο να αναρρώσει.

• 3^η – 4^η εβδομάδα

Αυξήστε σταδιακά τις ασκήσεις, πραγματοποιώντας περισσότερες επαναλήψεις και αφιερώστε επιπλέον χρόνο στο τρέξιμο για την ενδυνάμωση των μυών. Εντάξτε στο πρόγραμμα άσκησής σας την κολύμβηση, την ποδηλασία και την αερόβια άσκηση.

• 5^η – 6^η εβδομάδα

Επιστρέψτε στην ενδυνάμωση του μυϊκού σας συστήματος με τις κατάλληλες ασκήσεις και εφαρμόστε μία κοιλιακή ζώνη για άρση βαρών. Πλέον, είστε σε θέση να επανέλθετε στην προπόνησή σας, αυξάνοντας τους ρυθμούς των ασκήσεων. Αν είστε επαγγελματίας αθλητής, μπορείτε να ξεκινήσετε ειδικό πρόγραμμα αποκατάστασης για την έγκαιρη επάνοδό σας στον αθλητισμό.

Αν κι εσείς πάσχετε από βουβωνοκήλη, συμβουλευτείτε τον εξειδικευμένο γενικό χειρουργό, Χαρ. Σπυρόπουλο, για τη συνιστώμενη θεραπεία και λάβετε ένα εξατομικευμένο πλάνο μετεγχειρητικής αποκατάστασης.

Ποιά είναι τα συμπτώματα που εμφανίζουν οι αιμορροΐδες; Πώς αντιμετωπίζεται η πάθηση;

Με τον όρο αιμορροΐδες, αναφερόμαστε σε μια από τις πιο συχνές παθήσεις του πρωκτού, την αιμορροϊδοπάθεια. Στην πάθηση αυτή, οι αιμορροΐδες, οι οποίες σχηματίζουν ένα αγγειακό μαξιλάρι στην κατώτερη πρωκτική περιοχή, διογκώνονται και πολλές φορές προβάλλουν εκτός του πρωκτικού δακτυλίου, με τη μορφή όζων.

Το αποτέλεσμα είναι ο ασθενής να αντιμετωπίζει προβλήματα και δυσκολίες στην καθημερινότητά του σε σχέση με τη διαδικασία της αφόδευσης, κάτι που καθιστά αναγκαία την έγκαιρη διάγνωση αλλά και την οριστική αντιμετώπιση της πάθησης.

Η αιμορροϊδοπάθεια είναι πολύ συχνή πάθηση και των δύο φύλων, παράγοντες κινδύνου της οποίας είναι η δυσκοιλιότητα, η έντονη προσπάθεια και η αυξημένη παραμονή στην τουαλέτα κατά την κένωση, ο σύγχρονος τρόπος διατροφής με απουσία φυτικών ινών, η εγκυμοσύνη και η προχωρημένη ηλικία.

Συμπτώματα αιμορροϊδοπάθειας

Οι ασθενείς που πάσχουν από αιμορροϊδοπάθεια μπορεί να εμφανίσουν τα παρακάτω συμπτώματα και ενοχλήσεις:

• Πόνο στην περιοχή του πρωκτού – τοπικός ερεθισμό (έντονος πόνος δηλώνει συνήθως θρόμβωση των αιμορροϊδικών όζων)
• Αιμορραγία (απώλεια ζωηρού κόκκινου αίματος)
• Κνησμό
• Αίσθημα ατελούς αφόδευσης
• Έκκριση βλέννης

Τα συμπτώματα της αιμορροϊδοπάθειας είναι αντίστοιχα με τα συμπτώματα άλλων σοβαρότερων παθήσεων του παχέος εντέρου, όπως ο καρκίνος. Είναι επομένως εξαιρετικά σημαντικό ο ασθενής να επισκέπτεται άμεσα ειδικό ιατρό όταν παρουσιάσει κάποιο από τα ανωτέρω συμπτώματα ή αισθανθεί οποιαδήποτε ενόχληση στην περιοχή του πρωκτού, ώστε να αποκλειστεί η παρουσία άλλης πάθησης που μπορεί να συνυπάρχει.

Αντιμετώπιση Αιμορροΐδων

Για τη θεραπεία της αιμορροϊδοπάθειας υπάρχουν πολλές διαθέσιμες μέθοδοι.

Η μέθοδος που θα συστήσει ο ιατρός στον ασθενή εξαρτάται από το στάδιο της νόσου και φυσικά από την ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου περιστατικού.

Όταν οι αιμορροΐδες δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν συντηρητικά και απαιτούν χειρουργική θεραπεία, ο χειρουργός σας έχει στη διάθεσή του τις νεότερες τεχνικές που προσφέρουν οριστική, ανώδυνη και αναίμακτη αντιμετώπιση του προβλήματος.

Πιο αναλυτικά, οι καινοτόμες αυτές τεχνικές είναι οι ακόλουθες:

• Απολίνωση αιμορροϊδικών αγγείων με τη χρήση υπερήχου (τεχνική HAL): Αποτελεί μια ελάχιστα επεμβατική μέθοδο που απαλλάσσει τον ασθενή από τις αιμορροΐδες οριστικά και ανώδυνα. Η επέμβαση διαρκεί περίπου μέχρι 30 λεπτά, χωρίς τομές στους ιστούς και χωρίς να επηρεάζεται ο σφιγκτηριακός μηχανισμός του εντέρου. Επιπλέον, το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό, χωρίς επιπλοκές και με σχεδόν ανύπαρκτο μετεγχειρητικό πόνο.
• Αιμορροϊδοπλαστική με τη χρήση Laser (τεχνική LHP): Η θεραπεία με χρήση Laser είναι μία καινοτόμος μέθοδος που προστατεύει επίσης το σφιγκτηριακό μηχανισμό του εντέρου. Ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει αμέσως στο σπίτι του και από την επόμενη μέρα να ακολουθήσει τις καθημερινές του δραστηριότητες.

Αν παρουσιάσετε οποιαδήποτε από τις ενοχλήσεις που αναφέρθηκαν παραπάνω, μην αμελήσετε να προγραμματίσετε ένα διαγνωστικό ραντεβού με τον ιατρό σας.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις αιμορροΐδες, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο 210 6856177. Ο Γενικός Χειρουργός Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος είναι στη διάθεσή σας.

Οι πολύποδες χολής, ή πολύποδες χοληδόχου κύστης όπως είναι η σωστή τους ονομασία, είναι μικρές προσεκβολές στο εσωτερικό του τοιχώματος της χοληδόχου κύστης.

Από τις παθήσεις χολής, οι πολύποδες  αποτελούν μια αρκετά συχνή πάθηση. Είναι συνήθως ασυμπτωματική και ανευρίσκεται κυρίως κατά τη διεξαγωγή κάποιου τυχαίου υπερηχογραφήματος.

Συνήθως, οι πολύποδες είναι ακίνδυνοι για τον άνθρωπο, καθώς στην πλειονότητά τους είναι καλοήθεις. Ένδειξη για αυξημένο κίνδυνο κακοήθειας ενός πολύποδα στη χοληδόχο κύστη αποτελεί το μέγεθός του, με τις πιθανότητες για κακοήθεια να αυξάνονται όσο αυξάνεται και αυτό.

Πολύποδες Χολής - Διάγνωση

Για να μπορέσει ο χειρουργός να εκτιμήσει τη σημασία ενός χολικού πολύποδα, θα βασιστεί σε έναν συνδυασμό απεικονιστικών εξετάσεων.

Αυτές οι απεικονιστικές εξετάσεις που εντοπίζουν τους πολύποδες χολής και αξιολογούν τα χαρακτηριστικά τους είναι οι ακόλουθες:

• Υπερηχογράφημα
• Αξονική τομογραφία
• Ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα (EUS) (σπανιότερα)

Πιο αναλυτικά, με το υπερηχογράφημα, ο γιατρός μπορεί να διαχωρίσει αν πρόκειται πραγματικά για πολύποδα ή πέτρα στη χοληδόχο κύστη. Η αξονική τομογραφία επιτρέπει τον εντοπισμό ακόμα και μικρών σε μέγεθος πολυπόδων ενώ σε συνδυασμό με το ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα (EUS) εκτιμά και την πιθανότητα ανάπτυξης καρκίνου της χοληδόχου κύστης.

Πότε αντιμετωπίζονται χειρουργικά οι πολύποδες χολής;

Για τη θεραπεία των χολικών πολυπόδων, ο χειρουργός θα λάβει υπόψη του αρκετούς παράγοντες, όπως το μέγεθος του πολύποδα, τη συνύπαρξη χολολιθίασης και τη συνύπαρξη άλλων νοσημάτων.

Το μέγεθος ενός αληθούς πολύποδα, λόγω της πιθανότητας εξαλλαγής σε καρκίνο, είναι σημαντικός παράγοντας στην απόφαση για τη διενέργεια χειρουργικής επέμβασης.

• Εάν η διάμετρος του πολύποδα είναι μεγαλύτερη από 7 mm, συνιστάται η διενέργεια χολοκυστεκτομής. Σε αντίθετη περίπτωση, είναι δυνατή η συντηρητική παρακολούθηση με αυστηρό υπερηχογραφικό έλεγχο ανά εξάμηνο.
• Εάν συνυπάρχει χολολιθίαση ή εμφανιστούν συμπτώματα φλεγμονής (πιθανή παρουσία ψευδοπολυπόδων), είναι επίσης επιβεβλημένη η χειρουργική αντιμετώπιση.

Η αφαίρεση της χοληδόχου κύστης διενεργείται λαπαροσκοπικά, μέσω πολύ μικρών τομών στο δέρμα (ελαχίστων χιλιοστών). Ο ασθενής μπορεί να εξέλθει του νοσοκομείου ακόμη και την ίδια ημέρα, έχει ελάχιστο μετεγχειρητικό πόνο και επανέρχεται τάχιστα στην καθημερινή του δραστηριότητα, απαλλαγμένος από το άγχος εμφάνισης επιπλοκών από την ύπαρξη του πολύποδα.

Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τους πολύποδες της χοληδόχου κύστης και τη χειρουργική τους αντιμετώπιση με τη λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο 210 6856177.

Ο Γενικός Χειρουργός Δρ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος είναι στη διάθεσή σας.

O διαβήτης τύπου 2 παραδοσιακά θεωρείται ως μια χρόνια, εξελισσόμενη ασθένεια, με τη θεραπευτική αντιμετώπιση να έχει, ως κύριο στόχο, την καθυστέρηση στην εμφάνιση επιπλοκών από διάφορα όργανα και συστήματα του σώματος τα οποία προσβάλλει.

Τα τελευταία χρόνια, η χειρουργική της παχυσαρκίας (γνωστή και ως βαριατρική χειρουργική)  αποτελεί αναπάντεχα μια πολύτιμη, καινοτόμα λύση, προσφέροντας είτε σημαντική βελτίωση ή ακόμα και πλήρη ίαση της νόσου σε παχύσαρκους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2.

Η παχυσαρκία πλέον είναι συνώνυμη με το μεταβολικό σύνδρομο, κύριες συνιστώσες του οποίου είναι ο διαβήτης τύπου 2, η υπέρταση και η υπερχοληστερολαιμία.

Οι επεμβάσεις για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας για να θεωρηθούν επιτυχημένες πρέπει όχι μόνο να οδηγούν σε μακροπρόθεσμα σταθερή απώλεια βάρους αλλά να βελτιώσουν – αν όχι να θεραπεύσουν – και τις παθήσεις που συνοδεύουν τα παχύσαρκα άτομα και απειλούν την υγεία αλλά και την ίδια τη ζωή τους.

Την τελευταία δεκαετία, έχει παρατηρηθεί ως πρόσθετο θετικό αποτέλεσμα της χειρουργικής θεραπείας της νοσογόνου παχυσαρκίας, η ρύθμιση του διαβήτη τύπου 2. Η γαστρική παράκαμψη (γαστρικό bypass) και η επιμήκης γαστρεκτομή(γαστρικό μανίκι) αποτελούν, για παράδειγμα, πολύ πιο αποτελεσματικές θεραπείες για το διαβήτη τύπου 2 σε σχέση με οποιαδήποτε διαθέσιμη φαρμακευτική αγωγή σε άτομα με νοσογόνο παχυσαρκία.

Οι επεμβάσεις επαναφέρουν τα επίπεδα γλυκόζης πλάσματος και τα επίπεδα γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης στο φυσιολογικό σε ποσοστό 80-100 % των κλινικά σοβαρά παχύσαρκων ασθενών. Η νοσηρότητα και η θνησιμότητα που σχετίζονται με το διαβήτη και τις επιπλοκές του μειώνονται δραματικά τόσο πρώιμα όσο και απώτερα μετά τις επεμβάσεις και αυτή η θετική επίδραση είναι μακράς διαρκείας.

Πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι η επίτευξη φυσιολογικών επιπέδων γλυκόζης πλάσματος (ευγλυκαιμία) συμβαίνει εντός μόλις λίγων ημερών μετά την επέμβαση και φυσικά πολύ πριν λάβει χώρα οποιαδήποτε σημαντική απώλεια βάρους. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι η απώλεια βάρους από μόνη της δεν αποτελεί επαρκή εξήγηση για αυτή τη βελτίωση.

Πράγματι, υπάρχουν πολυάριθμοι άλλοι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί που λειτουργούν μετεγχειρητικά ώστε να παρατηρηθεί αυτό το φαινόμενο. Ο κυριότερος είναι η ανατομική μεταβολή της γαστρεντερικής οδού, γεγονός που ενεργοποιεί την παραγωγή ορμονικών μεσολαβητών που λέγονται ινκρετίνες και αυξάνουν την ευαισθησία της ινσουλίνης, ελαττώνοντας τα επίπεδα της γλυκόζης.

Εκτός αυτού, η μεταβολή του μικροβιακού πληθυσμού (του μικροβιώματος) στο γαστρεντερικό σύστημα ασθενών μετά από επεμβάσεις νοσογόνου παχυσαρκίας, φαίνεται πως διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ομαλοποίηση του σακχάρου αίματος.

Η διαρκώς καλύτερη κατανόηση αυτών των μηχανισμών έχει ανοίξει νέους ορίζοντες στη θεραπεία του διαβήτη 2, εισάγοντας μία νέα κατηγορία χειρουργικών επεμβάσεων, υπό τον ευρύτερο όρο «μεταβολική χειρουργική». Οι επεμβάσεις αυτές πολύ σύντομα θα χρησιμοποιούνται ακόμη και σε διαβητικά άτομα χωρίς νοσογόνο παχυσαρκία με στόχο την οριστική, δια βίου αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 2.

Πριν από την επέμβαση γαστρικής παράκαμψης (γαστρικό bypass):

Ο χειρουργός σας, αφού διενεργήσει μία πλήρη φυσική εξέταση, θα σας ζητήσει να κάνετε κάποιον ειδικό εργαστηριακό έλεγχο.

Μερικές από τις πρόσθετες εξετάσεις είναι:

• Εξετάσεις αίματος, ηλεκτροκαρδιογράφημα, σπιρομέτρηση, υπερηχογράφημα άνω κοιλίας για να διασφαλιστεί ότι είστε αρκετά υγιείς για να προβείτε στη χειρουργική επέμβαση.
• Θα γίνουν κάποιες επισκέψεις στην υπεύθυνη ιατρική ομάδα για να διαπιστωθεί ότι άλλα ιατρικά προβλήματα που μπορεί να έχετε, όπως ο διαβήτης, η υψηλή αρτηριακή πίεση και καρδιολογικά ή αναπνευστικά προβλήματα, είναι υπό έλεγχο.

Επίσης θα λάβετε σαφείς διατροφικές συμβουλές για πριν και μετά το χειρουργείο.

Μπορεί να χρειαστεί να επισκεφθείτε έναν σύμβουλο ψυχικής υγείας για να βεβαιωθείτε ότι είστε συναισθηματικά έτοιμοι για αυτήν την χειρουργική επέμβαση. Θα πρέπει να είστε σε θέση να κάνετε σημαντικές αλλαγές στον τρόπο ζωής σας μετά την επέμβαση.

Εάν καπνίζετε, θα πρέπει να σταματήσετε αρκετές εβδομάδες πριν το χειρουργείο και να μην αρχίσετε πάλι το κάπνισμα μετά την επέμβαση, καθώς το κάπνισμα επιβραδύνει την ανάρρωση και αυξάνει τους μετεγχειρητικούς κινδύνους.

Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας πριν από την επέμβαση, είναι αναγκαίο να σταματήσετε να παίρνετε φάρμακα που καθιστούν δύσκολη την πήξη του αίματος, όπως π.χ. ασπιρίνη ή κλοπιδογρέλη.

Μετά την επέμβαση:

Οι περισσότεροι άνθρωποι μένουν στο νοσοκομείο για 2 έως 5 ημέρες μετά τη λαπαροσκοπική εγχείρηση.

• Αρχικά θα έχετε έναν καθετήρα στην ουροδόχο κύστη σας για την αφαίρεση και τη μέτρηση των ούρων.
• Θα έχετε ένα μικρό σωλήνα (παροχέτευση) στην κοιλιακή χώρα που θα καταλήγει στο σημείο της επέμβασης και ο οποίος αφαιρείται την 3^η ημέρα
• Θα φοράτε ειδικές κάλτσες στα πόδια σας για να βοηθήσει στην πρόληψη σχηματισμού θρόμβων στο αίμα.
• Δεν θα είστε σε θέση να τρώνε για τις πρώτες 1-2 ημέρες. Στη συνέχεια θα λαμβάνετε υγρά και μετά πολτοποιημένες ή μαλακές τροφές.

Θα είστε σε θέση να πάτε στο σπίτι, όταν:

• Μπορείτε να ανεχθείτε τη σίτιση χωρίς πρόβλημα
• Μπορείτε να μετακινείστε χωρίς καθόλου πόνο
• Δεν χρειάζεστε χορήγηση ενδοφλέβιων φαρμάκων

Οι περισσότεροι άνθρωποι χάνουν περίπου 10 – 20 κιλά το μήνα κατά τον πρώτο χρόνο μετά την επέμβαση. Η μέγιστη απώλεια βάρους καταγράφεται στους πρώτους 12-14 μήνες και κυμαίνεται στο 80% του περίσσιου βάρους που υπήρχε πριν από την επέμβαση. Η απώλεια βάρους θα σταθεροποιηθεί με την πάροδο του χρόνου. Ωστόσο, αν συνοδευτεί από δίαιτα και άσκηση από την αρχή, η απώλεια θα είναι η μέγιστη δυνατή.

Λόγω πολύπλοκων μηχανισμών της συγκεκριμένης επέμβασης, πριν ακόμη επέλθει απώλεια σημαντικού βάρους, θα παρατηρήσετε δραματική βελτίωση ή ακόμη και πλήρη θεραπεία παθήσεων που συνοδεύουν την παχυσαρκία, όπως:

• Ο διαβήτης τύπου 2
• Η υψηλή χοληστερόλη και τριγλυκερίδια
• Η υψηλή πίεση του αίματος

Μετά την απώλεια βάρους θα βελτιωθούν ή θα ιαθούν και πολλές άλλες παθήσεις, μεταξύ των οποίων:

• Αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ)
• Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση (ΓΟΠ)
• Αποφρακτική άπνοια ύπνου
• Φλεβική ανεπάρκεια

Για να έχετε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα και να αποφευχθούν επιπλοκές σχετιζόμενες με την επέμβαση, θα πρέπει να ακολουθηθούν πιστά οι κατευθυντήριες οδηγίες της φαρμακευτικής αγωγής, διατροφής και άσκησης που θα σας δώσει ο χειρουργός και ο διαιτολόγος σας. Επιπλέον, είναι αναγκαία η παρακολούθησή σας σε τακτά χρονικά διαστήματα.